Αγαπητοί φίλοι του ΠΑΟΚ, μήπως να αλλάξουμε νοοτροπία;

Αρθρο του Κώστα Κεχαγιά στο newn.gr για τα πρόσφατα... παρατράγουδα του ελληνικού ποδοσφαίρου

Με αφορμή το… κουβάρι που ξετύλιξε η παρόμοια φάση των Τσόλακ και Ελ Αραμπί σε Βόλο και Γιάννενα αντίστοιχα, άρχισα να αναρωτιέμαι βαθύτερα για τις… τεχνικές που χρησιμοποιούν οι δύο ομάδες προκειμένου να διακριθούν, αλλά και για το ποια φαίνεται ότι είναι η «λάθος».

Ολα αυτά τα αφηγήματα, λοιπόν, περί ιπποτικής αποδοχής μίας -οριακής- διαιτητικής απόφασης έναντι στα συμφέροντα της ομάδας από τον ΠΑΟΚ, αλλά και της άκομψης κατακραυγής έναντι των θεσμών σε μία όμοια φάση που «στοίχισε» στον Ολυμπιακό, με κάνουν πραγματικά να αναρωτιέμαι το εξής:

Γιατί εξάρουμε μαζικά τη στάση της ομάδας μας στην προκειμένη;

Γιατί δεν αποδεχόμαστε ότι την επικοινωνία σε μία απέραντη ποδοσφαιρική επαρχία, πρέπει να τη διαχειρίζεσαι «Ολυμπιακά» για να εκβιάσεις τις καταστάσεις και να κατευνάσεις τους… ατίθασους, ώστε να μη σε «ενοχλούν» στο μέλλον;

Γιατί ποτέ δε γίνεται να αποδεχτούμε ότι το «ασπρόμαυρο», το λεβέντικο, το μπεσαλίδικο, είναι κατά βάθος μόνο για εσωτερική κατανάλωση, σ’ένα κράτος σαν αυτό;

Και, κυρίως, γιατί αγνοούμε όλοι το τι έγινε τη χρονιά του νταμπλ, που με 26-4-0 κατακτήσαμε την… προ-τελευταία αγωνιστική το πρωτάθλημα;

Καλώς ή κακώς, πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στην μπέσα και στους τίτλους αφού βρισκόμαστε στην Ελλάδα, γιατί, στατιστικά, δε γίνεται να ξανάρθει τίτλος όταν χρειάζεσαι 25 ή, πλέον, 30+ νίκες.

Κι αν με ρωτάτε, ναι, μεγαλώνοντας διαλέγω την επικοινωνία και τη «βρωμιά», διότι τα ιδανικά στην Ελλάδα καταρρέουν, αλλά και γιατί το ακατόρθωτο, στην περίπτωση του νταμπλ, δεδομένα θα αργήσει να ξανάρθει.

Παράλληλα, μεγαλώνοντας, ναι, διαλέγω και τους τίτλους, που μόνο για τους τίτλους δεν έγινα ΠΑΟΚ. Σταμάτησα να καυχιέμαι για περηφάνεια και να επιδιώκω να φέρω πιο κοντά μου τα ιδανικά, γιατί σταμάτησα να πιστεύω και στα ιδανικά και τα όνειρα.

Και κατάλαβα ότι σε ένα κράτος που φέρεται να μαστίζεται από το παρακράτος, το πιο… περήφανο που μπορείς να κάνεις για να αντισταθείς, είναι να διαλέξεις «όπλα» για να δημιουργήσεις έναν αποσταθεροποιητικό πόλο και να καταλάβεις όσα δικαιούσαι.

Πραγματικά λυπάμαι, αλλά το 2020, δε βρίσκω το νόημα μία ομάδα να στηρίζεται στις αξίες της, γιατί κάποια στιγμή θα καταλήξει απελπισμένη.

Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να καταλάβουμε γρήγορα, πως αφού βρήκαμε τον εχθρό, πρέπει να τον ρίξουμε κάτω με έναν ανδρικό τρόπο, διαφορετικό από αυτόν που πάντα φανταζόμασταν.

Και μάλιστα αυτό, πρέπει να γίνει σύντομα, προτού βρεθεί νέο θύμα, ανάλογο της Ξάνθης και πάρουμε εκ νέου, μαζί, τον… κατήφορο.

Κι εν κατακλείδι, ναι, ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουμε την νοοτροπία μας.