“Κι όλες της γης οι οχιές Δαγκώνουν τα σπλάχνα μου…”

Άρθρο γνώμης του Μιχάλη Αλεξανδρίδη

Το έγραψε προφητικά και πονεμένη, η ίδια η μητέρα του Αναστασιάδη…

Είπε κάπου ο Τσακυράκης, ότι αυτοί που αντιστάθηκαν στη χούντα, στην ουσία δεν ήταν παραπάνω από 600-700 άτομα, εννοώντας στην Αθήνα και μέσα από κινήσεις και παράνομες δράσεις…

Γιαυτο ο κίνδυνος, δεν έφυγε ποτέ από τη χώρα μας, γιά τέτοιου τύπου βάρβαρες εκτροπές… Γιαυτο επιμένουμε, ότι το σύνθημα μας απόψε πεθαίνει ο φασισμός, ήταν φενάκη, ήτανε απατηλό και ψεύτικο…

Η Θεσσαλονίκη του 2018…

Λόγια, λόγια, λόγια και φανφάρες και ψεύτικα δάκρυα, περί την δικτατορία και τις συνέπειες και τρίχες κατσαρές…

Και μετά, τώρα η δημοκρατία δικαιώνεται…

Με την Τασία βουλευτίνα, δεν υπάρχει δημοκρατικό καθεστώς…

Δημοκρατία, που την «πιστεύουμε» και την «υπηρετούμε» και το βράδυ στο σπίτι, δέρνουμε τη γυναικά μας και τα παιδιά μας…

Στο δρόμο είμαστε, μπρος εμείς και δε γαμείς κι όλοι οι άλλοι είναι στραβοί και εμπόδια…

Στη δουλειά μας, διαβάλουμε, χαφιεδίζουμε και εποφθαλμιούμε την πρόοδο του συναδέρφου…

Κυκλοφορούμε άφιλοι και ψηλωμένοι, διπλοπαρκάρουμε και μαλώνουμε αυτόν που διαμαρτύρεται, διότι εμείς έχουμε δουλειά κι ο μαλάκας δε το βλέπει…

Κι όσο αυτό, έχει πλέον μεταφραστεί και λειτουργεί ως συνείδηση των νεώτερων γενιών, εσύ περιμένεις να μιλήσεις για δημοκρατία…

Πόσο μακριά νυχτωμένος, μπορεί να είσαι;;;

Αφού το ξέρεις καλά, σε τούτην την πόλη, όπως και μετά την κατοχή και τον εμφύλιο, οι δοσίλογοι και οι γερμανοντυμένοι μπήκαν πανηγυρικά στο παρακράτος των γιοσμάδων και την καλή κοινωνία κονομημένοι από την καταλήστευση των εβραϊκών περιουσιών, έτσι και μετά τη δικτατορία, οι περισσότεροι χουντικοί και σκληροί μάλιστα και βρώμικοι, εξαγνίστηκαν και μπήκαν άσπιλοι κι αμόλυντοι στην κοινωνία που όλα πια, μικρά μεγάλα τα ξεπαστρεύει…Και χεστήκαμε τωρα δεν μιλάμε για τα δάνεια της χούντας, για τους παρανόμως και δολίως, πλουτίσαντες…Πάει, πέρασαν μωρέ τώρα αυτά…

Ο πόνος λόγια δεν έχει…

Ναι, δημοκρατία, θα συνεχίσουμε να την υπηρετούμε, έστω κι από μόνοι μας, μέχρις όσο μπορούμε, αθεράπευτα μαχητικοί…