«Η ώρα του Διαβόλου» – Πέρασμα από το Μεσαίωνα

της Νικολέττας Τσακίρη

Από τις 11 έως τις 22 Οκτωβρίου το θέατρο Αριστοτέλειον φιλοξενεί για δεύτερη χρονιά την παράσταση «Η ώρα του Διαβόλου». Έργο του Πορτογάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα το οποίο δεν προοριζόταν για το θέατρο, διασκευάστηκε από το Γρηγόρη Αποστολόπουλο και οι ηθοποιοί Γιώργος Χρανιώτης και Ευγενία Σαμαρά έτοιμοι επί σκηνής, υποδύονται το ρόλο του Διαβόλου και της Μαρίας αντίστοιχα.

Η συγκεκριμένη παράσταση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων λόγω του τίτλου της και του περιεχομένου της, δίχως όμως, αυτοί που εξαπολύουν κατάρες εναντίον των συντελεστών να παρακολουθήσουν  το έργο και στη συνέχεια να κρίνουν. Δυο πράγματα με εκνευρίζουν σε αυτήν τη χώρα: ό,τι δηλώσεις, είσαι και πως κρίνουμε έχοντας παντελή άγνοια για το υποκείμενο ή αντικείμενο της κριτικής μας. Είναι μυθοπλασία και κανένας από τους συντελεστές δεν είναι αμαρτωλός σατανιστής.

Με ποιο δικαίωμα θρησκευτικές οργανώσεις και ακροδεξιά μορφώματα εμποδίζουν και απειλούν το κοινό να εισέλθει στο θέατρο, προπηλακίζουν τους θεατές και θέλουν να επιτεθούν στους ηθοποιούς με σκοπό να ματαιωθεί η παράσταση; Βγήκε κανείς στους δρόμους δικαίως να τους επιτεθεί για το Βατοπέδι, για σεξουαλικά σκάνδαλα και για τα παράλογα πολιτικά ενίοτε ρατσιστικά κηρύγματά τους; Δεν είναι Θεοί. Άνθρωποι είναι όπως εμείς με σκοπό να υπηρετήσουν Εκείνον και να βοηθήσουν το ποίμνιό Του διάγοντας παράλληλα σεμνό και ταπεινό βίο. Έχουν δικαίωμα να ασκούν κριτική αλλά όχι να παραληρούν, να κάνουν πορείες, να σταματούν την κυκλοφορία, να εμποδίζουν μια καλλιτεχνική δημιουργία, να εμποδίζουν κάποιους ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους και άλλους να ψυχαγωγηθούν.

Ζούμε στο 2017 όχι στο Μεσαίωνα. Αισθάνομαι λες και διαβάζω ένα βιβλίο Ιστορίας και μαθαίνω για τη λογοκρισία των Ιδεών του Γαλιλαίου ή της τεχνικής του El Greco από τους Ιεροεξεταστές. Μόνο οι πορφυροί μανδύες απουσιάζουν, γιατί δήμιοι γίνονται οι ίδιοι τους. Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι στον 20ο αιώνα, όπου η Ιερά Σύνοδος ζητάει από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα να επικυρώσει τον αφορισμό του Καζαντζάκη για τα έργα του «ο Χριστός ξανασταυρώνεται», «ο Τελευταίος Πειρασμός» . Όσα χρόνια και να περάσουν με βίαιο, γελοίο, ανορθόδοξο τρόπο άτομα με παρωπίδες, θρησκόληπτοι θα βεβηλώνουν κάθε καλλιτεχνική δημιουργία και πρόοδο. Η συμπεριφορά τους, όμως παρουσιάζει τόσο ενδιαφέρον, αφού ταυτίζεται με όσα αναφέρει ο Πεσσόα στο έργο του πως ο άνθρωπος μέσα του έχει και τον άγγελο και το δαίμονα. Πράγματι, όλοι συνυπάρχουμε με τους δαίμονές μας, όλοι μας έχουμε και το θηλυκό και το αρσενικό μέσα μας και ο Χριστός πέρα από την θεϊκή του υπόσταση αποκάλυψε και την αδύναμη πλευρά, τη θνητή πλευρά.

Μου αρέσει πολύ που παρόλο τον κατατρεγμό και αυτό το κυνήγι μαγισσών η παράσταση συνεχίζεται και είναι sold out. Πρέπει να σκεφτείτε πως και η δυσφήμιση είναι ένα είδος διαφήμισης και όσο προσπαθείς να απαγορεύσεις ή να εμποδίσεις κάποιον να κάνει κάτι τόσο περισσότερο αντιδρά και διαμαρτύρεται.