Η πρακτική του “Ότι δε λύνεται, κόβεται”στην εκπαίδευση

Σχόλιο του Μιχάλη Τζάνη

Την ώρα που η STEM education γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης (πλέον ΚΑΙ στην Ευρώπη), στην Ελλάδα μειώνουμε τις ώρες των Θετικών Επιστημών αντί να πάμε σε ένα πιο σύγχρονο ελκυστικό πρόγραμμα σπουδών, μπας και κάποια στιγμή φτάσουμε τη Ζιμπάμπουε! ΝΑΙ! Μην σας κάνει εντύπωση, την Ζιμπάμπουε.

Ακούω διάφορους να λένε περιχαρείς: ” To science background των ελλήνων φοιτητών είναι πολύ δυνατό, δε μπορεί να συγκριθεί με κανενός άλλου Ευρωπαίου.” Κάποτε κύριοι, στο Τέξας. Ο Έλληνας μαθητής και φοιτητής, δυστυχώς, στερείται πρακτικής εφαρμογής και αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει πολύ εύκολα.

Από την άλλη, για να μιλήσω και ως εκπαιδευτικός, όλοι μας έχουμε σταθεί αντιμέτωποι με περιπτώσεις εξαιρετικά αδιάφορων παιδιών εν ώρα μαθήματος Γενικής Παιδείας, όλοι μας έχουμε λάβει την απαξιωτική απάντηση: “Mόνο για τα μαθήματα της κατεύθυνσής μου ενδιαφέρομαι.” Άρα λοιπόν είναι προφανής η ανάγκη για την ριζική ανανέωση του συστήματος παιδείας μας.

Η πρακτική του “Ότι δε λύνεται, κόβεται”, όμως, στην εκπαίδευση δεν έχει αποτελέσματα. Το αντίθετο μάλιστα. Αντί λοιπόν να δημιουργούμε κίνητρα στα παιδιά να αγαπήσουν τις θετικές επιστήμες, τους απωθούμε ολοένα και περισσότερο.