Η προσβασιμότητα είναι ζήτημα ήθους και αξιών

Άρθρο γνώμης του Παναγιώτη Δημητριάδη για ένα ζήτημα που ταλανίζει χρόνια την Ελλάδα,- την προσβασιμότητα των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες #Newn #Blogs

“O tempora o mores”, δηλ. “Ω καιροί, ω ήθη”, όπως η κάθε εποχή έχει τα δικά της ήθη έτσι και η δικιά μας. Το ζήτημα είναι ότι όσο ο κόσμος εξελίσσεται, άλλο τόσο τα ήθη φθίνουν. Δεν αναφέρομαι στα χείριστα εκείνα, τα οποία δεν επέτρεπαν στις γυναίκες, για παράδειγμα, να απολαύσουν τον καφέ τους σε μια καφετέρια, αλλά σε εκείνα τα οποία έχουν να κάνουν με το σεβασμό στον άνθρωπο. Σεβασμός στον άνθρωπο σημαίνει να έχει πρόσβαση στην ελεύθερη μετακίνησή του, να έχει ίσες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους ανθρώπους και να αντιμετωπίζεται ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας. Η ελεύθερη μετακίνηση, ιδίως ανθρώπων με αναπηρία αλλά και γενικότερα ανήμπορων ατόμων, όπως ένα βρέφος ή ένας ηλικιωμένος ή ακόμα και μια έγκυος γυναίκα, δεν ήταν πάντα πρόβλημα.

Προεπισκόπηση εικόνας

Σκεπτόμενος τα χωριά του Δήμου Θέρμης και γενικότερα της ανατολικής Θεσσαλονίκης, θεωρώ πως σε ότι αφορά το ζήτημα της ελεύθερης μετακίνησης οι άνθρωποι, έρμαια του ατομικισμού, κατέλαβαν κάθε σπιθαμή γης, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα ήταν δημόσια. Με το πλήρωμα του χρόνου και απουσία ορίων και κανόνων στη δόμηση, τουλάχιστον στην πράξη, το πρόβλημα διογκώθηκε, καθώς οι μονοκατοικίες ανά οικόπεδο μετατράπηκαν σε όσες μεζονέτες μπορούσαν να χωρέσουν σε αυτό, δίχως θέση στάθμευσης. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τη μείωση της προσβασιμότητας στη μετακίνηση των πεζών καθώς εκτός από τις θέσεις στάθμευσης, οι περισσότεροι εργολάβοι δεν άφησαν μέτρα για πεζοδρόμιο.

Προεπισκόπηση εικόνας

Στην άναρχη δόμηση και τη ραγδαία αύξηση των κατοίκων και των οχημάτων τους, προστέθηκε και η μη ορθή τοποθέτηση πινακίδων, κολώνων ηλεκτρισμού, κάδων και διάφορων άλλων εμποδίων, που δημιουργούν ένα μείγμα απροσπελάσιμότητας. Η παρουσία ραμπών σε μια τέτοια κατάσταση θα έμοιαζε μάλλον με κακόγουστο αστείο, αν υπήρχαν. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο πεζοδρόμιο, αφού ορισμένοι από τους κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους μεγάλων χωριών του δήμου Θέρμης αλλά και γενικότερα της ανατολικής Θεσσαλονίκης, μοιάζουν πραγματικά απροσπέλαστοι εξαιτίας των εκατέρωθεν του δρόμου σταθμευμένων οχημάτων. Είναι απορίας άξιον σε ποιον ανήκει η ευθύνη, όταν ένα ασθενοφόρο, αλλά και γενικότερα ένα όχημα έκτακτης ανάγκης, όπου και τα δευτερόλεπτα έχουν αξία, δεν είναι σε θέση να διασχίσει το δρόμο.

Προεπισκόπηση εικόνας

Η ευθύνη ανήκει σε πολλούς. Καταρχάς, σε αυτούς που φτιάχνουν κάτι δίχως να σκέφτονται την προσβασιμότητα. Έπειτα, σε εκείνους που το γνώριζαν, είχαν την εξουσία να το αποτρέψουν και δεν το έκαναν. Τέλος, σε εκείνους που ενώ γινόταν, ενώ γίνεται και ενώ βιώνεται, δεν διεκδικούν την αλλαγή.