Ο τελευταίος των… δεκαριών!

Χαρισματικό στυλ, γητευτής της «στρογγυλής θεάς», αξέχαστες ντρίπλες, απίθανα «τελειώματα», εκπληκτικές πάσες, Αργεντίνικος, αυθεντικός τσαμπουκάς. Ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε (1996-2015), όπως είναι το πλήρες όνομα του παλαίμαχου σταρ του ποδοσφαίρου, πρόσφερε στιγμές που δύσκολα θα ξεχαστούν, ενώ ήταν ίσως το τελευταίο, «καθαρόαιμο» κλασσικό δεκάρι.

Του Βασίλη Μπαντή

Ένας πραγματικός θρύλος, που «ζωγράφιζε» στα γήπεδα, έγραψε την δική του εποχή. Καλοζυγισμένες πάσες με ακρίβεια μοιρογνωμονίου, που θα ζήλευαν πολλοί αστέρες της σύγχρονης εποχής. «Χορευτής» των αντίπαλων αμυνών, με ενέργειες που θα ζήλευε ακόμα και ο συμπατριώτης του, Μαραντόνα. Μοναδικός «αρτίστας» στα χτυπήματα φάουλ, που έκαναν τον κάθε αντίπαλο τερματοφύλακα να τρέμει. Το πέρασμα του χρόνου είναι σκληρό για όλους και δεν κάνει εξαιρέσεις για κανένα «αστέρι». Η τελευταία σελίδα, στην πλούσια καριέρα του γράφτηκε το 2015, τονίζοντας σε δηλώσεις του συγκεκριμένα πως «Αποφάσισα να μην παίζω άλλο ποδόσφαιρο. Τώρα είμαι απλά ένας οπαδός. Θα πηγαίνω και θα υποφέρω στις εξέδρες. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με την καριέρα που είχα. Απόλαυσα το ποδόσφαιρο στο μάξιμουμ και ελπίζω και ο κόσμος να το απόλαυσε μαζί μου. Προσπάθησα να περάσω καλά. Προσπάθησα να δώσω ό,τι μπορούσα στους οπαδούς της Μπόκα, της Αργεντινής, της Βιγιαρεάλ και της Μπαρτσελόνα, στα τμήματα υποδομής και στις πρώτες ομάδες που έπαιξα. Είμαι ένα άτομο που παίρνει ήρεμα αποφάσεις, που σκέφτεται πολύ. Είναι ξεκάθαρο τώρα πως θα βρίσκομαι σε διακοπές, θα διασκεδάσω, θα απολαύσω χρόνο με τα παιδιά μου. Από αυτή τη στιγμή και πέρα η ποδοσφαιρική μου ζωή τελειώνει και ξεκινάει μία νέα ζωή. Ας δούμε τι μου επιφυλάσσει αυτή».

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Φερνάντο του Μπουένος Άιρες μέσα σε μία αρκετά φτωχή οικογένεια όπου είχε άλλα 10 αδέρφια (ήταν ο μικρότερος), όμως παρά το γεγονός ότι πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια όσον αφορά στην απόλαυση υλικών αγαθών, όχι μόνο μπόρεσε να πάει σχολείο και να αποκτήσει μία πολύ καλή μόρφωση, αλλά παράλληλα στον ελεύθερο χρόνο του άρχισε να ξεδιπλώνει το ταλέντο του σε αυτό που του άρεσε να κάνει περισσότερο, να παίζει ποδόσφαιρο. Ο Αργεντινός ξεκίνησε ουσιαστικά να μας γοητεύει από τα 18 του, όταν για χάρη του, Μπόκα Τζιούνιος και Ρίβερ Πλέιτ, οι δύο αιώνιοι εχθροί στην Αργεντινοί, «σκοτώθηκαν» για τα «μάτια» του. Η πρώτη εν τέλει, κατάφερε να τον εντάξει στο δυναμικό της, από την Αργεντίνος Τζούνιορς, όντας ο ίδιος ο Ρικέλμε οπαδός της Μπόκα. Η συνέχεια, λίγο-πολύ γνωστή.  Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το 1996, φόρεσε την φανέλα της Κ20 της εθνικής Αργεντινής, ενώ «ανάγκασε» ολόκληρο το Μπουένος Άιρες να διαδηλώσει υπέρ της αιώνιας παραμονής του στην Μπόκα!

Αναπόφευκτα, ο παλαίμαχος άσσος αποτέλεσε «σύμβολο» και πρότυπο για τους νεαρούς αθλητές, αλλά και για εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος, ως ποδοσφαιρικό «ευεργέτη» χαρακτηρίζει τον Ντιέγκο Μαραντόνα, λέγοντας πως «Ήμουν αρκετά τυχερός να μεγαλώσω στην εποχή του, τον οποίο όλοι οι Αργεντινοί θεωρούν τον κορυφαίο παίκτη που έχει υπάρξει ποτέ.

