“Η μπάλα είναι γένος θηλυκού! “

Συνέντευξη με τις Ειρήνη Νεφρού και Χαρά Νέννε. Επιμέλεια: Γιώργος Τσαρουχάς 

 

«Μπορείς να ξεπεράσεις τα πάντα,αρκεί να αγαπάς αληθινά αυτό που κάνεις», είχε πει κάποτε ο σπουδαίος Γιόχαν Κρόιφ. Το συγκεκριμένο ρητό συνδέεται άμεσα με το θέμα του κειμένου που έρχεται να αναθεωρήσει την λογική μας και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ορισμένες καταστάσεις. 

Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε τις Ειρήνη Νεφρού και Χαρά Νέννε. Δύο κορίτσια με κοινά όνειρα και πολύ ταλέντο. Δύο κορίτσια που αποφάσισαν να ξεπεράσουν τα δικά τους όρια και τις όποιες κοινωνικές αντιλήψεις-προκαταλήψεις και να ασχοληθούν με αυτό που πραγματικά αγαπούν. Δύο αθλήτριες,δύο άκρως ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που μας μυούν στον χώρο του γυναικείου ποδοσφαίρου, αποκαλύπτοντας παράλληλα τα καλά κρυμμένα μυστικά του. Με λίγα λόγια έρχονται να μας υπενθυμίσουν ότι η «στρογγυλή θεά» δεν ανήκει μόνο στους άντρες,αλλά σε όσους ξέρουν να την υπηρετούν και να την σέβονται!  

Ειρήνη Νεφρού: Το «αετόπουλο» που άνοιξε (για τα καλά) τα φτερά του

Το ταλέντο της 26χρονης Ειρήνης ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και έφτασε μέχρι την Ουγγαρία. ‘Εχοντας κατακτήσει τα πάντα με τον ΠΑΟΚ (2 σερί πρωταθλήματα Ελλάδος) αποφάσισε φέτος να δοκιμάσει τις αντοχές σε ένα πιο εξελιγμένο πρωτάθλημα. Μαχητική,δυναμική,ταλαντούχα και γεννημένη νικήτρια,η Ελληνίδα διεθνής αμυντικός μας ξετυλίγει το κουβάρι των ονείρων της και της ποδοσφαιρικής τρέλας που την διακατέχει. Άλλωστε χωρίς όλα αυτά τα απαραίτητα “εφόδια” ίσως και να μην έκανε ποτέ το ταξίδι για το μακρινό Μίσκολτς. Διαβάστε παρακάτω τι είχε να μας πει…

Γ: Πως και πότε μπήκε το “μικρόβιο” του ποδοσφαίρου μέσα σου;

Ε: Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν 5 ετών. Ο μπαμπάς μου ήταν και είναι προπονητής ποδοσφαίρου. Βλέποντας τον λοιπόν να φεύγει κάθε απόγευμα από το σπίτι μια μέρα του ζήτησα να πάω μαζί του στην προπόνηση. Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε και είμαι ακόμα τρέλα ερωτευμένη με το άθλημα που ονομάζουμε ποδόσφαιρο! 

Γ: Πες μας λίγα πράγματα για την μέχρι τώρα πορεία σου στον χώρο και για την εμπειρία σου από την Εθνική Ομάδα.

Ε: Ξεκίνησα όταν ήμουν 5 και μέχρι τα 15 έπαιζα στην ακαδημία με αγόρια της ηλικίας μου. Στα 18 μου όταν πήγα να σπουδάσω στην Πάτρα αγωνίστηκα για πρώτη φορά σε γυναικεία ομάδα στον Ίκαρο Πετρωτού και στις 3 κατηγορίες! Αργότερα μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω ένα τεράστιο βήμα και να συνδυάσω ποδόσφαιρο και σπουδές σε κολέγιο της Αμερικής. Ήταν ένα βήμα που μου άλλαξε την ζωή! Ειδικά στον τρόπο που βλέπω από τότε το γυναικείο ποδόσφαιρο και το πόσο πίσω βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτό το κομμάτι.

 Επέστρεψα και αγωνίστηκα στην πόλη μου για 6 μήνες και στην ομάδα του Φείδωνα Άργους . Στην συνέχεια πήρα την απόφαση να πάρω μεταγραφή στον μεγαλύτερο γυναικείο κλαμπ στην Ελλάδα, τον ΠΑΟΚ. Με πολλές επιτυχίες και διακρίσεις πέρασα 3 υπέροχα και δημιουργικά χρόνια εκεί . Πιστεύω το όνειρο κάθε αθλητή είναι να αγωνίζεται για την Εθνική Ομάδα και να φοράει το εθνόσημο! Όλες μας προσπαθούμε να φτάσουμε αυτή την ομάδα όσο πιο ψηλά μπορούμε και θα το καταφέρουμε! 

