Η Δήμητρα Ανδρούτσου στο Newn Webradio

 Η  Δήμητρα Ανδρούτσου είναι 30 ετών και κατάγεται από τα Ιωάννινα. Ξεκίνησε πρωταθλητισμο στο τζούντο ήδη από την ηλικία των 13 οπότε και κλήθηκε για 1η φορά στην εθνική ομάδα. Πριν αποφασίσει να επικεντρωθεί στο άθλημα του τζούντο είχε ασχοληθεί νωρίτερα και με την ενόργανη και τον κλασικό αθλητισμό.

Από το 2003 έως και το 2013 αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα σε όλων των ειδών τις μεγάλες διοργανώσεις καθώς κάθε χρόνο ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στην ηλικιακή κατηγορία της αλλά συχνά και στην επόμενη ηλικιακή κατηγορία.

Σημαντικότερες διεθνείς διακρίσειςτης ήταν η 7η θέση σε παγκόσμιο πρωτάθλημα η 5η θέση σε πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, 3η θέση στους μεσογειακους αγώνες το 2009 και αρκετά χρυσά μετάλλια σε βαλκανικά πρωταθλήματα.

Το 2012 ξεκίνησε να δουλεύει στην πυροσβεστική ως επιτυχούσα στον τελευταίο διαγωνισμό της πυροσβεστικής πριν ενταχθεί στο πρόγραμμα των πανελληνίων εξετάσεων. 

Τον Ιούνιο του 2015 επανήλθε για λίγο στο αγωνιστικό τζούντο με τη συμμετοχή της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αστυνομικών – πυροσβεστων όπου κατέκτησε την 1η θέση. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς συμμετείχε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μετά από χρόνια και κατέκτησε την 1η θέση.

Το 2019 η Ολυμπιάδα Ενόπλων στην Κίνα ήταν για άλλη μια φορά η αφορμή να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο και να προπονηθεί ξανά αφοσιωμένη σε έναν στόχο. Δεν κατάφερε αυτή τη φορά να διακριθεί αλλά η εμπειρία που αποκόμισε, όπως η ίδια παραδέχεται, ήταν ίσως η μέχρι τώρα καλύτερη της αθλητικής της πορείας για πολλούς λόγους στην καλύτερη διοργάνωση που έλαβε ποτέ μέρος.

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που διεξήχθη τον Δεκέμβριο του 2019 ήταν ακόμη μια φορά πρωταθλήτρια Ελλάδος στα – 63kg ακριβώς 18 χρόνια μετά την 1η της νίκη σε πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Τέλος, όλα αυτά τα χρόνια έχει λάβει μέρος σε αγώνες τρεξίματος δρόμου και ορεινού με διακρίσεις και μετάλλια στους περισσότερους από αυτούς.

Ενώ είχε περάσει στο ΠΤΔΕ Ιωαννίνων το 2008 μέσω πανελληνίων, άφησε τις σπουδές μ στο παιδαγωγικό και προτίμησε να φοιτήσει στο δημόσιο ΙΕΚ προπονητικής για 2 χρόνια.

Προέρχεται από πολύτεκνη ανδροκρατουμενη αθλητική οικογένεια και όλα της τα αδέρφια έχουν ασχοληθεί με κάποιο άθλημα σε επίπεδο πρωταθλητισμού.

Αναλυτικά η συνέντευξη που έδωσε στο Newn Webradio:

 

  • Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που έχεις από το τζούντο;

  • Ήμουν 9 ετών όταν για 1η φορά ανέβηκα σε tatami. Είχαμε κάνει συμφωνία με τον μπαμπά πως για να πάω τζούντο, θα ερχόταν κι ο μικρότερος αδερφός μου για να κάνουμε μαζί. Ακούγοντας τις πτώσεις θέλαμε και οι 2 να μην ξεκινήσουμε καν. Μετά από διαπραγματεύσεις ξεκινήσαμε την 1η μας προπόνηση κυρίως “χαζεύοντας” άλλους πιο προχωρημενους αθλητές και εκτελώντας τις πολύ βασικές 4 πτώσεις. Είχαμε μόλις ξεκινήσει μια πολεμική τέχνη που για να κερδίσεις πρέπει πρωτίστως να μην πέσεις, μαθαίνοντας τουλάχιστον αν πέσουμε, να μην χτυπήσουμε. Είχαμε μόλις μπει στον “ήπιο δρόμο”. 