Βλέποντάς τον στην τηλεόραση συνήθιζα να τρέχω πάνω κάτω στους δρόμους με τους φίλους μου, να παίρνω τη μπάλα και να παριστάνω πως είμαι αυτός. Έκανα ταυτόχρονα σχολιασμό του αγώνα λέγοντας ατάκες του στιλ “Ο Μαραντόνα έχει τη μπάλα”. Τώρα το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τον γιο μου και τον Μέσι».

Το καλοκαίρι του 2002 θα μείνει πιθανότατα χαραγμένο στην μνήμη του «ζογκλέρ», καθώς δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρο κάθε παιδιού, για συμμετοχή στο Μουντιάλ. Παρόλα αυτά, με αρκετά ώριμες για την τότε ηλικία του δηλώσεις, τόνισε πως «δεν ήμουν έτοιμος εκείνη την εποχή, το μυαλό μου δεν ήταν σωστό». Εκείνη η εποχή συνδέθηκε και με την αποχώρηση του, παρά την θέληση του, από την Μπόκα Τζούνιορς. Ο ίδιος θέλησε να ανανεώσει με την ομάδα της καρδιάς του, ζητώντας χρήματα ανάλογα της προσφοράς του στον σύλλογο ή να μείνει ελεύθερος , επιλέγοντας ο ίδιος τον επόμενο σταθμό στην καριέρα του. Η διοίκηση της Μπόκα, πίεζε τον ποδοσφαιριστή για πώληση, προκειμένου να γεμίσει τα ταμεία της με πολλά χρήματα, παρά τα «θέλω» που εξέφραζε ο Ρικέλμε. Σαν να μην έφτανε αυτή η «κόντρα», ήρθε και η απαγωγή του αδερφού του, Κρίστιαν Νταμιάν, να περιπλέξει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Ο Αργεντινός άσος διαπραγματεύτηκε για την απελευθέρωση του αδερφού του και τελικά κατάφερε να τον πάρει πίσω πληρώνοντας το ποσό των 160.000 δολαρίων που είχαν ζητήσει ως λύτρα οι απαγωγείς, με την υπόθεση πάντως αυτή να τον τσακίζει ψυχολογικά και να τον ωθεί -όπως εξομολογήθηκε λίγα χρόνια αργότερα- να ανοίξει την πόρτα της εξόδου για τη Μπόκα.

Εν τέλει, ο «αρτίστας» της εποχής εκείνης, μετακινήθηκε με το ποσό των 11 εκατομμυρίων ευρώ στην Ισπανία και στην Μπαρτσελόνα, με τον τότε προπονητή της ομάδας, Φαν Χαλ, να μην πιστεύει στις ικανότητες του ποδοσφαιριστή και να τον παραγκωνίζει, πριν καλά καλά γίνει κομμάτι της ομάδας! Μετακόμισε στο “Καμπ Νόου” σε μία άκρως ακατάλληλη εποχή όπου υπήρχε διοικητική αστάθεια αφού διεξάγονταν εκλογές στο σύλλογο και ο νέος του προπονητής διατυμπανίζε πως “η μεταγραφή του έγινε για πολιτικούς λόγους”. Επιπλέον, ο προπονητής του επέμενε να τον χρησιμοποιεί στα άκρα της επίθεσης και όχι ως «δεκάρι».

Με την έλευση του Ροναλντίνιο στην Καταλονία, ο Ρικέλμε «περίσσευε» και παραχωρήθηκε ως δανεικός στην «μικρούλα» τότε Βιγιαρεάλ. Εκεί απέδειξε σε όλους ποιος πραγματικλα είναι και τι μπορεί να κάνει. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά από την πρώτη κιόλας σεζόν: μέσα σε αυτήν ο Ρικέλμε πέτυχε 13 γκολ σε 48 ματς και η Βιγιαρεάλ πλασαρίστηκε στην 8η θέση στο πρωτάθλημα και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA (εκεί ηττήθηκε από τη μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου Βαλένθια) στην πρώτη της σεζόν στα Κύπελλα Ευρώπης! Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο… εξωπραγματική καθώς τη σεζόν 2004-05 η Βιγιαρεάλ έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου UEFA και παράλληλα τερμάτισε στην 3η θέση της βαθμολογίας, που της έδωσε το απευθείας εισιτήριο για να συμμετάσχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στους ομίλους του Champions League.