Γ: Αγωνίζεσαι σε ομάδα του εξωτερικού. Ποιές είναι οι διαφορές που έχεις εντοπίσει σε σχέση με τους ελληνικούς συλλόγους; Πως αντιμετωπίζεται εκεί το γυναικείο ποδόσφαιρο;

Ε: Πρόσφατα έκανα την μεταγραφή μου στην Diósgyőri VTK,ομάδα Α’ Εθνικής στην Ουγγαρία. Ο κόσμος εδώ αγκαλιάζει το γυναικείο ποδόσφαιρο περισσότερο απ΄ότι στην Ελλάδα.Βλέπω μεγαλύτερη οργάνωση και τεράστια διαφορά στις εγκαταστάσεις και στον εξοπλισμό!

Γ: Τι χρειάζεται να έχει μια κοπέλα για να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο άθλημα;

Ε: Κατά την γνώμη μου μια κοπέλα για να να ασχοληθεί με αυτό το άθλημα θα πρέπει να έχει πάθος και να αγαπάει πολύ αυτό που κάνει. Παροτρύνω όλα τα κορίτσια που το σκέφτονται να ασχοληθούν και να κάνουν αυτο που τους αρέσει χωρίς δισταγμό. 

Γ: Μελλοντικοί στόχοι και φιλοδοξίες σου; Για ποια ομάδα θα γύριζες χωρίς δεύτερη σκέψη στην Ελλάδα;

Ε: Οι στόχοι που έχω βάλει είναι να δουλέψω σκληρά τα επόμενα χρόνια για να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ. Φυσικά αν επιστρέψω κάποια στιγμή στην Ελλάδα η πρώτη μου σκέψη είναι να γυρίσω στον ΠΑΟΚ γνωρίζοντας πως πάντα θα υπάρχει μια θέση για εμένα σε αυτή την ομάδα.    

Χαρά Νέννε: Η επιτομή του ονείρου 

Η Χαρά,που προσφάτως συμπλήρωσε 21 χρόνια ζωής,ανταποκρίθηκε πρώτη στο κάλεσμα μας και με κάθε σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι είναι η επιτομή του ονείρου. Αυτό που λέμε «γεννημένη γι’αυτό»! Έχοντας κολλήσει,από πολύ μικρή ηλικία,το “μικρόβιο” του αθλητισμού και του ποδοσφαίρου,λόγω και της επιρροής του πατέρα της όπως αναφέρει, άρχισε την ενασχόληση της με το σπορ από την ομάδα των Αβαντίδων Χαλκίδας οχτώ χρόνια πριν. Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι το σήμερα έχει κάνει άλματα προόδου, διατηρώντας πάντα ως γνώμονα και οδηγό  την τυφλή υπακοή στα όνειρα της και το παρακάτω απόφθεγμα. «Τα όνειρα,οι στόχοι και οι φιλοδοξίες είναι αυτά που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος ως κινητήρια δύναμη». Πώς να μην την εκτιμήσεις; 

Γ: Τι ήταν αυτό που σε παρακίνησε για να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο και τι,εν τέλη,σου έχει προσφέρει το συγκεκριμένο άθλημα;

Χ:Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο που με ώθησε να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Με θυμάμαι από πολύ μικρή να παίζω στις αλάνες με τα αγόρια και στα διαλείμματα στο σχολείο μου. Επίσης έβλεπα και συνεχίζω να βλέπω ποδοσφαιρικούς αγώνες στην τηλεόραση. Πιστεύω ισχύει αυτό που λέμε “είναι στα γονίδια” καθώς ο μπαμπάς μου έπαιζε ποδόσφαιρο. Ίσως από εκεί “κόλλησα”! 

Το ποδόσφαιρο μου έχει προσφέρει πάρα πολλά. Αποτελεί,για εμένα,τρόπο ζωής και αυτό γιατί χάρη σε αυτό κάνεις καινούριες φιλίες. Φιλίες που μπορεί να μείνουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Αληθινές φιλίες. Όπως και έχω κάνει. Επίσης μαθαίνεις να έχεις πειθαρχία, επίμονη,υπομονή και να σέβεσαι τόσο τον εαυτό σου όσο και τους αντιπάλους σου. Μαθαίνεις να συνεργάζεσαι καθώς είναι ένα ομαδικό άθλημα.

