Η Δικαιοσύνη της Θεσσαλονίκης στο Απόσπασμα, Μέρος 2ο

Η Κατερίνα Τσιαμπέρα γράφει στο newn.gr #newn #αποψη

Για άλλη μία φορά, οι Δικηγόροι της Θεσσαλονίκης, μόλις λίγες ημέρες μετά το αρχικό χάος της αναστολής της λειτουργίας των Δικαστηρίων στην Π.Ε. Θεσσαλονίκης, βρισκόμαστε έρμαια της προχειρότητας, της ασυνταξίας και του γεγονότος ότι οι ιθύνοντες του Υπουργείου Δικαιοσύνης απέδειξαν για άλλη μία φορά έμπρακτα το ότι ουδεμία σχέση έχουν με τη Δικαιοσύνη στην πράξη, και με τους μάχιμους συλλειτουργούς αυτής.

Κατερίνα Τσιαμπέρα

Για άλλη μία φορά, τα μέλη του δευτέρου μεγαλύτερου Δικηγορικού Συλλόγου της χώρας κλήθηκαν να επιτελέσουν το έργο το οποίο το αρμόδιο Υπουργείο απεδείχθη ανήμπορο να φέρει εις πέρας.

Για άλλη μία φορά, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το να δημοσιεύεται, κατόπιν της εξαγγελίας του Πρωθυπουργού περί θέσεως της χώρας σε ένα δεύτερο καθεστώς καραντίνας, μία Υπουργική Απόφαση δύο ημέρες μετά την εξαγγελία αυτή, Υπουργική Απόφαση η οποία ανέτρεψε τον προγραμματισμό που μετά κόπων και βασάνων, μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, καταφέραμε να δομήσουμε. Μία Υπουργική Απόφαση τόσο γενικόλογη και αόριστη, η οποία υποχρέωσε το σύνολο των Δικηγόρων της χώρας να προσπαθεί επί δύο ημέρες συνεχόμενα, να ξεδιαλύνει τις δυνατότητές του, με κατά το δοκούν ερμηνείες επί ερμηνειών, και απόψεις επί απόψεων.

Είναι βέβαιο δε, ότι από αύριο και για τις επόμενες ημέρες, ο στόχος της καραντίνας και της κατά το δυνατόν τηλεργασίας ουδόλως θα επιτευχθεί, καθώς, με τη γενικότερη σύγχυση που επικρατεί, η πλειοψηφία των Δικηγόρων της χώρας θα σπεύσουν στα δικαστικά κτήρια, ώστε να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι και με πλήρη ανασφάλεια, «τι δικάζεται» και «τι δεν δικάζεται», ώστε να μπορέσουν να βάλουν σε μία τάξη τις, μέχρι χθες ανειλημμένες για τους Δικηγόρους Θεσσαλονίκης και των υπολοίπων Π.Ε. που έχουν ενταχθεί στο περίφημο «επίπεδο 4», υποχρεώσεις τους, ώστε να μη μείνει έκθετος κανένας εντολέας τους.

Είναι δε απολύτως ανεπίτρεπτο, η δημοσίευση Υπουργικών Αποφάσεων οι οποίες αφορούν τη δυνατότητα της προσφυγής των πολιτών στη Δικαιοσύνη, να λαμβάνει χώρα σε μη εργάσιμες ημέρες, καθώς έτσι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης από τους ιθύνοντες, οι δε συνεδριάσεις των Συμβουλίων Διεύθυνσης εκάστου βαθμού λαμβάνουν χώρα, εν τοις πράγμασι, αργοπορημένα.

Πέραν όλων αυτών, εξανεμίζονται οι ελπίδες μας, ως πληττόμενου κλάδου, για τη χορήγηση επιδόματος, αφού «τα Δικαστήρια είναι ανοιχτά» (όχι όμως για πολύ μεγάλο μέρος συναδέλφων μας), αλλά και τίθεται πέραν της δημόσιας και της προσωπικής υγείας του καθενός από εμάς, το καθήκον μας απέναντι στον εντολέα μας, του οποίου τα συμφέροντα πρέπει να διαφυλάττουμε, προσερχόμενοι εκ νέου στα δικαστικά κτήρια.

Ως πότε και πάλι;