    • Τι συντέλεσε στο να διαλέξεις αυτόν τον τρόπο άσκησης και όχι κάποιο άλλο άθλημα; Έχεις δοκιμάσει και άλλα αθλήματα στο παρελθόν;

  • Έχω ασχοληθεί επίσης με ενόργανη και κλασικό αθλητισμό στα παιδικά μου χρόνια. Αυτό που με βοήθησε να επιλέξω ήταν η 1η κλήση από την εθνική ομάδα τζούντο όταν ήμουν 13 ετών μετά τη νίκη μου σε πανελλήνιο πρωτάθλημα. Τότε ουσιαστικά μπήκε στη ζωή μου και ο πρωταθλητισμός. Αρχές καλοκαιριού του 2004. Πριν την Ολυμπιάδα της Αθήνας. 

    • Ποια ήταν για σένα η χειρότερη και ποια η καλύτερη ανάμνηση σε αγώνες;

  • Η χειρότερη ανάμνηση μου είναι όταν το 2009 στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Αρμενία έχασα το χάλκινο μετάλλιο, γιατί  είχα κάνει μεγάλη προσπάθεια όλο το προηγούμενο διάστημα συνδυάζοντας χρονιά πανελληνίων με σκληρή προπόνηση. Εκείνος ο αγώνας είχε λήξει χωρίς σκορ που να δίνει νίκη και η νίκη κρίθηκε στο χαντέι δηλαδή με απόφαση των διαιτητών. 
  • Η καλύτερη ανάμνηση σε αγώνες είναι το 2015 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Αστυνομικών – Πυροσβεστών που καθώς έπαιζα τελικό με Ρωσίδα αθλήτρια και ενώ ήμουν πίσω στο σκορ μπήκε μέσα στο στάδιο η  ελληνική ομάδα μπάσκετ και άρχισε με συνθήματα να με εμψυχώνει. Ήταν η 1η μέρα των αγώνων και το 1ο χρυσό μετάλλιο για την ελληνική αποστολή. Άκουσα τον εθνικό ύμνο στην Ουάσινγκτον με τα χρώματα της Ελλάδας και εκπροσωπώντας το Πυροσβεστικό Σώμα. Πάντα θα θυμάμαι αυτό το ταξίδι και αυτά τα παιδιά με μια γλυκιά νοσταλγία.

    • Γράφτηκε ή ειπώθηκε ποτέ για σένα κάτι που να σε πλήγωσε ή να σε εξόργισε; 

  • Ποτέ δε με πλήγωσε ή εξόργισε κάτι. Πάντα συμμαθητές, συναθλητές, φίλοι, προπονητές και καθηγητές έδειχναν σεβασμό και εκτίμηση στην προσπάθεια που έκανα όλα τα χρόνια ως αθλήτρια – μαθήτρια. Με θυμάμαι πάντα να “παλεύω” να ανταποκριθώ σε προσδοκίες δικές μου και αυτών που πίστευαν σε εμένα, αλλά και σχεδόν πάντα να βρίσκει αντίκρισμα ο κόπος μου. 

Πως αντιμετωπίζεις σχόλια  για την εξωτερική σου εμφάνιση. 

  • Ποικιλοτροπως. Το ζήτημα είναι ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που σχολιάζει. Ως επί το πλείστον είναι θετικά και κολακευτικά, οπότε και απόλυτα αποδεκτά. Τα ελάχιστα άσχημα ή προσβλητικά σχόλια που έχω δεχθεί κατά καιρούς, απλά δεν με απασχόλησαν, διότι ήταν από ανθρώπους που έτσι κι αλλιώς ή το περίμενα ή δεν είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση. 
    • Θεώρησες ποτέ ότι το τζούντο μπορεί να μην ταιριάζει σαν προπόνηση στις γυναίκες; 

  • Όχι! Ποτέ! Το τζούντο με βάση τη μηχανική του είναι η πολεμική τέχνη “του αδύναμου”. Τζούντο σημαίνει “ήπιος δρόμος”. Εκτός από δύναμη χρειάζεται ευλυγισία. Εκτός από έκρηξη θέλει και ταχύτητα στην σκέψη, τακτική, να ξέρεις να μετατρέπεις το μειονέκτημά σου σε πλεονέκτημα. Να εκμεταλλευτείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη δύναμη του αντιπάλου και να πετύχεις το μέγιστο αποτέλεσμα με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια. Το τζούντο δεν έχει σωματότυπο. Ο κάθε σωματότυπος στο άθλημα αυτό “χτίζει” σταδιακά το δικό του στυλ. 

    • Σκέφτηκες ποτέ να πεις «τα παρατάω γιατί η πίεση είναι τεράστια»;

  • Όχι! Με τα χρόνια το πιστεύω όλο κ περισσότερο πως είμαι ένας άνθρωπος που στη ζωή του επιζητεί μόνιμα την πρόκληση, την στοχοπροσηλωση, την πειθαρχία και την ένταση του αγώνα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα να πιέζομαι. Ήταν πάντα συνειδητή επιλογή μου. 