Αυτό το άθλημα μου χαρίζει συναισθήματα τα οποία μπορούν να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή. Η απόγνωση να μετατραπεί σε ελπίδα η λύπη σε χαρά και το άγχος σε αισιοδοξία μέσα σε λίγα λεπτά. Όταν παίζω ποδόσφαιρο νιώθω μια ηρεμία. Νιώθω ότι ξεχνάω τον κάθε προβληματισμό που έχω μέχρι την στιγμή που θα πατήσω το γήπεδο και με βοηθάει να διώχνω το παραμικρό δείγμα άγχους. Μέσα από αυτό έμαθα να πιστεύω στον εαυτό μου και να έχω θάρρος. 

Από την άλλη πλευρά το ποδόσφαιρο προσφέρει και πολλά σωματικά οφέλη αφού χάρη σε αυτό αποκτάς καλή φυσική κατάσταση ένα υγιές σώμα, και ισορροπία.

Γ: Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποια κοπέλα που θα ήθελε να ξεκινήσει το ποδόσφαιρο αλλά φοβάται τον κοινωνικό ρατσισμό και τα στερεότυπα τύπου  το ποδόσφαιρο είναι “αντρικό” άθλημα; Επίσης που οφείλεις το γεγονός ότι όλο και λιγότερα άτομα ασχολούνται με τον αθλητισμό στις μέρες μας; (στην Ελλάδα)

Χ:Η συμβουλή που θα έδινα σε κάποια κοπέλα που ήθελε να ξεκινήσει ποδόσφαιρο,αλλά φοβάται τι θα “πουν” , είναι να κάνει και να αφοσιωθεί χωρίς φόβο, σε αυτό που της αρέσει. Έτσι θα νιώσει χαρούμενη και ελεύθερη, χωρίς να μείνει κάποιο απωθημένο στη ζωή της. Δεν υπάρχει λόγος να ακούει στερεοτυπικά σχόλια του τύπου “είναι ανδρικό άθλημα”. Όλοι αξίζουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και να κάνουμε κάτι που μας αρέσει. Από την στιγμή που υπάρχουν και γυναικείες ομάδες στην Ελλάδα,γιατί όχι;

Το γυναικείο ποδόσφαιρο αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα όμως, δεν είναι τόσο διαδεδομένο όσο σε ξένες χώρες. Και όχι ότι δεν υπάρχουν ομάδες. Ίσα ίσα, υπάρχουν αρκετές γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες. Υπάρχει χάρη στον ακούραστο αγώνα των παικτριών και παραγόντων των ομάδων. Αυτό που πιστεύω είναι ότι δεν ασχολούνται με το άθλημα γιατί δεν επιφέρει χρήματα.

 Γι αυτό το λόγο δεν έχει γίνει τόσο γνωστό όσο για παράδειγμα το αντρικό. Επίσης πιστεύω ότι “μένουν” με τις απόψεις που είναι στερεοτυπικές και ρατσιστικές του τύπου “Κορίτσια και παίζουν μπάλα;” . Και αυτό δυστυχώς δε βοηθάει στην ανάπτυξή του . Γιατί αν δεν πιστέψει κανείς σε αυτό πως θα προωθηθεί; 

Γ: Έχεις κάνει “θυσίες” για τον αθλητισμό και αν ναι ποιές ήταν αυτές;

Χ:Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο η απλή προπόνηση και οι αγώνες τα Σαββατοκύριακα. Για να πετύχεις πρέπει να κάνεις κάποιες θυσίες. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι έχω κάνει κάποιες θυσίες γι’αυτό το άθλημα. Έχουν υπάρξει πολλές φορές που δεν ακολούθησα την παρέα μου σε βραδινή έξοδο γιατί την επόμενη μέρα είχα αγώνα. Και αυτό όχι επειδή μόνο έπρεπε να το κάνω. Ήθελα και το έκανα. Το έκανα γιατί ήθελα να έχω μια καλή και αξιοπρεπή απόδοση. Το έκανα για εμένα και για την υγεία μου. 

Επίσης, χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι δε περνούσα πάντα όλες τις μέρες των καλοκαιρινών διακοπών με τους δικούς μου παλιά. Γιατί χρειαζόταν να φύγω για να ξεκινήσω την προετοιμασία με την ομάδα μου. Θυσία θεωρώ ακόμη, το ρίσκο που παίρνουμε όλοι οι αθλητές για τους τραυματισμούς. Τραυματισμοί υπάρχουν σε μεγάλο ή μικρό βαθμό σε όλα τα αθλήματα. Βάζουμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον κίνδυνο γιατί μας αρέσει τόσο πολύ αυτό που κάνουμε, που ελάχιστα θα το σκεφτούμε. Για εμένα αυτά είναι θυσίες.

