“Λεβεντόγεροι” vs “Νεόγερων”;

του Κωνσταντίνου Μαρίνου

Ομολογουμένως ο συγκεκριμένος τίτλος επελέγη για να προκαλέσει, ειδικά για κάποιον που έχει να γράψει καιρό, ειδικά για κάποιον που ενεπλάκη με τον δικό του τρόπο στην διαδικασία ανάδειξης του επικεφαλής του νέου ενιαίου προοδευτικού φορέα.

Είναι γνωστό το αποτέλεσμα του Α’ γύρου της Κυριακής: Στον Β’ περνούν η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά με ποσοστό πες 41% και ο ευρωβουλευτής της Ελιάς Νίκος Ανδρουλάκης με ποσοστό πες 25%. Εκτός νυμφώνος έμεινε η υποψηφιότητα που υποστήριξα, ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης που πήρε πες 14% και η υποψηφιότητα που έτρεφα μια συμπάθεια, ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης με ποσοστό πες 11%.

Αν αυτό το κείμενο γραφόταν αμέσως με το που έκλεισαν οι κάλπες, ο τόνος του θα ήταν πανηγυρικός. Με συμμετοχή 210.000 ανθρώπων δεν μπορείς να μην πανηγυρίσεις. Επειδή όμως το κείμενο γράφεται τρεις μέρες από τότε που έκλεισαν οι κάλπες, ο τόνος είναι σκεπτικός και προβληματισμένος, προσπαθώντας η προσέγγιση να αφαιρέσει την απογοήτευση από την επίδοση του ανθρώπου που ψήφισα.

Και ο τόνος είναι σκεπτικός όχι προς το πρόσωπο του Γιώργου Καμίνη. Χαίρομαι που μετά από τον Γενάρη του 2015 ψήφισα κάτι με την καρδιά μου, αναγνωρίζοντας το ενδεχόμενο για ακόμα μια φορά η επιλογή αυτή να είναι μειοψηφική. Και όπως δεν μπορώ να έχω παράπονο από τον Καμίνη και τους ανθρώπους που έτρεξαν με μεράκι την καμπάνια του, άλλο τόσο δεν μπορώ να έχω παράπονο από τους ψηφοφόρους που πήγαν και ψήφισαν την Κυριακή.

Ναι, το κοινό είναι ως επί το πλείστον από το ΠΑΣΟΚ. Ναι, το κοινό κατά ποσοστό 60 και πλέον τοις εκατό είναι πάνω από 50. Ε και; Αυτοί οι άνθρωποι, με περικομμένες τις συντάξεις τους, με πολλά πιαιδιά και εγγόνια άνεργα, με καμία ελπίδα ότι το κόμμα τους μπορεί να τους κάνει ρουσφέτι, πήγαν, στήθηκαν, γράφτηκαν, πλήρωσαν και ψήφισαν. Και εδώ αξίζουν συγχαρητήρια στην επιτροπή Αλιβιζάτου, που δικαίωσε πλήρως τις προσδοκίες νομιμότητας και κύρους. Και κατά τη γνώμη του γράφοντος πρέπει με κοινή απόφαση του νέου αρχηγού και των υποψηφίων να έχει ρόλο και στην επόμενη μέρα, στην πορεία προς το ιδρυτικό συνέδριο.

Φώφη και Ανδρουλάκης λοιπόν και για να είμαι ειλικρινής δεν ήθελα να τεθώ ενώπιον αυτής της επιλογής. Αν το ήθελα, θα είχα ταχθεί στο πλευρό κάποιου εξ αυτών των δύο. Ωστόσο θα πάω να ψηφίσω την Κυριακή, γιατί αισθάνομαι παραταξιακό καθήκον και εδώ βρίσκεται το σημείο-κλειδί όλου του εγχειρήματος.

Το πως δηλαδή η προσωπική προτίμηση θα μετατραπεί σε παραταξιακή συνείδηση, το πως οι περισσότεροι από τους 210.000 ανθρώπους θα παραμείνουν ενεργοί και ζεστοί με το όλο το εγχείρημα, μέλη πλήρους απασχόλησης, όχι ευκαιριακοί ψηφοφόροι. Ένα πρώτο ενθαρρυντικό σημάδι είναι η τσατίλα που νιώθουν πολλοί για το πώς υποδέχθηκαν την εκλογική αναμέτρηση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ο χώρος της Κεντροαριστεράς όχι μόνο χειραφετήθηκε, αλλά έστειλε κι ένα απλό μήνυμα στους δύο πόλους του καχεκτικού δικομματισμού: “Επ, είμαστε και μεις εδώ, να μην μιλάτε εξ ονόματός μας, μην λογαριάζετε χωρίς τον ξενοδόχο”.

