Breaking News
«Οι μέρες κι οι νύχτες του Αλέξη», του Τέλη Τερζή

«Οι μέρες κι οι νύχτες του Αλέξη», του Τέλη Τερζή

8 χρόνια. Πως περνάει ο καιρός, σαν χθες μου φαίνεται που ήταν  η 6η Δεκεμβρίου του 2008. Η μέρα είχε κυλήσει ευχάριστα όπως όλα σχεδόν τα Σάββατα εκείνης της χρονιάς του άγχος και του διαβάσματος, της χρονιάς που έδινα πανελλήνιες εξετάσεις. Λόγω της γιορτής ενός φίλου την επόμενη μέρα διασκεδάζαμε ως αργά εκείνο το βράδυ σε μαγαζί της γειτονιάς μου.

Το επόμενο πρωί, βλέπεις smartphones δεν κυκλοφορούσαν ακόμη, ούτε το internet παρείχε τον όγκο των πληροφοριών που παρέχει σήμερα, ανοίγω την τηλεόραση και πληροφορούμαι για το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια από τον αστυνομικό του τμήματος ειδικών φρουρών της ΕΛ.ΑΣ Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Νομίζω ότι αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στα απλά γεγονότα και στα μεγάλα γεγονότα μιας εποχής. Όλοι θυμόμαστε που ήμασταν τη μέρα που έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι, τη μέρα που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, τη μέρα που κάηκαν ζωνανοί οι 3 άνθρωποι στη Marfin.

Κι αν κάτι σίγουρα δεν μπορώ να ξεχάσω από τον Δεκέμβριο του 2008 είναι η εβδομάδα που ακολούθησε. Ποτέ ως τότε και ποτέ έκτοτε δεν είχα γίνει εγώ προσωπικά μάρτυρας τόσο μεγάλων κινητοποιήσεων σε όλες τις πόλεις της χώρας. Αυθόρμητα, χωρίς απαραίτητα κινητοποίηση από κάποιον πολιτικό ή κομματικό φορέα. Για πρώτη φορά η γενιά Y κατέβηκε μαζικά στο δρόμο. Χιλιάδες μαθητές και φοιτητές δημιούργησαν τα πιο δυναμικά μπλοκ διαδηλώσεων της Ελλάδας μετά τη μεταπολίτευση.

Θυμάμαι να μη συμμετέχω λόγω ασθενείας (καταραμένο κρύωμα) τις πρώτες ημέρες στις διαδηλώσεις, παρά μόνον προς τα τέλη εκείνης της εβδομάδας. Κι όμως, στις συζητήσεις μου στο τηλέφωνο και στο ίντερνετ εκείνες τις ημέρες άκουσα παιδιά της ηλικίας μου να εκφράζουν  για πρώτη φορά στη ζωή τους πολιτική άποψη, ακόμη κι αν δε το συνήθιζαν ως τότε. Για πρώτη φορά άκουσα τόσο μαζική αντίδραση και τόσο κράξιμο συμπυκνωμένο για έναν άνθρωπο, τον Αλέξη Κούγια.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτές οι εικόνες που μας έμειναν. Στο παλλόμενο πλήθος του Δεκέμβρη εντάσσεται δυστυχώς και η εικόνα της καταστροφής. Κι αν εδώ στη Θεσσαλονίκη ήταν μεγάλες οι ζημιές, στην Αθήνα το πράγμα ξέφυγε από τα όρια. Όταν κατέβηκα στην πρωτεύουσα στα τέλη Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, ακόμη η οδός Ερμού δεν είχε αποκατασταθεί ούτε στο ελάχιστο. Τα καταστήματα, άδεια και σπασμένα έμεναν κλειστά, μέχρι να ξεκαθαρίσει τι θα γίνει με τις ασφάλειες του καθενός. Τέτοια εικόνα είχα δει μόνο μια φορά στη ζωή μου, στα προάστια του Παρισιού, όταν είχα επισκεφτεί την πρωτεύουσα της Γαλλίας μερικούς μήνες μετά τις ταραχές του 2005.

Η καταστροφή και το πλιάτσικο εκείνων των ημερών στα καταστήματα σήμερα θα ήταν η τελειωτική βολή για τους περισσότερους επαγγελματίες. Μπορεί να μην έχουν περάσει  πάρα πολλά χρόνια, η Ελλάδα όμως ήταν αρκετά διαφορετική , ακόμη και τότε. Χρήμα κινούνταν στην αγορά, αφού διανύαμε την τελευταία εποχή των παχιών –και δανεικών, όπως αποδείχτηκε- αγελάδων.

Όλες αυτές οι εικόνες των γεγονότων του Δεκεμβρίου του ’08, έμειναν παρακαταθήκη στην πολιτική κι όχι μόνο δράση της δικής μας γενιάς. Τραγούδια γράφτηκαν, ντοκιμαντέρ γυρίστηκαν και ψήφοι κερδήθηκαν ή χάθηκαν πάνω στα γεγονότα εκείνων των ημερών.

Σίγουρα, τα γεγονότα αυτά αποτελούν  την πρώτη γνωριμία της γενιάς των Millenials με τον έξω κόσμο, αυτόν εκτός του σχολείου και της οικογένειάς τους, αυτόν που η κρατική καταστολή και διαφθορά υπάρχουν και μπορούν να στραφούν εναντίον σου. Ποτέ δε μάθαμε αν πέρασε και πως ο Ειδικός φρουρός από τα ψυχολογικά τεστ που πρέπει είναι απαραίτητα για όποιον φέρει όπλο.

Η γενιά αυτή άφησε το στίγμα της και μόλις τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αποτυπώνει την επιρροή της στο πολιτικό και το κοινωνικό γίγνεσθαι. Τα παιδιά του τότε είναι οι νέοι ενήλικες του σήμερα και μόλις τώρα ξεκινούν να δείχνουν αν τους επηρέασαν και πως τους επηρέασαν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Τα σημάδια για μένα δεν είναι ενθαρρυντικά, αλλά πρέπει να περιμένουμε κι άλλο. Θυμάμαι εξάλλου και όσα μας είχαν πει μερικές εβδομάδες μετά το συμβάν σε ένα μάθημα κοινωνιολογίας στο σχολείο, πως για να αξιολογηθεί ένα πολιτικό γεγονός, πρέπει να περάσουν πάρα πολλά χρόνια.
Ας μη βιαζόμαστε να κρίνουμε μια γενιά σε μόλις 8!

About Τέλης Τερζής

Πολιτικός Επιστήμων, αρθρογράφος επί πολιτικών, κοινωνικών κι αθλητικών θεμάτων

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*