Η Ελλάδα μικραίνει

Άρθρο γνώμης του Γιώργου Κοσματόπουλου

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου  Κατσίφα  δύσκολα θα εξιχνιαστεί με τρόπο που δε θα αφήνει σκιές  συγκάλυψης, με ένα πόρισμα καθολικά αποδεκτό εκ μέρους των εμπλεκομένων. Η καχυποψία είναι έκδηλη και σε αυτό συντελεί η στάση των αλβανικών αρχών οι οποίες επιδίδονται εδώ και χρόνια σε πογκρόμ σε βάρος της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Βορείου Ηπείρου αναπτύσσοντας παράλληλα  προκλητική στάση έναντι της χώρας μας.

Αυτό πάντως που επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά είναι πως η Ελλάδα μικραίνει συνεχώς. Μικραίνει σε επίπεδο ισχύος που είναι το Α και το Ω σε ό,τι έχει να κάνει  με την επιβίωση και την ανάπτυξη ενός κράτους. Το γεγονός ότι ο ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου έχει αφεθεί ουσιαστικά στη μοίρα του με την αυταρχική και διεφθαρμένη κυβέρνηση Ράμα να καταπατά τα δικαιώματα  των μελών του αποτελεί όνειδος   και ένδειξη αδυναμίας της Μητέρας Πατρίδας. Διότι μια ισχυρή Ελλάδα, με μεγάλη γεωπολιτική ισχύ,  δεν θα τολμούσαν να την αγνοήσουν ή να την προκαλέσουν χώρες υποδεέστερες από αυτήν σε όλους τους τομείς. Δε θα τολμούσαν οι Αλβανοί αστυνομικοί να καταλήξουν  τόσο εύκολα στο έσχατο μέσο του φόνου του ομογενούς για να τον εξουδετερώσουν. Δε θα προκαταλάμβαναν τα πορίσματα των αρμοδίων αρχών για τον θάνατό του, οι εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας. Δε θα τον άφηναν δέκα ημέρες άταφο. Δε θα αρνούνταν αρχικά να επιτρέψουν την εξέταση της σωρού και από πραγματογνώμονα της οικογένειας και  τελικά   δε θα έδιναν σε αυτόν μόλις πέντε λεπτά στη διάθεσή του έχοντας  πλύνει το πτώμα και συρράψει τις πληγές. Και φυσικά στο γενικότερο πλαίσιο  η αλβανική κυβέρνηση  δε  θα καταπατούσε βάναυσα τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών και δε θα προέβαλε ακόμη και ανιστόρητες διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας περί Τσαμουριάς. .

    Δεν περιμέναμε φυσικά τα τελευταία τραγικά γεγονότα στη Βόρειο Ήπειρο για να συνειδητοποιήσουμε ότι η χώρα μας βρίσκεται  όχι απλώς σε παρακμή αλλά πλέον δίνει την αίσθηση πως ο καθένας που τη επιβουλεύεται μπορεί εύκολα και ανέξοδα να την  πληγώσει. Βρίσκεται άλλωστε  σε εξέλιξη η μεγάλη εθνική ήττα στο σκοπιανό όπου  η ελληνική πλευρά δικαιώνει ουσιαστικά το σύνολο της σκοπιανής προπαγάνδας και στρώνει το έδαφος για να εκδηλωθούν τα επόμενα χρόνια ακόμα πιο δυναμικές και επικίνδυνες αλυτρωτικές ενέργειες. Ταυτόχρονα η υποχωρητικότητα έναντι της Τουρκίας έχει αποθρασύνει τον Ερντογάν. Τόσο στις διμερείς μας σχέσεις όσο στο ζήτημα του Κυπριακού οι πολεμικές απειλές  έχουν εξελιχθεί σε καθημερινό φαινόμενο ενώ η όποια λύση προωθείται για τη Μεγαλόνησο ουσιαστικά νομιμοποιεί την εισβολή και την παράνομη κατοχή της ναρκοθετώντας το μέλλον της.Ακόμα και η αντιμετώπιση του προσφυγικού –μεταναστευτικού ζητήματος έγινε με τέτοιον τρόπο ώστε η χώρα μας να κάνει ένα μεγάλο δώρο στον Ερτνογάν ο οποίος ουσιαστικά στέλνει κατά το δοκούν καραβιές ανθρώπων και εκβιάζει  συνεχώς με αύξηση των ροών από τα Μικρασιατικά παράλια ενώ την  ίδια  στιγμή Ευρωπαϊκή Ένωση με τη σύμφωνη γνώμη και  των ελληνικών κυβερνήσεων συνεχίζει να τον χρηματοδοτεί.

