Ο Έξάντας γράφει: “Οι οξύνσεις εμάς βλάπτουν περισσότερο παρά τους γείτονες”

Άρθρο γνώμης του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

Για περισσότερα από 35 χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή  χρηματοδοτούσε ανταλλαγές,  μεταξύ των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από όλη την Ευρώπη, με διαφορετικούς  λόγους και αιτίες,  κάθε φορά

Στην αρχή,  για την ανταλλαγή εμπειριών και την εννιαιοποίηση, όσο ήταν δυνατόν, των διαδικασιών λειτουργίας των ΟΤΑ,  σε ολη την Ευρώπη και μετά, ακολουθώντας το όραμα  του Ντελόρ,  για μια νέα αρχιτεκτονική για την Ευρώπη,  θέλοντας να ενισχύσουν τις δομές της Αυτοδιοίκησης και τις λειτουργίες της,   κυρίως ενταγμένα όλα αυτά, στην προοπτική  της αναδιανομής των εξουσιών και της προσπάθειας του Ντελόρ, να επικοινωνεί η κεντρική διοίκηση,  Βρυξέλλες, απευθείας με τις περιφερειακές και τοπικές αυτοδιοικήσεις.

Το δυστύχημα είναι, ότι ελάχιστες από τις αυτοδιοικήσεις της Ελλάδας, έκαναν ορθή χρήση και αξιοποίησαν στο έπακρο  τις δυνατότητες  που τους δίνονταν μέσα από αυτές τις ανταλλαγές.

Γι αυτό εξάλλου και τα χάλια μας τα αδιόρθωτα, που δεν συμμαζεύονται με τίποτα.

Οι Τούρκοι, ενώ για ένα διάστημα συμμετείχαν και  μάλιστα στην περίοδο των σεισμών, του 1999-2000-2001και μέσα από αυτό το ταμείο ωφελήθηκαν τα μάλα, προτιμούσαν όλα τα επόμενα χρόνια, να δίδουν την ίδια συμμετοχή τους, για άλλα προγράμματα.

Το περίφημο εισιτήριο, όπως το ονόμαζε και το cellule des perspectives, το πάλαι ποτέ think tank  του Ντελόρ .

Η απομόνωση όμως της χώρας και κυρίως  η ανάπτυξη ενός ρεύματος  έντονου αντιευρωπαϊσμού,  ανάγκασαν του γείτονες, την τελευταία διετία,  να προωθήσουν το Twinning Cities   και μάλιστα ιδιαίτερα ενισχυμένο.

Η πρόβλεψη του συγκεκριμένου προγράμματος, είναι να συναντηθούν   όσο περισσότεροι γίνεται  Τούρκικοι Δήμοι, με αντίστοιχους Ευρωπαϊκούς, προωθώντας κατά αυτόν τον τρόπο την προσέγγιση και την αλλαγή κλίματος, μεταξύ  της Ευρώπης και της Τουρκίας.

Στην γειτονική χώρα,  ο εθνικισμός  και η ανοησία, δεν υπόκεινται σε κάποιον κάθετο διαχωρισμό. Παρά διαχέονται, σε όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής, πολλω δε μάλλον, στο CHP, το κόμμα του Κεμάλ,  που  διοικείται ακόμα,  από αναχρονιστικές δυνάμεις.

Στη σημερινή συγκυρία όμως, όπου οι παλληκαρισμοί,  τα νταηλίκια  και τα καραγκιοζλίκια, πολλών ανεύθυνων κυβερνητικών στελεχών, δικών μας αυτή τη φορά, οδηγούν σε μιαν όξυνση, που κανείς  ακόμη δεν μπορεί να μετρήσει τις αυριανές συνέπιες της και κυρίως  το πόσο βαθιά διχάζουν, σήμερα και τον ελληνικό λαό.

Ο Τσίπρας,  φαίνεται να βρίσκεται  στην αντιδιαμετρικά  αντίθετη πορεία  και κανείς δεν καταλαβαίνει ακόμη,  πέραν της τελείως εκλογικίστικης λογικής, πού τελικά πηγαίνουμε.

Επειδή  μάλιστα, ο λαθρεπιβάτης των αρμάτων μάχης, συνηθίζει να λέει αρλούμπες, ας του εξηγήσει κάποιος, ότι τα όρια και τις αντοχές  της Ευρωπαϊκής  Ένωσης, τις δοκιμάζει με τρόπο εκνευριστικό, αυτός κυρίως και όχι οι Τούρκοι.  Λόγω του ότι θυμίζει,  το ποντίκι που έτρεχε καβάλα επάνω στον ελέφαντα και κάθε λίγο και λιγάκι του φώναζε, «γύρνα  ρε μαλάκα να δεις τι σκόνη που σηκώνουμε».

Για αυτά  τα θέματα,  που είναι πάρα πολύ σοβαρά, σίγουρα υπάρχουν και κάποιοι, που σκάφτονται με τρόπο λογικό, σοβαρό και μετρημένο.

Ε!  λοιπόν σε αυτή τη φάση με την Τουρκία,  μόνον με διάλογο και διπλωματία, υπάρχει περίπτωση,  να μειώσεις τις εντάσεις και να ξαναβρείς ένα modus Vivendi,  που δυστυχώς και πάλι θα είναι πιο πίσω από αυτό που είχες,  πριν να αρχίσει ο βλάκας, να πετάει κρικάκια στο Αιγαίο, λες και ήταν σε λούνα παρκ.

Το πολύ μεγάλο αυτό πρόγραμμα, αποτελεί ευκαιρία, από  πάρα πολλές απόψεις και αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε,  να βρούμε, έναν κοινό βηματισμό, αποδίδοντας φυσικά και στην αυτοδιοίκηση, το δικό της μερτικό… Πέρασαν πολλά χρόνια φυσικά, από τότε που ήταν εσκεμμένα και οργανωμένα,  οι σχέσεις αυτές μεταξύ δήμων κυρίως, ένα κομμάτι  δήθεν  φιλειρηνικού τουρισμού, που εξαντλούνταν  σε τελείως άκομψα πανηγύρια, τραπεζώματα και λεφτά τσουβάλια, που ξοδεύονταν  για να καμαρώνουν οι ινστρούχτορες .