Η Μαντώ Φαλέγκα στο Newn Webradio

Η Μαντώ Φαλέγκα είναι 26, έχει τελειώσει οικονομικό κ έχει κάνει εξειδίκευση στο digital marketing. Έχει αγωνιστεί σε Καμπανιακό, Μακεδόνες Αξιού, Αίαντα Εύοσμου, Λαμία και Πρωταθλητές Πεύκων.

  • Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που έχεις κρατώντας την μπάλα του βόλεϊ;

 Όλη την ομάδα ένα κουβάρι στο κέντρο του γηπέδου να πανηγυρίζει τη νίκη και τις αγκαλιές των μικρών παιδιών από την κερκίδα στο τέλος. 

  • Τι συντέλεσε στο να διαλέξεις το βόλεϊ και όχι κάποιο άλλο άθλημα;

Η αλήθεια είναι ότι δοκίμασα αρκετά άλλα χόμπι ως παιδί, όπως μπαλέτο, ρυθμική γυμναστική, μπάσκετ ωστόσο πάντα τα παρατούσα  προτού καν ολοκληρωθεί η χρονιά.  Το βόλεϊ ήρθε στην ζωή μου τελείως απρόσμενα στα 13 μου, όταν απλά ακολούθησα κάποιες φίλες μου, εν τω μεταξύ στην οικογένεια μου ήταν όλοι πεπεισμένοι ότι αργά ή γρήγορα θα το βαρεθώ όπως όλα τα υπόλοιπα. Ήταν αρκετά δύσκολα γιατί ήμουν θεωρητικά μεγάλη όταν ξεκίνησα και όλα τα κορίτσια ήδη ήξεραν να παίζουν οπότε εγώ τότε ήμουν το μαύρο πρόβατο. Θυμάμαι πως γυρνούσα στο σπίτι μετά από κάθε προπόνηση και έκλαιγα. Για καλή μου τύχη είχα μια προπονήτρια, την Γκαμπι, η οποία από τότε κιόλας έδειξε τεράστια εμπιστοσύνη σε εμένα και  πέρασε τη δική της αγάπη για το άθλημα πολύ βαθιά μέσα μου! Μετά το πρώτο μου καρφί στον πρώτο μου αγώνα ένιωσα απλά ότι ερωτεύτηκα. 

  • Ποια ήταν για σένα η χειρότερη και ποια η καλύτερη ανάμνηση στα γήπεδα;

Χειρότερη ανάμνηση ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί κάποιος τραυματισμός ή κάποιος έντονος καυγάς με προπονητή ή συμπαίκτρια, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Ευτυχώς οι καλές αναμνήσεις είναι πολύ περισσότερες και επισκιάζουν τις κακές. Αν θα έπρεπε να αναφέρω μόνο μια θα ήταν από έναν αγώνα στην ομάδα της Λαμίας όπου αν και η ομάδα έχασε δυο βασικές παίκτριες από την εξάδα ταυτόχρονα, πάλεψε με ψυχή και κέρδισε με ανατροπή μια καλύτερη θεωρητικά ομάδα. Δεν έχω δει ποτέ άλλοτε γύρω μου τόσα πρόσωπα να παλεύουν και να κάνουν τέτοια κατάθεση ψυχής. Ήταν πολύ συγκινητικό και η νίκη φυσικά ήταν αφιερωμένη στις συμπαίκτριες μας, Φερονίκη και Τζώρτζια. Επίσης, δεν έχω δει ποτέ άλλοτε τέτοια κερκίδα όπως αυτή της Λαμίας, μου έδειξαν μεγάλη αγάπη και με έκαναν να θέλω να παίζω για εκείνους . Εύχομαι κάθε αθλητής που πέρασε και που θα περάσει να το νιώσει αυτό.

  • Σκέφτηκες ποτέ να πεις «τα παρατάω γιατί η πίεση είναι τεράστια»;

Δεν θα πω ψέματα και ούτε θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλο μου για να το παίξω γενναία. Σκέφτηκα πολλές φορές να τα παρατήσω. Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό που κάνουμε. Οι περισσότεροι που είναι έξω από όλο αυτό, και πολλοί φίλοι μου μάλιστα, δεν το καταλαβαίνουν. Μπορούν εύκολα να κρίνουν. Η αλήθεια όμως είναι πως η κούραση είναι τεράστια, είτε σωματική είτε ψυχολογική, το άγχος και η απογοήτευση δεν σταματάει μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά το κουβαλάς μαζί σου και στο σπίτι. Σε επαγγελματικό επίπεδο μιλάμε πια για μια κανονική δουλειά όπως όλες οι άλλες. Ωστόσο ο λόγος μου και η αγάπη μου γι’ αυτό που κάνω ήταν πάνω από κάθε είδους πίεση και απογοήτευση.