    • Ο γυναικείος ανταγωνισμός είναι τεράστιος. Σου έχει τύχει ποτέ να αντιμετωπίσεις κάποιο ακραίο περιστατικό από συμπαίκτρια ή αντίπαλο σου;

  • Ακραίο περιστατικό όχι. Αυτό που πάντα υπάρχει στις περισσότερες πολεμικές τέχνες είναι αθλήτριες που παίζουν ένα πιο “βρώμικο” παιχνίδι με κρυφά χτυπήματα που πολλές φορές διαφεύγουν του διαιτητή. 

    • Ποιοι είναι οι στόχοι της Δήμητρας; Σαν ατομικό άθλημα που είναι το τζούντο που θα ήθελες να φτάσεις;;

  • Έχοντας ασχοληθεί σχεδόν 20 χρόνια με το τζούντο αισθάνομαι ότι σε λίγο καιρό θα έρθει ομαλά μια μετάβαση από το ρόλο της αθλήτριας στον ρόλο της προπονήτριας. Περιμένω το σώμα μου και η ψυχή μου να μου υποδείξουν τη στιγμή αυτή. 
  • Θα πάρεις μέρος σε αγώνες και αν ναι σε ποιους; Ποιος είναι ο επόμενος αγωνιστικός στόχος.
  • Προς το παρόν έχει σταματήσει η διεξαγωγή αγώνων, οπότε κάποιο άμεσο αγωνιστικό στόχο δεν έχω.

    • Είναι τα δυναμικά αθλήματα και συγκεκριμένα το τζούντο διαδεδομένο στην Ελλάδα. Που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό και με ποιους τρόπους θα μπορούσε να γίνει πιο δημοφιλές; 

  • Στην Ελλάδα οι πολεμικές τέχνες μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισαν να έρχονται στο προσκήνιο του κόσμου των σπορ. Το τζουντο, παρά το γεγονός ότι ο Ηλίας Ηλιαδης μας έχει χαρίσει 2 ολυμπιακά αλλά και πολλά πανευρωπαϊκά και παγκόσμια μετάλλια, αλλά και άλλοι νεότεροι αθλητές διακρίνονται συνεχώς, δεν είναι ένα άθλημα κοντά στην κουλτούρα μας. Προέρχεται από την Ιαπωνία. Έχει ορολογία, κανονισμούς και κινησιολογία που για τον Έλληνα είναι συχνά δυσνόητη ή κ βαρετή. Εδώ άνθρωποι που με ξέρουν χρόνια ακόμα  πιστεύουν ότι κάνω Tae Kwon Do. Ισχύει και αυτό. Ο Έλληνας πιο εύκολα θυμάται το Tae Kwon Do, παρά το Judo. 

    • Παρατηρούμε ότι πάρα πολλά νέα κορίτσια ασχολούνται με το crossfit. Πως έγινε «μόδα» το συγκεκριμένο;

  • Το crossfit υπήρχε. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπήρχε σαν ασκησιολόγιο και σαν μορφή προπόνησης. Κυκλική,λειτουργικά προπόνηση, crosstraining κ.α. Μόδα δεν έχει γίνει το crossfit. Μόδα είναι πια το fitness, το wellness και γενικότερα ένας πιο υγιής τρόπος ζωής. Και το crossfit είναι ένας από τους πολλούς τρόπους που μπορείς να το πετύχεις αυτό. Σε κάθε θετική αλλαγή βέβαια θα υπάρξουν και υπερβολές. Αυτό ισχύει και εδώ. Προσωπική μου γνώμη είναι πως το crossfit δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Είναι μια απαιτητική μέθοδος προπόνησης που αν δεν έχεις αθλητικό υπόβαθρο δεν μπορείς να ανταποκριθείς και εύκολα τραυματιζεσαι. 

    • Πως συνδύασες το τζούντο με τους αγώνες δρόμου; 

  • Έτρεχα πάντα καλά. Είμαι ένα παιδί που μεγάλωσε σε χωριό και ποτέ δεν στερήθηκε το παιχνίδι και το τρέξιμο έξω. Στον στίβο παρά το γεγονός ότι προδιεθετα τους πάντες λόγω της μυικοτητας μου ότι θα είμαι καλή στις ρίψεις ή στα σπριντ, εγώ πάντα τους ξαφνιαζα με τις επιδόσεις μου σε μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις. Όσο έκανα τζούντο, το τρέξιμο για μένα ήταν ο εύκολος τρόπος να χάνω τα κιλά. Αφότου σταμάτησα να παλεύω και πήρα μέρος στους πρώτους αγώνες, είδα πως δεν ήμουν και πολύ μακριά από τα μετάλλια. Οπότε άρχισα να το κάνω πιο μεθοδικά και αυτό είχε αποτέλεσμα. Το τρέξιμο είναι η καλύτερη και πιο προσιτή εκτόνωση και ψυχοθεραπεία για μένα. Πριν γίνει κι αυτό μόδα, εγώ κάθε φορά που έχανα σε έναν αγώνα τζούντο, πήγαινα κι έτρεχα και αναζητούσα όλους τους λόγους που έχασα, όλους τους τρόπους που θα το αλλάξω και όλες τις χαμένες μου ισορροπίες. Κι έτσι ήμουν έτοιμη να προσπαθήσω ξανά. 

