Δεν είναι όλα αθώα και άχρωμα

Άρθρο γνώμης του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

 

 

Έχω έναν φίλο, καθηγητή Πανεπιστήμιου, εν αποστρατεία, ο οποίος εψές, έκανε μία πάρα πολύ επίκαιρη και σοβαρή παρατήρηση.

Αναρωτήθηκε ο Κώστας Αναγνωστόπουλος, πού να πήγε άραγε, ο σπουδαίος και πολύς, Υπουργός επί θεμάτων τουρισμού, κύριος Θεοχάρης. Κανείς δεν γνωρίζει φυσικά και δεν πρόκειται να το μάθουμε, τώρα κοντά.

Ο εν λόγω κύριος, όμως, έχει βρεγμένη την φωλιά του και κυρίως έχει ευθύνες, όχι μόνον πολιτικές, αλλά πολλαπλές.

Ο κύριος Υπουργός, τον οποίο ο Πρωθυπουργός, τον διατήρησε στη θέση του, επιβραβεύοντας τις άθλιες επιλογές του, θα πρέπει να δώσει λόγο, προς τον ελληνικό λαό, αλλά και προς τον Πρωθυπουργό του, που δεν πρέπει να κωφεύει γι αυτό, για το πώς σπατάλησε τις παράδες, της επιπλέον καμπάνιας για τον ελληνικό τουρισμό, που διαχύθηκε ανά την Ευρώπη.

Και ναι μεν οι κύριοι του επαγγελματικού καταστήματος τους, ΣΕΤΕ, τον κάλυψαν, υποτίθεται, σε ότι αφορά τις δαπάνες για την παραγωγή των βίντεο. Θυμάστε τον καυγά, για εκείνα τα πολλά εκατομμύρια και το βίντεο, που άλλοι ενθουσιαστήκαν και άλλοι γκρίνιαξαν, που ο ΣΥΡΙΖΑ νόμισε, ότι ήρθαν πλάνα, από την Δαχομέη και άλλοι νόμισαν ότι ήρθαν από το Μπαλί και δεν ξέρω εγώπου.

Εκείνο που, απλώς μας εξήγησαν ευθαρσώς, είναι πως, τα τριγωνικά τιμολόγια, είναι πλέον καθιερωμένα, και με τον τρόπο αυτό, μοιράζονται παράδες, που δεν μπορούσαν με άλλον τρόπο να κινηθούν εύκολα στην αγορά.

Το χειρότερο όμως, ήταν οτι τραβήξαν από τα μαλλιά, όλα τα δήθεν σενάρια, να ξαναζωντανέψει με τεχνητή αναπνοή προφανώς, το φάντασμα του μαζικού τουρισμού και των τσάρτερς και όλων αυτών των μοντέλων, που ήδη είχαν αρχίσει να εγκαταλείπουν, οι ίδιες οι αεροπορικές εταιρίες που έβλεπαν προς τα πού πηγαίνει το παιχνίδι.

Κι όμως, μόλις είχε ξεκινήσει, το πανηγύρι και όλοι γνώριζαν ότι, εφόσον δεν γυρνάει πίσω το ποτάμι, μάλλον χρειάζεται να κάνουμε εμείς στροφή, γιατί, τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά.

Εκείνη την εποχή, ο Πρωθυπουργός, είχε ρίξει μιαν ιδέα, αντιλαμβανόμενος και αυτός τη ματαιότητα των επικλήσεων , για αξιοποίηση της γειτονίας και της οδικής προσέλευσης. Εκείνη την εποχή, Απρίλιος, με την Βουλγαρία, σχεδόν, πηγαίναμε δίπλα-δίπλα, από άποψη κρουσμάτων.

Είδαν και αυτοί οι σερσερήδες, ότι μπορούν να βγάλουν παράδες και επέτρεψαν τους μολυσματικούς, εκείνη την εποχή, Σέρβους, να περάσουν από εκεί, να φορτώσουν και την Βουλγαρία, με κρούσματα, με αποτέλεσμα να χαθεί μια και έξω το παιχνίδι.

Υπήρχε όμως η δυνατότητα, εκείνη την εποχή, με αυτούς που ποτέ δεν γυρίζουμε να τους κοιτάξουμε, γιατί τους σιχαινόμαστε, λες και είμαστε το άλας της γης, να συμφωνήσουμε κοινή πολιτική, αντιμετώπισης του covid-19, ενιαία standards και τρόποι αντιμετώπισης των κρουσμάτων.

Όσο αυξάνεις το εύρος της περιοχής ελέγχου, τόσο περισσότερο θα μπορείς, μετά, να αποστρέψεις και την είσοδο των ανεξιχνίαστων κρουσμάτων.

Κι αφού ξοδέψαμε όλα τα λεφτά της καμπάνιας, στην Ευρώπη με τρόπο που θα μας ενημερώσουν εν καιρό, το γυρίσαμε με τους Σέρβους. Μπούκαραν οι Σέρβοι και γέμισαν και τη Βουλγαρία και εμάς, με κρούσματα, στη Χαλκιδικη, τη Θασο, την Πιερία και όπου αλλού πέρασαν… Κυρίως όμως, και αυτή είναι η μεγάλη πλάκα, άρχισαν να βγάζουν τα πιστοποιητικά των τεστ, από φωτοκόπια και τα πουλούσαν 20-25 ευρώ το κομμάτι, πέντε χιλιόμετρα πριν τα σύνορα.

Μέχρι να παρθούν τα μέτρα και να απαγορευθεί η είσοδος των Σέρβων, όπως και των κατοίκων της Β. Μακεδονίας και σιγα-σιγά και των Βουλγάρων, το παιχνίδι είχε παιχτεί. Φορτώθηκε η Χαλκιδική, και άντε μετά να βρούμε άκρη.

Γι αυτό και εγώ θεωρώ, το ερώτημα του φίλου μου του Αναγνωστόπουλου, απολύτως εύλογο. Πού κρύφτηκε αυτό το καταπληκτικό και εύστροφο παλικάρι, που το ειχε σίγουρο πως θα προσεγγίσουμε και το 70% μπορεί και το 80%, των περσινών αριθμών;

Το κακό είναι οτι δεν τον διεκδικεί και κανένας. Όλοι τον θεωρούν ολίγον, Ραγκούση, της κυβερνητικής παράταξης. Αλλά η ζημιά ήταν πολλαπλή.

Τα κονδύλια της δεύτερης καμπάνιας, τα κονδύλια της ενδιάμεσης καμπάνιας, τα υπέρογκα πλέον κονδύλια που απαιτούνται, γιά εκεί που φτάσανε τα κρούσματα, δεν υπάρχει εύκολος γυρισμός, και απαιτείται εγρήγορση των πάντων.

Σιγά μην περιμένουμε το Θεοχάρη να μας σώσει…