Γκούτι Ερνάντες: Η «τέχνη» της ασίστ

Του Τηλέμαχου Περτσινίδη

Αν η 7η τέχνη είναι ο κινηματογράφος, τότε θα μπορούσαμε άνετα να αποκαλούμε την ασίστ 8η. Μπορεί η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου να είναι το γκολ, μπορεί τα τάκλιν να «κερδίζουν» τρόπαια, μα η πάσα δε μπορεί να μη δε θεωρηθεί τέχνη. Πόσες φορές εξάλλου, έχουμε δει μια ασίστ, να είναι πιο όμορφη από ένα γκολ; Πολλές.

Και φυσικά, αν θεωρήσουμε την ασίστ τέχνη, τότε σίγουρα ο μεγαλύτερος τεχνίτης, δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Γκούτι Ερνάντες. Ένας από τους πιο υποτιμημένους παίκτες, που ποτέ δεν φάνηκε τόσο, όσο οι «γκαλάκτικος» της Ρεάλ Μαδρίτης, με τους οποίους συνυπήρχε. Η δουλειά του αθόρυβη πολλές φορές, αλλά μαγική πάντα!

 

Μακριά από την αγαπημένη του Μαδρίτη

Επειδή μιλάμε για «καλλιτέχνη», δε θα μπορούσαμε να μην πρωτοτυπήσουμε και εμείς, ξεκινώντας λίγο… ανάποδα.

«Γεννήθηκε» ποδοσφαιρικά στην Ρεάλ Μαδρίτης, μεγαλούργησε εκεί, μα η καριέρα του τελείωσε μακριά από τη πρωτεύουσα της Μαδρίτης. Για την ακρίβεια, 2.743 χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο που γεννήθηκε, αφού το 2010 μετακόμισε στη Κωνσταντινούπολη για χάρη της Μπεσίκτας.

Οι τραυματισμοί και η συμπεριφορά του έγειραν την πλάστιγγα υπέρ της αποχώρησης. Στις 25 Ιουλίου του 2010 ο Γκούτι έβγαλε τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης έπειτα από 25 χρόνια.

Η Μπεσίκτας, ήταν και η ομάδα, με την οποία ο Ισπανός αγωνίστηκε για τελευταία φορά στη καριέρα του. Πιο συγκεκριμένα, τον Νοέμβρη του 2011, ο Γκούτι ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τα γήπεδα.

Ο τελευταίος του αγώνας, ήταν στις 15 Οκτωβρίου του 2011 και 15 μέρες πριν κλείσει τα 35 του χρόνια, όταν και αγωνίστηκε για 70 λεπτά στην εντός έδρας αναμέτρηση με την Καϊσέρισπορ. Για την ιστορία η ομάδα του είχε γνωρίσει την ήττα με 0-2.

Μάλιστα, ο Γκούτι είχε φορέσει το περιβραχιόνιο της ομάδας, ενώ την ώρα της αλλαγής του, αποθεώθηκε από το κοινό των «Μαυραετών», στο οποίο ήταν ιδιαίτερα αγαπητός και παραμένει μέχρι και σήμερα.

 

Ένας άσωτος… πρίγκηπας

Τα φώτα δε στράφηκαν ποτέ πάνω του. Ήταν πάντα στην σκιά άλλων παικτών. Ραούλ, Ρονάλντο (Φαινόμενο), Ζιντάν, Ρομπέρτο Κάρλος, Κριστιάνο Ρονάλντο. Μα αυτός πάντα έκανε καλά τη δουλειά του. Έκανε πάντα τα πράγματα λίγο πιο εύκολα, για τους συμπαίκτες του. «Έκοβε και έραβε» στο κέντρο, χωρίς ωστόσο να χρειαστεί ποτέ να… «καταπιεί χιλιόμετρα».

Εξάλλου, πολύ πριν ο Μέσι ξεκινήσει απλά να περπατάει μέσα στο γήπεδο, ο Γκούτι δήλωνε: «Για να παίξεις ποδόσφαιρο δεν είναι απαραίτητο να τρέξεις 30 χιλιόμετρα. Πρέπει απλά να ξέρεις να είσαι σωστά μέσα στο γήπεδο. Στην θέση σου»

Δεν ήταν δουλευταράς. Το έμφυτο ταλέντο του, έφτανε και περίσσευε προκειμένου να μπορεί να στέκεται σε υψηλό επίπεδο. Απλά ποτέ δεν κυνήγησε το παραπάνω. Υπήρξε πολλές φορές στη ζωή του το εξιλαστήριο θύμα. Η έντονη εξωγηπεδική του ζωή, έγινε πολλάκις θέμα, στην επικαιρότητα των ισπανικών ΜΜΕ.

Οι κριτικές έδιναν και έπαιρναν. Η αλήθεια είναι πως και ο Γκούτι έδινε τροφή για δημοσιεύματα. Τα καμώματά του ήταν πολλά. Μα η απάντησή του, ήταν το γήπεδο.

Βρισκόταν πάντα εκεί, όταν η «Βασίλισσα» τον είχε ανάγκη. Έπαιξε για 15 σερί σεζόν στην Ρεάλ Μαδρίτης. Ολοκλήρωσε την πορεία του στους «μερένγκες» με 542 παιχνίδια 77 γκολ, 80 ασίστ και 15 τίτλους. Οι τρεις από τους 15 ήταν Τσάμπιονς Λιγκ!