    • Αν έπρεπε να συμβουλέψεις ένα νέο κορίτσι ή αγόρι που αγαπά τη γυμναστική  και είναι μέρος της ζωής του, τι θα τους έλεγες να προσέξουν ή να αποφύγουν;

  • Η γυμναστική είναι ανάγκη. Άλλοι τη χρειάζονται λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Και είναι φυσιολογικό. Ένα παιδί που επιλέγει η γυμναστική να έχει ρόλο κυρίαρχο στη ζωή του, σίγουρα πρέπει να ακολουθήσει αυτό που το γεμίζει, που το εξελίσσει σαν προσωπικότητα και που το εφοδιάζει με αξίες και αρχές σπάνιες και δυσκολοκατάκτητες. Η διαχείριση της νίκης και της ήττας είναι από τα πιο σπουδαία μαθήματα. Κι η πιο μεγάλη νίκη είναι να μην πεις ποτέ ψέματα στον εαυτό σου για το τι κατάφερες και τι όχι, για το τι αντέχεις και τι όχι, για το τι ζητάει το σώμα και η ψυχή σου και που είναι τα όρια τους. 

    • Συνδυάζεται πρωταθλητισμός και εργασία μαζί;

  • Όχι. Ο πρωταθλητισμός είναι επάγγελμα. Στην Ελλάδα πάλι ελλείψει αθλητικής παιδείας, ο πρωταθλητισμός μπορεί να φαντάζει και περιττός ή ασύμφορος. Εγώ προσωπικά ιδρώνω 20 χρόνια με μοναδικό όφελος την ηθική ικανοποίηση. Από τότε που δουλεύω μόνιμα στην πυροσβεστική, ανάλογα με τους αγωνιστικούς μου στόχους προσπαθώ να βρω τρόπους και λύσεις για να χωρέσουν όλα στην καθημερινότητά μου χωρίς αυτό να έχει επιπτώσεις είτε στη δουλειά, είτε στην προπόνησή μου. Άλλες φορές τα καταφέρνω και άλλες κουράζομαι υπερβολικά κάνω παραχωρήσεις. 

    • Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζεις στο επάγγελμα ως πυροσβέστης; Είχες ποτέ δύσκολες στιγμές;

  • Το επάγγελμα αυτό είναι σπουδαίο. Και μιλάω αποκλειστικά για τη μάχιμη υπηρεσία. Κάθε σοβαρό συμβάν είτε το δεις σαν πρόκληση είτε σαν ευκαιρία να προσφέρεις βοήθεια σε συμπολίτη έχει τη δική του θέση και αποτύπωση στη μνήμη μου. Κι έτσι ένας πυροσβέστης μαθαίνει κι εξελίσσεται. Μέσω της εμπειρίας.  Δύσκολες στιγμές έχω αντιμετωπίσει λίγες φορές κυρίως σε δασικές πυρκαγιές τα καλοκαίρια. Ήταν στιγμές κούρασης και εξάντλησης, που αφού περάσουν πάντα με γεμίζουν ηθική ικανοποίηση. Ξέρω ότι αν δεν είχα κουραστεί, αν είχα “λουφάρει”, θα το έφερα βαρέως. 

    • Ποιες είναι οι δικές σου συμβουλές για άριστη φυσική κατάσταση;

  • Άριστη φυσική κατάσταση… Δεν ξέρω και αν υπάρχει. Αλλά για μια πολύ καλή φυσική κατάσταση, η συμβουλή μου είναι : Να δίνουμε στο σώμα μας την ίδια φροντίδα μέσα και έξω. Να το ακούμε και να επιλέγουμε το είδος άσκησης που πραγματικά απολαμβάνουμε. Να μην είμαστε επιεικείς με τους εαυτούς μας όσον αφορά την άσκηση και τη σωματική ικανότητα, ούτε όμως και εκδικητικοί. Όταν κάτι το αγαπάς, φροντίζεις να μη γίνει ούτε μαλθακό και τεμπέλικο, ούτε όμως το καταστρέφεις. Το νερό, η διατροφή, ο καθαρός αέρας, ο ήλιος, οι παρέες μας και η θέληση για αυτοβελτίωση είναι οι παράγοντες που θα μας βοηθήσουν να πετύχουμε την καλή φυσική κατάσταση. Και φυσικά η αναγνώριση της αξίας της!