Ας μιλήσουμε #1: Δεν χρησιμοποιούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τον χρόνο στην ζωή μας

Της Κωνσταντίνας Χαϊνά

Μερικές φορές, και οι περισσότερες είναι το βράδυ, το μυαλό σου γίνεται ο χειρότερος εχθρός σου. Σκέψεις, αναμνήσεις, ζητήματα, και πολλά άλλα που σε κάνουν να τρελαίνεσαι μέσα στο κεφάλι σου. Η συμβουλή μου σε καταστάσεις σαν αυτές, είναι να γράφετε, όχι για να τα δει κάποιος, αλλά για να δείτε εσείς σε μία ήσυχη μέρα, τι σκέφτεστε. Όπως έγινε κατανοητό νομίζω, για μία τέτοια κατάσταση θα γράψω εγώ σήμερα.

Ας μιλήσουμε για τον χρόνο. Τελικά ο χρόνος ορίζει εμάς ή εμείς τον χρόνο; Είναι περίεργο που από τα πρώτα μας βήματα κυνηγάμε κάτι που ταυτόχρονα χάνουμε. Μετράμε τον χρόνο σε οτιδήποτε κάνουμε, από την μία βιαζόμαστε, από την άλλη είμαστε χαλαροί, μερικές φορές ξεχνάμε τον χρόνο. Μετράμε τον χρόνο στο πόσο θα παίξουμε, πότε θα μεγαλώσουμε, πότε θα ερωτευθούμε, πότε θα ταξιδέψουμε… Πιστεύω πως δίνουμε αρκετά μεγάλη αξία στον χρόνο. Εμείς τον κάνουμε πολύτιμο και δεν το καταλαβαίνουμε καν. Θέτουμε στόχους, μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, και λέμε ότι αυτό πρέπει να το καταφέρω τότε. Την στιγμή όμως που δεν το καταφέρνουμε τελικά, στεναχωριόμαστε, αυτό γιατί δεν το καταφέραμε ή γιατί δεν “προλάβαμε” να το καταφέρουμε;  Περίεργος ο χρόνος…

“Δεν χρησιμοποιούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τον χρόνο στην ζωή μας”, αυτή η πρόταση ήταν από τις πιο σωστές που έχω ακούσει, πόσο μάλλον όταν έκατσα και την σκέφτηκα σοβαρά. Δεν μας αναγκάζει και δεν μας υποχρεώνει κανείς να βρισκόμαστε στον ίδιο χρόνο με τους άλλους, ούτε είναι κάποιος κανόνας. Αν το καλοσκεφτείς, εν τέλει είναι χαζό να στεναχωριέσαι επειδή δεν “συμβαδίζεις” με τους άλλους στην ζωή σου. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος για να καταφέρεις κάτι. Ας πιάσουμε πχ το σχολείο, τυπικά είναι συγκεκριμένα τα σχολικά χρόνια, ειδικά δεν είναι, ούτε σημαίνει πως δεν είσαι έξυπνος ή λιγότερο ικανός από τους υπόλοιπους αν δεν το τελειώσεις μαζί τους. Στην συνέχεια το πανεπιστήμιο και γενικώς οι περισσότερες αν όχι όλες καταστάσεις στην ζωή μας. Σταμάτα να δίνεις αξία στον χρόνο, δώσε στον εαυτό σου. Ίσως αυτή την περίοδο να μην κάνεις τίποτα, ίσως σε έναν μήνα να κάνεις ότι ήθελες πραγματικά, ίσως να το ανακαλύψεις αργότερα αυτό που θες. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, μην τον πιέζεις. Μην τον πιέζεις να αποφασίσει για κάτι επειδή έτσι είθισται να είναι, ώστε να βρίσκεσαι μέσα στον χρόνο. Στο τέλος ή θα κουραστείς ή θα τρελαθείς.

Ας αφήσουμε λίγο τον εαυτό μας ελεύθερο. Θες να είσαι όλη την μέρα στον υπολογιστή; Να είσαι. Θες να είσαι όλη την μέρα έξω; Να είσαι. Θες να είσαι μόνος για ώρες; Να είσαι. Θες να δουλεύεις και να διαβάζεις ώρες; Να το κάνεις. Όλα είναι δεκτά. Ας μην βλέπουμε το ρολόι μας τόσο συχνά, όσο το βλέπουμε. Ας απολαύσουμε αυτό που κάνουμε τώρα, ακόμα και δεν κάνουμε τίποτα και ας μην σκεφτούμε τι θα κάνουμε. Ας σταματήσουμε να προσπαθούμε να προλάβουμε τους άλλους σε αυτά που κάνουν, ας σταματήσουμε να βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι τελείως. Αν λοιπόν, όλα έχουν ένα τέλος, ο χρόνος δεν έχει ημερομηνία λήξης, μονάχα εμείς λήγουμε στο πέρασμά του.  Το πιο σημαντικό τελικά που δίνει ο χρόνος είναι ευκαιρίες. Ευκαιρίες για να διορθώσουμε καταστάσεις, που θα αλλάξουν την ζωή μας και που θα καθορίσουν το ποιοι πραγματικά είμαστε και τι θέλουμε.

Τελικά, τι είναι πιο δύσκολο; Να προλάβουμε τον δείκτη του ρολογιού ή να καταλάβουμε την αξία της κίνησής του;