Η “κατάληψη της εξουσίας”

Άρθρο γνώμης του Κώστα Νικολόπολου

Στόχος των κομμάτων είναι η αύξηση της επιρροής τους στο εκλογικό σώμα και τελικά η κατάληψη της εξουσίας.
Αμέσως προκύπτουν δύο ερωτήματα: 1. Για ποιον λόγο θέλουν να πάρουν την εξουσία; 2. Στην προσπάθεια τους αυτή, είναι αποφασισμένα να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο και οποιονδήποτε τρόπο;
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα φαίνεται αυτονόητη, μα για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα τους, ισχυρίζονται.
Αυτονόητη είναι η απάντηση και στο δεύτερο ερώτημα, όχι βέβαια, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αυξήσουμε την επιρροή μας με οποιονδήποτε τρόπο, με τίποτα δεν θα καταπατήσουμε τις αρχές και τις αξίες μας για να το πετύχουμε.
Όσο αυτονόητες είναι οι απαντήσεις στα δύο ερωτήματα, τόσο αυτονόητη και κραυγαλέα είναι η περιφρόνηση και καταπάτηση τους στην πράξη.
Όσον αφορά στο πρώτο, δεν μπορεί κάποιος να εφαρμόσει κάτι που δεν υπάρχει.
Τα προγράμματα των κομμάτων αποτελούν συνήθως εκθέσεις ιδεών, κατάλογοι ευχολογίων και διάσπαρτες, αποσπασματικές δήθεν προτάσεις , οι οποίες είναι λαοφιλείς στη συγκυρία που παρουσιάζονται.
Καμιά συμπερίληψη της πραγματικότητας και των συνθηκών που επικρατούν, καμία συνοχή στην ανάπτυξη τους.
Ούτε λόγος για ιδεολογικό πλαίσιο, αρχές και αξίες, από τις οποίες εκπορεύονται τα προγράμματα και επομένως καμία περιγραφή της κοινωνίας που οραματίζονται.
Κανένας δεν προσπαθεί να αναλύσει και να ερμηνεύσει σοβαρά τι συμβαίνει στη χώρα, στην Ευρώπη, στον κόσμο.
Απλά δεν είναι προγράμματα διακυβέρνησης μια χώρας.
Γι αυτό και στο τέλος, όταν επιτυγχάνεται ο στόχος της κατάληψης της εξουσίας, οι συγκρίσεις μεταξύ των κυβερνήσεων γίνονται στο επίπεδο της διαχειριστικής ικανότητας και μόνο σπάνια σε επίπεδο διαφορετικών πολιτικών επιλογών που απορρέουν από τις διαφορετικές τους ιδεολογίες ή τα προγράμματα τους.
Τα ίδια, αν όχι χειρότερα ισχύουν και για την απάντηση στο δεύτερο ερώτημα.
Αρχές, αξίες, κανόνες και δεοντολογία, θυσιάζονται στο βωμό των άμεσων επικοινωνιακών κερδών της βραχυπρόθεσμης συγκυρίας.
Η περίοδος της κρίσης ήταν το αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου.
Οι θέσεις και οι πρακτικές που υιοθετήθηκαν από τα κόμματα που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση για να πλήξουν τις κυβερνήσεις και τελικά να πάρουν την εξουσία, ήταν εξόφθαλμα τυχοδιωκτικές και καιροσκοπικές.
Τι Ζάππεια, τι προγράμματα Θεσσαλονίκης δεν έταξαν στους πολίτες, τα κόμματα για να πείσουν τους πολίτες και να υφαρπάξουν την ψήφο τους!
Η προσγείωση στις αγκάλες του πολιτικού ρεαλισμού, ήταν απότομη και επώδυνη, κυρίως βέβαια για τους πολίτες.
Το πόσο κοντόφθαλμη ήταν αυτή η τακτική, το διαπίστωσαν όταν κατέλαβαν την εξουσία.
Θα περίμενε κανείς, ότι μετά από όλα αυτά, μετά την κατανόηση του αδιέξοδου αυτής της τακτικής, η πολιτική ζωή της χώρας θα περνούσε σε μια άλλη φάση.
Είναι φανερό ότι μια τέτοια τακτική κατά την περίοδο που βρίσκεται κάποιος στην αντιπολίτευση, στην ουσία υπονομεύει εκ των προτέρων τον εαυτό του, τη δική του δηλαδή κυβερνητική θητεία.
Δυστυχώς όμως το φαινόμενο αντί να υποχωρεί, επιδεινώνεται.
Πολιτικαντισμός, αντί της πολιτικής.
Προσωπικές και συλλογικές ματαιοδοξίες, αντί της υγιούς φιλοδοξίας για δημιουργία, συμμετοχή και προσφορά.
Η κρίση βρίσκεται ακόμα εδώ και βαθαίνει.