Από τότε που βγήκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο…

Της Κωνσταντίνας Χαϊνά

Το να κάνεις κάποια στιγμή λάθος στην ζωή σου, δεν είναι σπουδαίο πράγμα, όλοι κάνουμε λάθη. Σπουδαίο γίνεται, όταν έχεις κάνει το λάθος και δεν το αναγνωρίζεις. Και ακόμη σπουδαιότερο είναι το να το βλέπεις αλλά να μην το διορθώνεις. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα κάποιων που θέλουν να ονομάζονται “εκπαιδευτικοί-δάσκαλοι” και τα λάθη που έχουν κάνει είναι πολλά.

Προφανώς, αναφέρομαι στο περιστατικό με την “καθηγήτρια” που πρόσβαλε μαθήτρια από το «Χαμόγελο του Παιδιού»  μπροστά σε όλη την τάξη. Όχι πως θα άλλαζε κάτι αν το έκανε σε προσωπική συζήτηση βέβαια, αλλά αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο. Συγκεκριμένα, η “καθηγήτρια” διάλεξε έναν αδιανόητα απαράδεκτο τρόπο να κάνει παρατήρηση στην μαθήτρια που μιλούσε με την διπλανή της. Πλησιάζοντας την κοπέλα, έσκυψε από πάνω της και είπε «Εσείς στο Χαμόγελο του Παιδιού δεν μιλάτε. Μη νομίζεις ότι μπορείς να μιλάς μέσα στην τάξη». Όπως ήταν φυσιολογικό, η 14χρονη μαθήτρια ξέσπασε με κλάματα μέσα στην τάξη. Ακολούθησαν αντιδράσεις από τους συμμαθητές της κάνοντας κατάληψη και αναφέροντας το ακραίο περιστατικό στην διευθύντρια.

«Δυστυχώς είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις που συμβαίνουν. Υπάρχουν κάποιοι εκπαιδευτικοί που ξεχωρίζουν κάποια παιδιά, τα υποβιβάζουν και τα προσβάλουν. Στην περίπτωση αυτή με δική μας παρέμβαση, το θέμα το χειρίστηκε καλά η διευθύντρια του σχολείου και η καθηγήτρια ζήτησε συγγνώμη από τη μικρή» ανέφερε ο πρόεδρος από το «Χαμόγελο του Παιδιού» Κώστας Γιαννόπουλος. Φυσικά και θα συμφωνήσω με όσα είπε αλλά αυτό ήταν όλο; Λύθηκε το θέμα; Όντως λύνονται τέτοια θέματα με μια συγγνώμη; Νομίζω πως αν όντως λύνονταν δεν θα υπήρχαν και οι “πολλές περιπτώσεις”. Αναρωτιέμαι αν ρώτησε κανένας το κοριτσάκι πως ένιωσε και τι θα ήθελε πραγματικά να απαντήσει στην καθηγήτρια της. Βέβαια, είμαι σχεδόν σίγουρη πως αν αντιδρούσε λέγοντας κάτι ή “αντιμιλώντας” θα την τιμωρούσαν κιόλας, γιατί όταν οι μαθητές προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους αντιδρώντας σημαίνει πως δεν έχουν τρόπους και δεν έχουν καν αυτό το δικαίωμα. Επίσης, αναρωτιέμαι αν το κοριτσάκι θα έχει ξανά την ίδια όρεξη, την ίδια δύναμη, με την ίδια “καθηγήτρια” να ξαναπάει σχολείο. Φαντάζομαι πως την επόμενη μέρα το θέμα θα είχε ξεχαστεί από την μεριά της “καθηγήτριας” και θα ήταν όλα σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα, μιας που ζήτησε και συγγνώμη. Το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει ήταν να απολυθεί, αν και δεν νομίζω πως αυτό θα την έκανε άνθρωπο. Το μόνο που μου δίνει μια ελπίδα είναι ότι σε τέτοια περιστατικά οι υπόλοιποι μαθητές του σχολείου αντιδράνε, και όταν αντιδρούν πολλά παιδιά μαζί γίνεται έντονα. Προσπαθούν να σε κάνουν να καταλάβεις πόσο γελοίο και περιττό ήταν αυτό που είπες/έκανες. Προσπαθούν να σε βάλουν στην θέση σου. Πόσο μάλλον όταν θέλεις να λέγεσαι “καθηγητής” που υποτίθεται εσύ διδάσκεις την παιδεία στους μαθητές σου.

Τέτοια θέματα δεν είναι αστεία, ούτε περνάνε έτσι. Στοιχίζουν ζωές, και αν θεωρείται υπερβολικό αυτό, στοιχίζουν απίστευτες ταλαιπωρίες. Δεν ξεπερνιούνται με μία απλή συγγνώμη, όταν γίνει η καταστροφή. Η συγγνώμη έχει αξία αν συνοδεύεται από την φράση “έκανα λάθος”. Αν ζητάς συγγνώμη, αλλά δεν παραδέχεσαι το λάθος σου και δεν το διορθώνεις, τότε είναι κοροϊδία. Και συγκεκριμένα για το παραπάνω περιστατικό, εγώ προσωπικά, μόνο κοροϊδία μπορώ να το θεωρήσω.