  • Τη φετινή χρονιά βρισκόσουν στο σωματείο των Πεύκων; Πως αισθάνεσαι για αυτό το σωματείο;

Πραγματικά δεν έχω λόγια για να περιγράψω τους ανθρώπους αυτής της ομάδας. Μια ομάδα που κάθε αθλήτρια θα ήθελε να αποτελεί μέρος της. Αποτελείται από ανθρώπους που βλέπουν την ομάδα σαν οικογένεια, αγαπούν αυτό που κάνουν και το κάνουν με πολύ μεράκι. Σε μια εποχή όπου όλοι οι αθλητές τρέμουν να μη χάσουν τα λεφτά τους από τις ομάδες, στα Πεύκα δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα, υπάρχει η απόλυτη εμπιστοσύνη. Φέτος ήταν μια άκρως επιτυχημένη χρονιά με την εκπλήρωση του στόχου μας που ήταν η άνοδος. Αν και το φετινό πρωτάθλημα επισκιάστηκε από την απειλή του κορωνοϊού τολμώ να πω πως ήταν μια από τις αγαπημένες μου χρονιές. Νιώθω δικαιωμένη από την επιλογή μου να αγωνιστώ στους Πρωταθλητές Πεύκων.

  •  Πες μας από δυο στιγμές αθλητικές από την μέχρι τώρα πορεία σου  που σου έχουν μείνει στην μνήμη σου.

Μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου είναι η  άνοδος στην Α2 κατηγορία με την ομάδα του Καμπανιακού, που είναι η ομάδα στην οποία ξεκίνησα βόλεϊ. Όλη η Χαλάστρα γιόρτασε μαζί μας εκείνο το απόγευμα, ήταν πραγματικά μια τεράστια γιορτή.

  • Το γυναικείο βόλεϊ  θεωρείται διαδεδομένο στην Ελλάδα;  Που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό και με ποιους τρόπους θα μπορούσε να γίνει πιο δημοφιλές;

Δυστυχώς το γυναικείο βόλεϊ δεν είναι αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα όπως σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Εδώ ο κόσμος και οι περισσότεροι παράγοντες ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Οι φίλαθλοι δεν γεμίζουν τα γήπεδα παρά μόνο σε κάποιο ντέρμπι. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καθόλου διαφήμιση για το άθλημα και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Παρ’όλα αυτά τα τελευταία χρόνια γίνεται μια φιλότιμη προσπάθεια για κάτι καλύτερο. Έχω την πεποίθηση  πως με το κατάλληλο μάρκετινγκ, τους κατάλληλους ανθρώπους και την οικονομική στήριξη του κράτους θα μπορέσουμε κάποια στιγμή να δούμε το βόλεϊ να φιγουράρει πολύ ψηλά. 

  • Αν έπρεπε να συμβουλέψεις ένα νέο κορίτσι ή αγόρι που αγαπά τον αθλητισμό και είναι μέρος της ζωής του, τι θα τους έλεγες να προσέξουν ή να αποφύγουν;

Τίποτα. Να τα ζήσουν όλα. Να μην αποφύγουν απολύτως τίποτα, από τα λάθη μαθαίνουμε. Το βόλεϊ είναι ένας μικρόκοσμος που σε ετοιμάζει και σε εκπαιδεύει για αυτό που λέγεται ζωή. Μόνο όσοι είναι αθλητές έχουν αυτό το προνόμιο. Εκτός από την σωματική τους υγεία λοιπόν, να μην προσέξουν τίποτα, να το ζουν στο τέρμα. 

  • Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια από εδώ και μπρος;

Προτεραιότητα μου για φέτος θα είναι η επαγγελματική μου εξέλιξη. Πριν ένα χρόνο πήρα το πτυχίο μου στα οικονομικά και θέλω να ασχοληθώ πάνω σε αυτό και να εξελιχθώ. Επομένως υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα να μην με δείτε σε καμία ομάδα για φέτος. Φυσικά τίποτα δεν είναι σίγουρο καθώς εξαρτάται από πολλούς παράγοντες αυτή μου η απόφαση!