    Πώς φτάσαμε εδώ ; Φταίει μόνο η οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας ; Προφανώς όχι. Μπορεί η οικονομική ευρωστία να είναι επίσης βασική συνισταμένη της ισχύος μίας χώρας αλλά στην περίπτωσή μας το πρόβλημα είναι πιο βαθύ.  Έχει να κάνει με τη νοοτροπία των εγχωρίων ελίτ σε ό,τι έχει να κάνει με τα εθνικά θέματα, κατά τα τελευταία χρόνια. Ελίτ οι οποίες είτε λόγω ιδεοληψίας είτε λόγω ανεπάρκειας είτε λόγω ιδιοτέλειας αδυνατούν να δομήσουν μία εθνική στρατηγική που θα στοχεύει στην ανάταση και τη συνεχή ισχυροποίηση της χώρας. Ηγεσίες  που προσπαθούν  να δικαιώσουν τις ιδεολογικές τους καταβολές  και τα προσωπικά τους συμπλέγματα έστω κι αν αυτό αποδεικνύεται καταστροφικό για τα εθνικά συμφέροντα. Ηγεσίες  που απλά δεν είναι ικανές να κατανοήσουν το εγχώριο και διεθνές περιβάλλον και να κινηθούν ανάλογα. Ηγεσίες που μπρος στο προσωπικό, πολιτικό και οικονομικό τους συμφέρον δεν ορρωδούν προ ουδενός.Πολλές φορές  μάλιστα τα ανωτέρω χαρακτηριστικά συνυπάρχουν.

    Η Ελλάδα έχει ανάγκη το ταχύτερο δυνατό από ηγεσίες οι οποίες θα αποκαταστήσουν το περιεχόμενο βασικών αρχών. Διότι σήμερα ο ρεαλισμός έχει ταυτισθεί με την ηττοπάθεια. Η υπευθυνότητα χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα της  συνεχούς  υποχωρητικότητας. Το ‘’ανήκομεν εις την Δύσην ‘’ εξελίσσεται σε λευκή επιταγή  προς τα διάφορα διευθυντήρια.  Ο ανθρωπισμός χρησιμοποιείται ως δικαιολογία της  ασυδοσίας. Ο εθνομηδενισμός έχει καταντήσει να θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση απόδοσης πιστοποιητικού προοδευτικών  φρονημάτων.

    Στην πραγματικότητα όμως μόνο ρεαλιστική  δεν είναι η ιδέα ότι έχεις τη δυνατότητα να επιβιώσεις όταν δέχεσαι συνεχώς  πλήγματα χωρίς να  αντιδράς . Μόνο υπεύθυνος δεν είσαι έναντι της χώρας σου υποχωρώντας διαρκώς  και βάζοντας έτσι σε όλο και μεγαλύτερο κίνδυνο τις κατακτήσεις της. Ουδέν ουσιαστικό αντίκρισμα υπάρχει στο να είσαι  μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ όταν δεν παλεύεις εντός αυτών για την εξασφάλιση των μεγίστων δυνατών ωφελημάτων  αλλά αντιθέτως δέχεσαι στο όνομα αυτού που βαφτίζεται ανά περιόδους  ‘’κοινός σκοπός’’ να ζημιώνεσαι υπέρμετρα. Η κατάλυση των συνόρων και η ανεξέλεγκτη μετακίνηση των πληθυσμών μόνο σε απάνθρωπες καταστάσεις οδηγούν με δυστυχείς ανθρώπους θύματα δουλεμπόρων, με παιδιά να πνίγονται στη διαδρομή, με άθλιους καταυλισμούς εντός των οποίων καταρρακώνεται κάθε έννοια αξιοπρέπειας, με κατατρεγμένους ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά δικαιούνται ασύλου να συνυπάρχουν με εγκληματικά στοιχεία , με την κοινωνική συνοχή να δοκιμάζεται. Και φυσικά ουδεμία  ουσιαστική πρόοδος  επέρχεται με την ισοπέδωση των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών κάθε έθνους διότι ακριβώς οι ρίζες είναι αυτές που τροφοδοτούν με δύναμη και αυτογνωσία, απαραίτητα στοιχεία για την επίτευξη οτιδήποτε μεγάλου.

Η Ελλάδα μικραίνει και αν δεν υπάρξει εγκαίρως αναστροφή πορείας η ανήκεστος εθνική βλάβη δε θα αργήσει…