“Έχουμε και συμπλήρωμα… για περάστε…”

Άρθρο γνώμης του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

Παρατηρώ, ότι πολλοί κάτι παθαίνουν, όταν προσπαθώ να εκφράσω την άποψη, ότι με τους Τούρκους πρέπει να συνεργαστούμε στενά και να έρθουμε πιο κοντά, για το συμφέρον και των δύο λαών…

Όταν οι φίλοι μου με λέγαν, ότι συναντούν πολύ έντονο ρατσισμό στην Ελλάδα απέναντι στους Τούρκους, αρπαζόμουν και θύμωνα…

Κι όμως είχαν δίκιο, με τις παρατηρήσεις τους…

Η Τουρκία βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή, της πορείας στον εικοστό πρώτο αιώνα… Μια πορεία από το 1923 και την ίδρυση της Ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας, με όλα τα στραβά και τις ατέλειες,  μόλες τις καθυστερήσεις και τις βιαιότητες, τα εγκλήματα του κεμαλικού κράτους και του κακώς εννοούμενου κεμαλισμού, του πολιτικού κόσμου της Τουρκίας, μια πορεία με δυσκολίες και πισωγυρίσματα, προς τον εκμοντερνισμό που δεν διακόπηκε…

Η πρώτη περίοδος του ΑΚΡ, ήταν ακόμη πιο ανοιχτή και προοδευτική και έδειχνε ότι πηγαίνουμε προς έναν εκδημοκρατισμό, ξεπερνώντας δυσκολίες δεκαετιών…Μειονότητες, γλώσσες, ελευθερίες στη διδασκαλία και στην ομιλία… Ο Νταβούτογλου συνομιλούσε με τους αλεβήτες, για να πάψουν να βρίσκονται στην αφάνεια και στην παρανομία… Μέχρι και με τον Οτσαλάν, συνομίλησαν για να σταματήσει αυτή η ιστορία με τον εμφύλιο σπαραγμό, επίσης για πολλές δεκαετίες…

Η εικόνα της χώρας, άλλαξε με ρυθμούς ραγδαίους και η κοινωνική δικαιοσύνη έδειξε να επικρατεί και να εγκαθίσταται για πάντα…

Σε όλη αυτήν της περίοδο, η Ευρώπη κράτησε μιαν αχαρακτήριστη στάση, επιθετική και κυρίως απαξιωτική, γιά ότι συνέβαινε στην Τουρκία… Η επιθετικότητα του Σαρκοζί και οι εμμονές της Μερκελ ως αντιπολίτευσης, οδηγούσαν σε καθυστερήσεις και κυρίως σε δημιουργία πόλων αντίστασης και αντιδυτικισμού…Όχι τόσο, την πρώτη περίοδο, στο κυβερνητικό κόμμα, όσο στο αντιπολιτευόμενο του ανεκδιήγητου Μπαϊκάλ, του Όϊμέν και τόσων άλλων δεινοσαύρων…

Κι έπειτα ήρθε ο έρωτας και η κρίση μεγαλείου, λόγω του ότι οι Αμερικανοί κυρίως, που δεν κατάλαβαν τίποτε απ όσα συνέβαιναν στην Τουρκία, με μοχλό τον περίεργο Ιμάμη (ΦΕΤΟ) και τον οργανισμό που διοικούσε και χειρίζονταν, απαίτησαν τον έλεγχο και άρα οι γκιουλενιστές, διεκδίκησαν τη μερίδα του λέοντος, στη διακυβέρνηση της χώρας από το ΑΚΡ… Έλεγχαν πλήρως το χώρο της παιδείας, αλλα και στη δικαιοσύνη και σε άλλους αρμούς είχαν απλώσει τα πλοκάμια τους… Στο στρατό ήταν προφανές ότι ο έλεγχος ήταν ακόμη πιο ασφυκτικός, λόγω του ότι το σύνολο σχεδόν των νέων στελεχών, περνούσαν από νατοϊκές αλλα κυρίως αμερικάνικες σχολές και πανεπιστήμια…

Οι εξελίξεις γνωστές και η κρίση ακόμη πιο εμφανής, στους πάντες πλέον…

Μια κοινωνία διχασμένη ακριβώς στη μέση, με πρόβλημα πλέον στη λειτουργία των θεσμών, του δημοκρατικού ελέγχου…

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο βάναυση προσβολή των δημοκρατικών θεσμών και κυρίως της κοινωνίας των πολιτών, από αυτήν που πέτυχε το σύνταγμα του 51%, εν μέσω πολέμου και στρατιωτικού νόμου…

Οι Τούρκοι επιχειρηματίες, αλλα και οι ακαδημαϊκοί, προτιμούν να συνεργάζονται με έλληνες ομολόγους τους, διότι συνομιλούν σε πλαίσιο ισοτιμίας και αλληλοσεβασμού…

Και στην Ελλάδα όμως, το κλίμα δεν είναι καλύτερο…Μια κοινωνία διχασμένη και κυρίως διαλυμένη, εις τα εξ ων συνετέθη, θεσμοί σμπαραλιασμένοι και ανυπόληπτοι πλέον, στα μάτια των πολιτών…Μια δημοκρατία σε βαθειά κρίση… Μια οικονομία που δεν παράγει τίποτε, γιατί έμαθε να ζει με δανεικά κι όχι με τον πλούτο, που μπορεί να παράγει η ίδια…

Σε αντίστοιχο κλίμα είναι και οι γείτονες στη Βουλγαρία και στη ΦΥΡΟΜακεδονία και πιο πέρα…Ρεμούλα, σκάνδαλα και απουσία κάθε έννοιας δημοκρατικού ελέγχου…

Μήπως η περίπτωση μας χρειάζεται ιδιαίτερης προσοχής και κυρίως με το μάτι στο αύριο, να διούμε πως μπορούμε να ξεπεράσουμε, μαζί και από κοινού, τις δυσκολίες και τις κακοτοπιές;;;