Είναι απλά μια πλημμύρα;

Του Στράτου Μαρινάτου, Φοιτητής Νομικής Α.Π.Θ 

Ήταν 12 Ιουνίου του 2017 όταν η Λέσβος δοκιμαζόταν απ’ τον ισχυρό σεισμό των 6.1 Ρίχτερ. Ήταν, λοιπόν, τότε που ,όπως είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου, το μέλλον προδιεγράφετο ερεβώδες, καθώς ένα ολόκληρο χωριό είχε αφανιστεί μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Πέραν τούτου ,όμως, για να καταλήξω σ’ αυτό το συμπέρασμα, αναζητούσα αγωνιωδώς στην άκρη του μυαλού μου τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να αντιδράσει ο κρατικός μηχανισμός, προκειμένου να αποκαταστήσει τις υλικές ζημιές που υπέστησαν οι κάτοικοι. Απογοητεύτηκα ,όταν θυμήθηκα πρόσφατα πανομοιότυπα παραδείγματα (βλ. Πυρκαγιές στην Πελοπόνησσο το 2007) στα οποία το κράτος παρέμεινε αδρανές. Πράγματι, 6 μήνες μετά καμία βοήθεια δεν έχει παρασχεθεί στους κατοίκους της Βρίσας, του χωριού που καταστράφηκε ολοσχερώς, τόσο απ’ την Κυβέρνηση όσο κι από την τοπική αυτοδιοίκηση, εκτός ορισμένων επισκέψεων καθαρά λαϊκιστικού χαρακτήρα. Υπάρχει, λοιπόν, κάποιος λόγος που να μας κάνει να αισιοδοξούμε σε σχέση με όσα διαδραματίστηκαν στην Μάνδρα; Ρητορικό το ερώτημα θα έλεγε κάθε νουνεχής αναγνώστης, καθώς βγαίνει ορμέμφυτα η αρνητική απάντηση.

Κατ’ αρχάς το μόνο βέβαιο είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη για την γεννεσιουργό αιτία της πλημμύρας. Η πλημμύρα στην Μάντρα είναι αποτέλεσμα του μπαζώματος του χειμάρρου που υπήρχε στην περιοχή και της κατασκευής αυθαίρετων κατοικιών, έργα στα οποία είχαν προβεί και για τα οποία είναι υπεύθυνοι οι προηγούμενοι. Είναι, εντούτοις, και άμοιρη ευθυνών; Σαφέστατα όχι! Είναι προφανές ότι οι κυβερνώντες γνώριζαν ότι η Μάντρα αποτελεί νευραλγική περιοχή, αφού πολλοί γεωλόγοι είχαν προειδοποιήσει, εκτός αν ισχυρίζονται το αντίθετο και ως εκ τούτου παραδέχονται ότι είναι αδαείς και επικίνδυνοι. Έτσι, θα μπορούσαν εύκολα να είχαν κατασκευαστεί ,προληπτικά, αντιπλημμυρικά έργα τα οποία θα αναχαιτούσαν μια τέτοια πολύνεκρη βιβλική καταστροφή. Αντ’ αυτού τόσο η κυβέρνηση όσο και η στηριζόμενη από αυτη περιφεριάρχης Αττικής προτίμησαν να διαθέσουν χρήματα για την κατασκυή γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια, με μόνο σκοπό τη δημιουργία κομματικού στρατού διά της ικανοποιήσεως των αιτημάτων των οπαδών. Αλλά βλέπετε τα αντιπλημμυρικά έργα δεν «πουλάνε», δεν συγκινούν κανένα! Η ικανοποίηση μικροσυμφερόντων ισχυρών επιχειρηματιών είναι αυτό που προέχει, με μόνο στόχο την παράταση του χρόνου παραμονής της λυμφατικής, όπως φαίνεται, αυτής κυβέρνησης στην εξουσία.

Όλα αυτά καθιστούν τον πολίτη απροστάτευτο, έρμαιο ενώπιον οποιουδήποτε κινδύνου. Ταυτόχρονα καταδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η κυβέρνηση (αυτή, μωρέ, η «αριστερή») έχει αποκλίνει εντελώς από το πρόγραμμά της. Οι διάτρητες υποσχέσεις περί επεναφοράς της αξιοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του αποκλεισμού των μνημονίων έχουν αποδομηθεί, αποτελώντας φενάκη σε βάρος του ελληνικού λαού. Η προεκλογική ρητορική ήταν απλά βαυκάλισμα, το μέσο για την κατάκτηση της εξουσίας. Το σπουδαιότερο, όμως, συμπέρασμα που βγαίνει απ’ όλα τα παραπάνω είναι άλλο, αφού όλα αυτά λίγο πολύ μας είναι γνωστά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις πρώτες εκλογές του 2015 είχε αυτοαναγορευτεί ως το «νέο» που έρχεται, για να ασκήσει «φιλολαϊκή» πολιτική. Αυτό που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι το νέο δεν κρίνεται με βάση την ηλικία, αλλά με βάση την πολιτική που ασκεί η εκάστοτε κυβέρνηση. Έτσι, στην πραγμάτικοτητα, είναι πρόδηλο, εκ των υστέρων, τοις πάσι, με βάση την πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση, ότι πρόκειται για το «παλιό» που καλύφθηκε με το μανδύα του «νέου» και κατόρθωσε να προτιμηθεί από το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος χάρη στον φαρισαϊσμό του κόμματος και την απελπισία-απογοήτευση των πολιτών έναντι εκείνων που μέχρι τότε ήταν επί τα πράγματα.

Κι όλα αυτά γιατί η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν διαφέρει καθόλου από αυτή που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε μια ίσως πιο επώδυνη έκδοση. Το παλιό δεν έφυγε ποτέ, απλά άλλαξε όνομα και πρόσωπα το κόμμα που το εκπροσωπεί. Σε μια χώρα που οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι είναι αδύνατον να κάνουμε λόγο για φιλολαϊκή πολιτική. Ως εκ τούτου το μόνο που θυμίζει αριστερά στο συγκεκριμένο κόμμα είναι ο τίτλος του και τίποτε άλλο.

Τα γεγονότα της Μάνδρας πέρα από κοινωνικές είχαν και πολιτικές προεκτάσεις. Καταδεικνύουν με τον πιο απερίφραστο τρόπο την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού, που έχει δράσει ως ολετήρας σε βάρος της πατρίδας, καθώς και τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος. Τα παραπάνω καθιστούν απαραίτητη την ΆΛΛΑΓΗ και την απαλλαγή από το παλιό (ό,τι όνομα και όποια μορφή κι αν αυτό φέρει) που μας στοιχειώνει κι έχει δημιοργήσει ένα σκωληκόβρωτο κράτος που υποκινείται από μικροσυμφέροντα!