Μεταπολίτευση και ηθική ηγεμονία της Αριστεράς

Σχόλιο του Αλέξη Σπανούδη

Το τέλος της μεταπολίτευσης  έρχεται μαζί με το τέλος της ηθικής ηγεμονίας της Αριστεράς.

Σε όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν προτιμότερο και πιο «in» να (αυτό)αναφέρεται κάποιος ως Αριστερός παρά ως Δεξιός.

Η Αριστερά είχε το πάνω χέρι ιδεολογικά τουλάχιστον αν και αυτό δεν αποτυπώθηκε ποτέ στην κάλπη.

Σε ποσοστά ψήφων ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ κυμάνθηκαν λίγο πάνω από το 10%. Έπαιζαν όμως σε όλη τη διάρκεια των 40 χρόνων, με τη συγκατάθεση ή την ανοχή σχεδόν όλων, τον ρόλο του αδιάφθορου εισαγγελέα που καταγγέλλει τους ενόχους ενσαρκώνοντας μια σειρά από εμβληματικές αρετές: καθαρά χέρια, ανιδιοτέλεια, κοινωνική δικαιοσύνη και, πάνω απ’ όλα, αντίσταση και αυτοθυσία.

Το αφήγημα άλλαξε το 2010 και το ξέσπασμα της κρίσης. Η Αριστερά «ξεγυμνώθηκε» και ιδεολογικά και πολιτικά.

Με το που ανέλαβε την εξουσία και η ριζοσπαστική Αριστερά αλλά και η ανανεωτική πλευρά της δεν μπόρεσαν να επαληθεύσουν τις προσδοκίες.

Όταν κλήθηκαν να κάνουν πράξη τη μεταπολιτευτική ρητορική τους κατέληξαν σε αδιέξοδο.

Η Αριστερά διόγκωσε τα εκλογικά της ποσοστά εκμεταλλευομένη λαϊκιστικά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια που δημιούργησε το μνημόνιο, αλλά αποδείχτηκε ότι άλλο είναι να μαλώνεις, όπως έκανα για χρόνια στον ενιαίο συνασπισμό για το ποιος είναι πιο αριστερός, πιο καθαρός, και πιο συνεπής με τις αξίες της Αριστεράς και άλλο να κυβερνάς τη χώρα.

Με το που είδαν ότι το ΠΑΣΟΚ κατέρρεε θέλησαν να γίνουν ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ άλλα, για μια ακόμη φορά διάβασαν την Ιστορία λάθος.

Το λάθος της ΔΗΜΑΡ ήταν κυρίως ο Κουβέλης. Το «μοιραίο» πρόσωπο για πολλούς την περίοδο 2013-2015 και ιδίως για την στάση του στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στα τέλη του 2014.

Ο μεγάλος κερδισμένος μέσα στην κρίση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του, Αλέξης Τσίπρας.

Η λαϊκιστική τακτική με την οποία πολιτεύτηκε μέσα στην κρίση του χάρισε τη νίκη σε δύο απανωτές εκλογές και ένα δημοψήφισμα.

Ο πολιτικός λόγος του Αλέξη Τσίπρα συμπυκνώνει τον ορισμό της μετα-αλήθειας.

Μην ακούτε τους είναι διαπλεκόμενοι και «γερμανοτσολιάδες» έλεγε και ξανάλεγε.

Πόνταρε σε ένα υπέροχο μίγμα λαϊκής οργής και εθνικής υπεροχής και κέρδισε.

Έδωσε ανεδαφικές υποσχέσεις. Προάσπισε τη λογική του άσπρου-μαύρου, την προσφυγή στο θυμικό και την επίκληση μιας απολιτικής έννοιας του λαού και της αντίστασης.

Μόνο που καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια.

Ή όπως έλεγε και ο Λίνκολν, μπορείς να κοροϊδέψεις πολλούς για λίγο καιρό, λίγους για πολύ, αλλά όχι όλους για πολύ καιρό.

Ο χρόνος πλέον για τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση του μετράει αντίστροφα.