“Μα πώς να ερωτευτείς σε ένα αστικό;” της Ελίζας Πέτσα

Μία διαφορετική ιστορία καθημερινότητας

Σίγουρα θα σου έχει τύχει να βρίσκεσαι σε ένα αστικό λεωφορείο και σαν να ήταν μοιραίο , σαν να ήταν meant to be να βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από σένα κάποιος/-α που από όσο τον ξέρεις μέχρι εκείνη τη στιγμή (καθόλου) φαίνεται να είναι το άλλο σου μισό.
Μισό λεπτό. Θα σου το χαλάσω. Τα λεωφορεία δεν είναι το ιδανικό μέρος για να δεις αυτό το άτομο που περιγράψαμε πιο πάνω. Και οι λόγοι είναι αρκετοί:
1. Το timing δεν είναι πάντα το καλύτερο
Στο σκηνικό πιο πάνω θα σε φαντάστηκες με τα καλά σου να πηγαίνεις μια βραδινή βόλτα ή στη σχολή αλλά όχι πολύ πρωί για να μην είσαι με τη τσίμπλα στο μάτι. Ε, κανείς δε σου το εγγυάται αυτό. Είναι πολύ πιθανό να τον πετύχεις μια μέρα που είχες ελάχιστο χρόνο να ετοιμαστείς και βιαζόσουν να προλάβεις το λεωφορείο. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό , απλά δεν θα κάνει ιδιαίτερο μπουστ στην αυτοπεποίθησή σου για να παίξεις το παιχνίδι του φλερτ (aka εγώ-τον-κοιτάω-επειδή-με-κοιτάει).
2. Το λεωφορείο είναι πίτα
Να κάτι ακόμα που όχι μόνο δε θα σε βοηθήσει να παίξεις το παιχνίδι σου αλλά μπορεί ακόμα και να σε αποκλείσει αφού με τον τόσο κόσμο μπορεί να μην τον δεις καν. Που μεταξύ μας καλύτερα από το να έχεις το άγχος πώς να κρατηθείς με τις περιορισμένες επιλογές που διαθέτεις ώστε να δείχνεις κουλ και άνετη , ενώ μέσα σου σκέφτεσαι γιατί σηκώθηκες και δεν έμεινες στο κρεβάτι όλη μέρα. (Σαντ)
3. Οι άνθρωποι που μιλάνε μόνοι τους
Ακόμα και αν τίποτα από τα παραπάνω δε συμβαίνει , μπορεί να σου τύχει αυτός ο ένας που πολλοί δεν τον βλέπουν αλλά όλοι τον ακούνε. Μιλάει μόνος του και συνήθως βρίζει τους πολιτικούς , την κοινωνία , τους συγγενείς του ή μπορεί απλά να απευθύνεται σε άλλους επιβάτες κάνοντας το σκηνικό ότι πρέπει για φλερτ. #νοτ
4. Κατεβαίνει πολύ νωρίς
Τον βλέπεις και μέχρι να σκεφτείς καλά καλά τι ονόματα θα δώσετε στα παιδιά σας (εντάξει αυτό μπορεί να το κάνω μόνο εγώ) κατευθύνεται προς την πόρτα και πατάει το STOP και θες και εσύ να φωνάξεις ένα «ΣΤΟΟΟΠ» και το κάνεις αλλά απλά μέσα στο κεφάλι σου. Και μετά ακούς από τα ακουστικά το «just stop your crying it’s a sign of the times».

Ε, άλλη μια μέρα που είδες κάποιο πρόσωπο που σου έκανε ένα κλικ. Θα το ξεχάσεις πριν ακόμα κατέβεις από το λεωφορείο. Δεν έγινε και τίποτα. Όμως , αν τίποτα από όσα μπορούν να τύχουν τύχει και όλα είναι ιδανικά , τόλμα να κάνεις μια κίνηση και άρπαξε την ευκαιρία να έχεις ένα άτομο που σου αρέσει 3D μπροστά σου και όχι σε μια φωτογραφία στο Instagram. Δε λέω πως θα είναι το άλλο σου μισό , λέω απλά ότι είναι κι αυτός ένας τρόπος πέρα από τα social media.

ΥΓ. Το Δανάη και το Πέτρος είναι ωραία ονόματα , να τα λέμε κι αυτά.