Για τον Παύλο…

Του Στράτου Μαρινάτου

Ήταν 18 Σεπτεμβρίου 2013, όταν ο Γιώργος Ρουπακιάς, αποδεδειγμένα στέλεχος του ακροδεξιού νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, με χτύπημα που μόνο επαγγελματίας θα μπορούσε να καταφέρει σε θύμα του, έκοψε το νήμα της ζωής του Παύλου Φύσσα. Ήταν η πρώτη πολτική δολοφονία στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και η δεύτερη μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Απρίλιο του 1963. Από τότε και παρελθόντων 5 ετών η δικαιοσύνη δεν έχει καταφέρει ακόμη να καταδικάσει τον φυσικό και τους ηθικούς αυτουργούς της ανθρωποκτονίας, ενώ η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από το μόρφωμα της Χ.Α. δεν είχε σημαντικές επιπτώσεις στις εθνικές εκλογές του 2015.
Ο Παύλος Φύσσας ήταν καλλιτέχνης που μέσω των τραγουδιών του έβρισκε τον τρόπο να εκφράσει τις αντιφασιστικές του απόψεις και ακριβώς αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο στοχοποιήθηκε. Στοχοποιήθηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Σε ποιο είδος δημοκρατίας οι πολίτες στοχοποιούνται για τα πολιτικά τους πιστεύω; Σε ποιο είδος δημοκρατίας στοχοποιείται ο καλλιτέχνης; Αλλά η απάντηση βγαίνει ορμεμφυτα και αβίαστα: τί σχέση έχουν ΑΥΤΟΊ με τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ; Την 18η Σεπτεμβρίου απλά αποκαλύφθηκε ένα κοινό μυστικό που όλοι γνώριζαν: το μένος, το έρεβος που κρύβεται πίσω από τον Χ.Α. και των ναζιστικών απόψεων που βρίσκουν ευήκοα ώτα λόγω της πατριδοκαπηλίας και του χριστεμπορίου. Απλά, με την δολοφονία του Παύλου έγινε φανερό τοις πάσι ότι η εγκληματική αυτή οργάνωση, που δεν έχει κανένα απολύτως πολιτικό υπόβαθρο, βυσσοδομεί σε βάρος της δημοκρατίας και προσπαθεί να απαλλαχθεί με κάθε τρόπο χωρίς κανένα ηθικό φραγμό απ’ όσους εκφράζουν αντίθετες απόψεις. Πάντα, βέβαια, τα θύματά της (όπως και γενικά του ναζισμού) είναι οι αδύναμοι (βλέπε ξυλοδαρμό γυναικών, επίθεση σε άοπλους και μετανάστες και ούτω καθεξής). Και όταν έρχεται η ώρα να αναλάβουν τις ποινικές τους ευθύνες και να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη, εξαπίνης αποποιούνται καθέ σχέση με τις πεποιθήσεις τους και τα στελέχη τους που προέβησαν στις ποινικά κολάσιμες πράξεις. Κοινώς, ΔΕΙΛΊΑ! Είναι αυτό που είχε πει ο Έζρα Πάουντ, ότι όποιος δεν είναι έτοιμος να θυσιαστεί για τις ιδέες του είτε οι ιδέες του δεν αξίζουν είτε δεν αξίζει αυτός ο ίδιος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ισχύουν και τα δύο. Στον Παύλο, όμως, δεν εμφιλοχώρουσε το αίσθημα του φόβου και αυτό ακριβώς πλήρωσε με τίμημα τη ζωή του…
Ο ναζισμός αποτελεί μια ανήκεστο ασθένεια που κύρια χαρακτηριστικά του είναι ο αμοραλισμός και ο πρωτογονισμός και που η μόνη θεραπεία που επιδέχεται είναι η εξής: η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ! Ο φασισμός αποσκοπεί στην ιστορική παραχάραξη και εμφανίζει οτιδήποτε το ηρωικό ωσάν να να είναι απότοκό του. Γι αυτό πρέπει να μας βρει ενωμένους εναντίον του, προκειμένου να τον αναχαιτήσουμε. Γιατί «όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέτατος πάει να πει ότι του μοιάζει». Για να μην καταντήσουμε να του μοιάζουμε πρέπει να προχωρήσουμε στην άμεση ισοπέδωσή του! Για τον Παύλο…
Υ.Γ.: Επισυνάπτω το τραγούδι του γνωστού συνθέτη Θ. Παπακωνσταντίνου https://www.youtube.com/watch?v=NkqVbgIrrQA . Γιατί η οριοθέτηση της τέχνης, αποτελεί την απαρχή του φασιμού.