Δεν είναι τυχαίο ότι το χθεσινό διάγγελμα Τσίπρα για τη διανομή κοινωνικού μερίσματος από το υπερπλεόνασμα. Βγήκε χθες από το Μαξίμου για να θυμίσει στον κόσμο της κεντροαριστεράς “Επ, είμαι και γω εδώ, μην με ξεχνάτε” αναγνωρίζοντας ότι πλέον οι όροι άλλαξαν, από την κατάκτηση και την αφομοίωση, στην διαπραγμάτευση και την απόπειρα συνδιαλλαγής.

Επιστρέφοντας στο δίλημμα της προσεχούς Κυριακής, δηλώνω αναποφάσιστος, γιατί στον καθένα εντοπίζω ένα μεγάλο πλεονέκτημα, ένα μεγάλο μειονέκτημα κι έναν μεγάλο κίνδυνο από την επικράτηση του ενός ή του άλλου.

Η Φώφη Γεννηματά έχει το μεγάλο πλεονέκτημα ότι τόλμησε να ανοίξει τη διαδικασία, πράγμα που πέρα από ρίσκο, σημαίνει ίσως και μια διάθεση αλλαγής του τρόπου που προσεγγίζει την πολιτική. Το μεγάλο της μειονέκτημα είναι ότι τυχόν επικράτησή της μπορεί να εκπέμψει το αίσθημα του “μια από τα ίδια”, ειδικά αν οι δημοσκοπήσεις της επόμενης μέρας δεν δείξουν τη ΔΗΣΥ ανεβασμένη. Ο μεγαλύτερος της κίνδυνος είναι να θεωρήσει την επικράτηση της Κυριακής ως επιβεβαίωση της στρατηγικής της. Δεν ξεχνάμε την αμφιθυμία της στην Βουλή στις περιπτώσεις των ομοφύλων και των διεμφυλικών. Τυχόν επικράτησή της θα την ισχυροποιήσει πολιτικά, αλλά θα πρέπει να ισχυροποιηθεί και ο φορέας στον οποίο θα ηγείται.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει το πλεονέκτημα της ηλικίας κι ενός εκσυγχρονισμού της ατζέντας σε θέματα όπως χωρισμός κράτους-εκκλησίας, σπασίματος των μεγάλων εκλογικών περιφερειών κ.α. Το μεγάλο του μειονέκτημα είναι η ταύτισή του με το “σύστημα ΠΑΣΟΚ”, συνδιαμορφωτής του οποίου υπήρξε αυτός, ως πόλος της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και Γραμματέας του κόμματος. Τέλος ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να μην θεωρηθεί τυχόν επικράτησή του ως δικαίωση του ομογενοποιημένου πυρήνα των υποστηρικτών του, να δημιουργήσει εικόνα δυισμού ανάμεσα σε εκείνον, την Φώφη και τον Σταύρο που μέχρι τις εκλογές θα ηγούνται Κοινοβουλευτικών τους Ομάδων.

Καταληκτικά, μια παράγραφος για τον Γιώργο Καμίνη και τον Σταύρο Θεοδωράκη, οι οποίοι κουβάλησαν γύρω στα 50.000 άτομα που αλλιώς δεν θα προσέρχονταν στις κάλπες. Ο χώρος του οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ για το γεγονός ότι άνοιξαν τη διαδικασία, μετατρέποντάς την από εσωκομματική σε παραταξιακή υπόθεση. Το 25% δεν είναι καθόλου αμελητέο και πρέπει όχι μόνο να παραμείνει, αλλά να διαμορφώσει ενεργά και παρεμβατικά τη ταυτότητα του νέου φορέα. Μόνοι τους εκλογικά ενδεχομένως να μην μπορούν να σταθούν εκλογικά, ο νέος ενιαίος φορέας όμως σίγουρα δεν μπορεί να σταθεί ιδεολογικά και αξιακά δίχως αυτούς και νομίζω ότι αυτό αναγνωρίζεται και από τους 210.000 “συνιδρυτές”…