“Γιατί με τον Καμίνη”

Άρθρο γνώμης του Κώστα Νικολόπουλου

Μένει μια βδομάδα για τις εκλογές που θα αναδείξουν τον ηγέτη της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης.
Έχω από καιρό εκφράσει την υποστήριξη μου στο πρόσωπο του Γιώργου Καμίνη και όσο πλησιάζουμε στην κρίσιμη στιγμή της κάλπης η απόφαση μου ενισχύεται όλο και περισσότερο.
Το βασικό μου κριτήριο είναι η πίστη μου ότι ο τόπος χρειάζεται μια μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη που θα πολιτευθεί με βάση τη λογική, με μετριοπάθεια, αλλά και με αποφασιστικότητα, απέναντι στις δυο τυφλές πηγές μισαλλοδοξίας και διχασμού που κυριάρχησαν στη χώρα κατά τα χρόνια της κρίσης, από δεξιά και από αριστερά μας.
Για να γίνει όμως η παράταξη μεγάλη, πρέπει να μπορέσει να απελευθερωθεί από το στίγμα του αποκλειστικού υπεύθυνου της κρίσης που κουβαλάει άδικα από το ξέσπασμα της, αφού δε μπόρεσε να αντικρούσει μέχρι τώρα ικανοποιητικά το αντιμνημονιακό αφήγημα που έντεχνα καλλιέργησαν και επέβαλλαν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα.
Δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να συμβεί με εκπροσώπους του πολιτικού προσωπικού που στη συνείδηση των πολιτών ταυτίζονται με τους φταίχτες του βασικού αξιώματος του αντιμνημονιακού αφηγήματος, όσο άδικο και αν είναι για κάποιους αυτό.
Η προοδευτική παράταξη λοιπόν, χρειάζεται έναν ηγέτη που κανένας δε θα μπορεί να τον ταυτίσει όχι μόνο με τη διαχείριση της κρίσης, αλλά ούτε και με τις γενεσιουργές αιτίες της.
Αυτός ο ηγέτης όμως, δε μπορεί να βασίζεται στη θρησκευτική επίκληση του «πίστευε και μη ερεύνα».
Πρέπει να είναι κάποιος γνωστός στους Έλληνες πολίτες, με σημαντικό, θετικό αποτύπωμα, σε σημαντικά πράγματα που έχει κάνει στη διαδρομή του για τον δημόσιο βίο της χώρας.
Τέτοιοι δεν υπάρχουν πολλοί αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.
Ο Γιώργος Καμίνης έχει να επιδείξει δυο εξαιρετικές θητείες, σε δυο εξέχουσας σημασίας θεσμούς για τη χώρα και για τη λειτουργία της δημοκρατίας μας.
Τόσο ως συνήγορος του πολίτη, όσο και ως δήμαρχος της Αθήνας, άφησε ένα βαθύ ίχνος αποτελεσματικότητας και μάλιστα σε δυο από τα πλέον κρίσιμα ζητούμενα για την αντιμετώπιση της κρίσης , δηλαδή της χρηστής και αποτελεσματικής οικονομικής διαχείρισης από τη μια και της προστασίας του πολίτη απέναντι στο κράτος και των αδύναμων απέναντι στις συνέπειες της κρίσης, από την άλλη.
Την επόμενη Κυριακή όσοι προσέλθουν στις κάλπες θα βρεθούν μπροστά σε ένα δίλλημα:
ή θα ψηφίσουν για να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση και ενότητα μεταξύ των υποστηριχτών των ήδη υπαρχόντων κομμάτων, που κάποιοι από τους υποψηφίους είναι σε θέση να διασφαλίσουν, ή θα αποφασίσουν να ξεκινήσουμε από την επομένη ένα ελπιδοφόρο και γοητευτικό ταξίδι που θα έχει κατάληξη τη συνάντηση με τους πολίτες, τα προβλήματα τους, τις αγωνίες τους και τα όνειρα τους, ή θα αποφασίσουν για ένα μικρό κόμμα με μεγαλύτερη φιλοδοξία του να είναι ένα μικρό συμπλήρωμα σε μια κυβέρνηση δίπλα σε έναν από τους δύο μονομάχους, ή θα επιλέξουν για μια μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη που έχει ανάγκη ο τόπος και θα είναι ο πρωταγωνιστής στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.