 

Γ: Έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς επαγγελματικά με το άθλημα ; 

Χ: Μου έχει περάσει από το μυαλό να ασχοληθώ επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο σε λίγο πιο μικρή ηλικία. Όταν έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στη σχολή μου, σκέφτηκα ότι αυτό που θέλω να κάνω είναι να τελειώσω και να πάρω το πτυχίο μου και φυσικά παράλληλα να το εξασκώ σαν χόμπι. Η σκέψη μου είναι το να ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο σε συνδυασμό με κάτι άλλο. Όπως το κάνω τώρα μαζί με τις σπουδές μου. 

Αυτό το πιστεύω γιατί στην Ελλάδα δύσκολα μπορούμε να το δούμε επαγγελματικά γιατί δεν υπάρχουν τα χρήματα για να ζήσεις από αυτό. Όσο για το εξωτερικό, πιστεύω πάλι ότι είναι αρκετά δύσκολο να ασχοληθείς επαγγελματικά έτσι ώστε να ζεις πάλι μόνο από αυτό. Δεν είναι όπως το αντρικό ποδόσφαιρο δυστυχώς. Διαφέρει σε πολλά σημεία και αυτό οδηγεί στη δυσκολία να το δεις επαγγελματικά. 

Γ: Τέλος, πες μου για την ομάδα σου και την μέχρι τώρα πορεία σου στον χώρο. Αγωνίζεσαι κάπου φέτος; Στόχοι και φιλοδοξίες σου;

Χ:Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο στην ηλικία των 7-8 ετών σε ακαδημία αγοριών στο χωριό μου,στον Πανγεωργικό. Στην ηλικία των δεκατριών έκανα την πρώτη μου μεταγραφή σε γυναικεία ομάδα των Αβαντίδων Χαλκίδας, όπου εκεί έμεινα 4 χρόνια. Μετά ακολούθησε η μεταγραφή μου σε ομάδα Α’Εθνικής , στις Ελπίδες Καρδίτσας. Εκεί έμεινα 2 σεζόν και έπειτα στον Βόλο όπου ανήκω μέχρι και σήμερα και αγωνιζόμαστε στην Β’Εθνική.

 Η ομάδα μου έχει αρκετές παραστάσεις από την Α’Εθνική. Τις τελευταίες 2 σεζόν το ρόστερ αποτελείται από κορίτσια μικρής ηλικίας κατά μέσο όρο. Κάνουμε μια καλή προσπάθεια με καλές προπονήσεις. Είμαστε ένα καλό σύνολο που δείχνει να έχει μέλλον αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε εμάς και στις δυνατότητες μας.

Όπως λέει κι ένα απόφθεγμα: «Τα όνειρα,οι στόχοι και οι φιλοδοξίες είναι αυτά που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος ως κινητήρια δύναμη». Έτσι κι εγώ έχω όνειρα στόχους και φιλοδοξίες. Ο κοντινότερος μου στόχος είναι να πάρω το πτυχίο μου. Ένας στόχος μου σχετικός με το ποδόσφαιρο είναι να αγωνιστώ πάλι στην Α’Εθνική. 

Επίσης θα ήθελα να έχω την ευκαιρία κάποια στιγμή να αγωνιστώ σε μια μεγάλη κατηγορία στο εξωτερικό. Και να έχω την ευκαιρία να γνωρίσω μεγάλους παίχτες και να παίξω έστω και 10 λεπτά μαζί τους. Πρακτικά αδύνατο,αλλά είναι το μεγάλο μου όνειρο!

Ευχαριστούμε θερμά τα κορίτσια που μας υπενθύμισαν την σημασία του ονείρου και το πόσο ψηλά μπορεί να σε φτάσει. Τα λόγια και οι πράξεις τους αποτελούν πηγή έμπνευσης και παραδειγματισμού για πολλές γυναίκες εκεί έξω που,για διάφορους λόγους, απομακρύνονται από τους στόχους τους και φοβούνται να κυνηγήσουν τα “θέλω” τους. Επιπλέον, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο στην χώρα μας έχει και παρών και μέλλον. Μένει να βρεθεί κάποιος που θα το στηρίξει και θα επενδύσει σε αυτό,ώστε να μην χαθεί ο,τι έχει χτιστεί με κόπο όλα αυτά τα χρόνια.