 

«Το τακουνάκι του Θεού»

Το όνομά του, δε φιγουράρει σχεδόν ποτέ στις κορυφαίες ενδεκάδες. Μα λίγο τον νοιάζει. Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ. Τι να πει εξάλλου, όταν κατάφερε να κάνει μια σπουδαία καριέρα σε ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του πλανήτη;

Δεν ήταν λίγοι οι παγκοσμίου κλάσης φορ, που υποκλίθηκαν στις μαγικές ικανότητες του Γκούτι. Εδώ ολόκληρος Ρονάλντο παραδέχθηκε δημοσίως, πως δεν έχει δει παίκτη με καλύτερη πάσα από αυτόν.

Μα τη κορυφαία πάσα, στην ιστορία του ποδοσφαίρου, την έδωσε σε έναν συγκεκριμένο αγώνα. Όσοι βρέθηκαν στο Ριαθόρ, τη νύχτα της 30ης Γενάρη του 2010, δε πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ την μαγική ασίστ του Γκούτι στον Μπενζεμά.

Ο ξανθομάλλης αλτρουιστής, βγήκε τετ-α-τετ με τον Αρανθούμπια και ενώ όλοι περίμεναν να τελειώσει τη φάση, ο Γκούτι «πατάει» την μπάλα για τον επερχόμενο Γάλλο φορ. Αδιανόητη έμπνευση. Τρελή «σύλληψη». Κι όμως το έκανε να δουλέψει.

 

«Γίνεσαι ένα μικρός άγγελος με αυτούς που αγαπάς. Ομως ο διάβολος βγαίνει πιο συχνά…»

Αυτό χτύπησε τατουάζ ο Γκούτι στο χέρι του. Δεν είχε άδικο. Έμοιαζε σαν άγγελος, φυλακισμένος σε σώμα… «διάβολου». Λίγο το εκρηκτικό ταπεραμέντο του, λίγο η επαναστατική του φύση. Δεν θέλει και πολύ, να του «κολλήσει» ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός.

Δεν εξηγείται αλλιώς εξάλλου, ότι ουκ ολίγες φορές είχε πρόβλημα με τους προπονητές του. «Σήμερα δεν θα παίξω. Για να δόυμε… Χάβι εσύ θα είσαι ο πρώτος. Με αυτό το σκορ (δηλ. 1-0 υπέρ της Ρεάλ) ο Χουάντε θα βγάλει ένα επιθετικό χαφ και θα βάλει έναν στο κέντρο ακόμα, που δεν είμαι εγώ.» Τάδε έφη ο Γκούτι, στους Σαβιόλα και Χάβι Γκαρθία, στην ανάπαυλα ενός παιχνιδιού Ρεάλ Μαδρίτης-Μάλαγα.

Έτσι και έγινε, ο Χουάντε Ράμος έκανε αλλαγή στην επανάληψη, βάζοντας τον Χάβι Γκαρθία στη θέση του Χούντερλααρ. Στο 85′ ο φυσιοθεραπευτής της ομάδας πήγε στον πάγκο και είπε στον Γκούτι να σηκωθεί για ζέσταμα. Μάταια, αφού Γκούτι με το emo μαλλί του και απόλυτη ψυχραιμία του απάντησε να τον αφήσει ήσυχο, προκαλώντας την έκπληξη του Μίτσελ Σαλγκάδο που καθόταν δίπλα του.

Ακόμη ένα επεισόδιο, απέδειξε πως εν τέλει… στραβά αρμένιζε. Τον Οκτώβριο του 2009 η Ρεάλ γνώριζε τη συντριβή με 4-0 στην έδρα της… Αλκορκόν για το Κύπελλο και ο Γκούτι δεν κρατήθηκε. Τσακώθηκε με τον προπονητή του, Μανουέλ Πελεγκρίνι, τον βρίζει στο ημίχρονο, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός ομάδας για πολύ καιρό.

 

Χαρμολύπη…

Ποτέ δε παραπονέθηκε για τίποτα. Εξάλλου όπως είπαμε, δεν τον ενδιέφεραν και πολύ οι γνώμες των άλλων. Μα τελειώνοντας τη καριέρα του, είχε κάποιες πίκρες.

Μπορεί λοιπόν, όσο κάθισε στη Ρεάλ να πανηγύρισε μαζί της τη κατάκτηση τριών Champions League, ωστόσο δεν αγωνίστηκε σε κανέναν τελικό.

Έπαιρνε το μετάλλιο του πρωταθλητή Ευρώπης, μα δε μπόρεσε να καταγράψει ούτε ένα λεπτό συμμετοχής σε τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Τέλος, κάποιος θα περίμενε, ο Χοσέ Μαρία Γκουτιέρες (όπως είναι το πλήρες όνομά του), να έχει αρκετές συμμετοχές με το εθνόσημό του. Ωστόσο φόρεσε μόνο 13 φορές τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας χωρίς να συμμετάσχει σε καμία μεγάλη διοργάνωση.

Δεν έχαιρε ποτέ την εμπιστοσύνη των ομοσπονδιακών τεχνικών, οι οποίοι γνώριζαν κατά καιρούς τα… «καμώματα» του παίκτη, προτιμώντας να έχουν «δεμένα τα ζωνάρια» στα αποδυτήρια της ομάδας.

Ένας ροκάς «παγιδευμένος» σε σώμα πρίγκηπα

Ποτέ δεν έκρυψε το πάθος του για τη Rock μουσική. Ήταν ένας άνθρωπος, που δεν τον έκανες για… πρίγκηπα. Τατουάζ, μακρύ μαλλί, απροσάρμοστος. Ίσως για αυτό να μη μπόρεσε να κάνει όσα θα μπορούσε να είχε κάνει.

Πάντως, όσο κοσμούσε τα ευρωπαϊκά γήπεδα , μας χάρισε αμέτρητες στιγμές… «σκληρού ροκ».