“Αντίο Νίκο Αλέφαντε…”

Επιμέλεια: Γιώργος Κοσματόπουλος

Είναι ελάχιστες οι φορές που αισθανόμαστε πραγματικά μεγάλη θλίψη για την απώλεια ενός ανθρώπου, τον οποίο δεν γνωρίζαμε προσωπικά. Μία από αυτές για μένα, ήταν το άκουσμα της είδησης ότι ο Νίκος Αλέφαντος έφυγε από τη ζωή. Κι αυτό, διότι αισθάνθηκα ότι με τον θάνατό του έφυγε μια χαρακτηριστική φιγούρα των παιδικών κι εφηβικών μου χρόνων. Ένας τύπος  που ακόμα και σ΄αυτή την ηλικία με βοηθούσε να ξεφεύγω από τη  μιζέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου και να μεταφέρομαι  νοητά σε πιο ρομαντικές εποχές.

Θα πει κάποιος σοβαροφανής ή εξυπνάκιας :‘’Μα καλά, μορφωμένο παιδί να έχεις ήρωα τον Αλέφαντο ; ‘’. Η απάντηση είναι ότι ανεξαρτήτως μορφωτικού, οικονομικού, κοινωνικού επιπέδου όλοι γοητευόμαστε από την αυθεντικότητα. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή όπου η υποκρισία και η φτηνή απομίμηση βασιλεύουν. Κι ο Νίκος Αλέφαντος ήταν ένα άνθρωπος αυθεντικός ! Ένας τύπος που δεν μπορούσε να κρύψει κάτι από την προσωπικότητά του. Τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά του  τα προέβαλε στον μέγιστο βαθμό.  Το γεγονός ότι ήταν ανοιχτό βιβλίο τον έκανε οικείο στον καθένα και το γεγονός  ότι η αναγνωσιμότητα που απολάμβανε  δεν μετέβαλε κατ’ ελάχιστο τη διαχρονική δημόσια παρουσία του ήταν αυτό που τον έκανε πραγματικό σταρ ! Ταυτόχρονα είχε κι ένα προσωπικό  αξιακό κώδικα στον οποίο παρέμεινε πιστός ως το τέλος : Με πολλούς ήρθε σε ρήξη κατά τη διάρκεια της καριέρας του αλλά κι αργότερα. Ουδείς όμως τον είπε ατάλαντο, τεμπέλη ή λαμόγιο. Ναι, δεν έκανε την καριέρα που θα μπορούσε να έχει κάνει, βάσει των γνώσεών και των τεχνικών του ικανοτήτων αλλά σε τελική ανάλυση δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει νερό στο κρασί του αποδεχόμενος και τις συνέπειες των λόγων και των έργων του. Είχε πάντα το θάρρος να υποστηρίξει με πάθος την άποψή του,  ανεξαρτήτως αν αυτή ήταν δημοφιλής ή πολιτικά ορθή. Ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα χάσει τη δουλειά του,  θα βρεθεί στο στόχαστρο της κριτικής των ΜΜΕ ή των ανωνύμων του διαδικτύου, θα πλακωθεί στο ξύλο.

Για την πορεία, τα αμέτρητα περιστατικά που τη σημάδεψαν και πλέον έχουν λάβει θρυλικές διαστάσεις, τις αθάνατες ατάκες του,  δεν θα αναφερθώ εκτενώς αφενός διότι δημοσιοποιούνται συνεχώς αυτές τις μέρες αφετέρου διότι δεν είμαι απ’ αυτούς που τον  έμαθαν  μέσα από το YouTube. Αυτός ο παλαιάς κοπής άντρας με  την ανεπιτήδευτη λαϊκότητα και το οξύ χιούμορ, έμοιαζε στα μάτια όσων εξ ημών (ειδικά των Γαύρων) τον ξέραμε από τις εποχές που ήταν εν ενεργεία προπονητής, να φυλάει τις Θερμοπύλες των παιδικών ποδοσφαιρικών μας αναμνήσεων. Ο Αλέφαντος θύμιζε εκείνες τις εποχές που το ποδόσφαιρο μαθαινόταν στην αλάνα. Εκείνες τις εποχές που ακόμα κι όσοι δεν εξελιχθήκαμε σ’ επαγγελματίες παίκτες ματώναμε τα γόνατά μας στους δρόμους, στα προαύλια των σχολείων και στα  ‘’ξερά”,  γυρίζαμε σπίτι με σκισμένα ρούχα, φτιάχναμε ομάδες για να παίξουμε με αντίπαλες γειτονιές ή τάξεις του σχολείου. Τότε, που το να είσαι καλός αθλητής ήταν διαβατήριο καταξίωσης στη γειτονιά, στην τάξη, στο αντίθετο φύλο.  Τότε, που συμπληρώναμε άλμπουμ με αυτοκόλλητα παικτών, που κρεμούσαμε αφίσες στο δωμάτιο, που όταν  κέρδιζε η ομάδα μας πηγαίναμε σχολείο με κασκόλ. Τότε, που όποιος είχε αυθεντική φανέλα ομάδας εθεωρείτο προνομιούχος κι όποιος, απ’ όσους ζούσαμε στην επαρχεία, είχε πάει να δει ματς στην Αθήνα, κοσμογυρισμένος. Τότε που το να  διαβάσεις νωρίς συνεπαγόταν ως επιβράβευση το να σε πάρει ο πατέρας σου στην καφετέρια για να δεις το ντέρμπι.

Τώρα, όλα αυτά λίγο-πολύ έχουν περάσει. Κι όσα διατηρούνται, έχουν χάσει τη μαγεία  τους. Ζούμε στην εποχή του ποδοσφαίρου –  θερμοκηπίου όπου η σκοπιμότητα αφήνει μικρά περιθώρια στη φαντασία. Τα παιδιά έχουν άλλα ενδιαφέροντα, ζώντας σ’ ένα  – εν πολλοίς –  αποστειρωμένο περιβάλλον. Σήμερα,  η  πολιτική ορθότητα και η γκλαμουράτη υποκρισία  καταδυναστεύουν το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία γενικότερα. Πολλές από τις  παθογένειες του παρελθόντος όχι μόνο δεν εξαλείφονται  αλλά  φορούν νέο προσωπείο και γεννούν κι άλλες. Ε, ο Αλέφαντος δεν είχε σχέση μ΄αυτά και γι΄αυτό τον γουστάραμε ! Μέχρι πριν λίγες ημέρες, ο Άρχοντας  μας χάριζε στιγμές νοσταλγίας αλλά και στιγμές διεξόδου από τον καθωσπρεπισμό και την ημιμάθεια πολλών δήθεν ειδικών του χώρου, από την τηλεοπτική εκπομπή στην οποία εμφανιζόταν. Δεν νομίζω ότι θα την παρακολουθήσω ξανά. Αν μη τι άλλο, πρόλαβε να δει τον αγαπημένο του Ολυμπιακό να επιστρέφει στους τίτλους (αν και θα τον έβγαζε πάλι τον καημό του για τον Δούρο) ενώ έτυχε να φύγει την ίδια ημέρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που αποτέλεσε ίνδαλμά του. Ο επίλογος του Αλέφαντου δεν θα μπορούσε να μην έχει μυθιστορηματικά χαρακτηριστικά !

Όσο για μένα, κλείνοντας, θ΄ αρκεστώ να επαναλάβω τον στίχο του τραγουδιού που έγραψαν προς τιμήν του Τα Παιδιά από την Πάτρα : «Γεια σου ρε Αλέφαντε …ήσουν παλικάρι !»