Μια μέρα διαφορετική από τις άλλες

Του Ευριβιάδη Ελευθεριάδη

Τα τελευταία χρόνια με πιάνει μια θλίψη αναφορικά με την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Καταρχήν έχουμε αφήσει να την καπηλεύονται αριστεριστές και άτομα χώρων, που καμία σχέση δεν έχουν με τη δημοκρατία και την ελευθερία. Αν ήταν στο χέρι τους θα μείωναν και θα μηδένιζαν κάθε διαφορετική φωνή.

Κατά δεύτερον, η συναναστροφή μου με νέα παιδιά και μαθητές μου δείχνει ότι το Πολυτεχνείο τους είναι ένα μακρινό ιστορικό γεγονός. Για αυτούς η δημοκρατία και η δυνατότητα να εκφράζονται ελεύθερα είναι κάτι αυτονόητο. Έχουν πέρασει πολλά πολλά χρόνια από τη βραδιά που κάποιοι έχασαν τη ζωή τους για να μπορούμε όλοι μας να λέμε ότι μας κατεβαινει στο κεφάλι και παράλληλα να κάνουμε κριτική στη δημοκρατία.

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, μου προκαλεί οργή η προσπάθεια ορισμένων για να “ξεπλύνουν” το παρελθόν τους να ειρωνεύονται τους νεκρούς, να μειώνουν τη σημασία της εξέγερσης, ακόμη και να ταυτίζουν τη χούντα με την κυβέρνηση Συριζανελ για να ενισχύσουν τα φαιδρά επιχειρήματα τους.

Δεν ντρέπομαι για τη γενιά του Πολυτεχνείου. Τους σέβομαι. Η συνεισφορά τους στη Δημοκρατία είναι τεράστια.