Έκανε ρεκόρ καριέρας με τα 15 γκολ σε μία σεζόν πρωταθλήματος (σε 35 παιχνίδια) και κέρδισε μία θέση στη λίστα της FIFA για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή στον κόσμο το 2005, όπου τελικά κατέλαβε την καθόλα τιμητική 16η θέση. Μέσα στο 2005 επέστρεψε στην εθνική Αργεντινής και έπαιξε στο Coppa America όπου αναδείχτηκε μάλιστα ο δεύτερος πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης (έφτασε με την “αλμπισελέστε” μέχρι τον τελικό όπου ηττήθηκε 4-1 Βραζιλία) ενώ χάρη στις εκπληκτικές του εμφανίσεις που πραγματοποιούσε, «ανάγκασε» την Βιγιαρεάλ να τον πάρει με κανονική μεταγραφή από τη Μπαρτσελόνα και να του προσφέρει και τετραετές συμβόλαιο.

Αξέχαστη για τον παίχτη είναι σίγουρα η ξέφρενη πορεία της Βιγιαρεάλ στο Τσάμπιονς Λιγκ, την σεζόν 2005-06, όταν και έφτασε στα ημιτελικά. Ο Ρικέλμε είχε την ευκαιρία να στείλει το «κίτρινο υποβρύχιο» στον τελικό, από το σημείο του πέναλτι, με τον τερματοφύλακα της Άρσεναλ, Λεμάν, να του στερεί αυτή την χαρά. Συγκεκριμένα δήλωσε γεμάτος στεναχώρια και πόνο πως «Εάν έπρεπε να ξεχωρίσω την πιο άσχημη στιγμή αυτή θα ήταν ο ημιτελικός του CL κόντρα στην Άρσεναλ. Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι που θα διεκδικούσαμε τη δυνατότητα να βρεθούμε στον τελικό του Champions League γιατί ξέραμε ότι η Βιγιαρεάλ ίσως να μην είχε ποτέ ξανά τέτοια ευκαιρία. Ήταν μία δύσκολη στιγμή για μένα εκείνο το πέναλτι. Έχω ξαναδεί τη φάση καθώς βλέπω όλα τα παιχνίδια που παίζω. Νομίζω ότι αξίζαμε να κερδίσουμε εκείνο το παιχνίδι, παίξαμε καλύτερα από την Άρσεναλ».

Ο Ρικέλμε, εκτός από το χαρισματικό, ποδοσφαιρικό ταλέντο, έχει ένα ακόμα μοναδικό προνόμιο, καθώς τον Μάιο του 2007 κατάφερε να αποκτήσει την φανέλα του Ζιντάν, με την οποία ο Γάλλος αγωνίστηκε για τελευταία φορά ως ποδοσφαιριστής  της Ρεάλ Μαδρίτης. «Είμαι πολύ τυχερός που έχω τόσες πολλές φανέλες αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω μόνο μία θα επέλεγα σίγουρα αυτή του Ζινεντίν Ζιντάν. Έχω κρατήσει τη φανέλα που φορούσε στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι του για τη Ρεάλ. Την Τετάρτη πριν το παιχνίδι της Ρεάλ με τη Βιγιαρεάλ μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι δεν είχε τη φανέλα μου και ότι θα ήθελε να ανταλλάξουμε φανέλες την Κυριακή. Στο ματς τον έκαναν αλλαγή πέντε λεπτά πριν το τέλος ώστε να τον αποθεώσουν όρθιοι όλοι οι οπαδοί και έμεινε εκεί περιμένοντας στη γραμμή του πλαγίου ώστε να κρατήσει την υπόσχεση που μου είχε δώσει.Ήταν μία πραγματικά τρυφερή σκηνή. Έχω τη φανέλα σε περίοπτη θέση σπίτι μου όπου αναφέρεται και η ημερομηνία που την απέκτησα. Ο Ζιντάν ήταν ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες που έχω δει”, αναφέρει για την ξεχωριστή “συνάντησή” του με τον Ζιντάν ο οποίος λίγο μετά από εκείνο το παιχνίδι είπε για τον Αργεντίνο: “Εάν ήμουν προπονητής ή μπορούσα να φτιάξω μία ομάδα, ο Ρικέλμε θα έπαιζε πάντα. Είναι ένας μαγικός παίκτης. Αποτελεί τιμή για μένα να αποσύρομαι από την ενεργό δράση κρατώντας τη φανέλα του στα χέρια μου».

Στην «παρθενική» του εμφάνιση στο Μουντιάλ, λίγους μήνες μετά, σε ηλικία 28 χρόνων, δήλωσε πως «Το Μουντιάλ σημαίνει πολλά για μένα, ήταν η μοναδική μεγάλη διοργάνωση στην οποία δεν είχα πάρει μέρος».

Τον χειμώνα του 2007 παραχωρήθηκε ως δανεικός στην αγαπημένη του Μπόκα, με την οποία και «οργίασε» ποδοσφαιρικά, κατακτώντας το 6ο Κόπα Λιμπερταδόρες της ομάδας στην ιστορία της. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να παραχωρηθεί στην Μπόκα, με κανονική μεταγραφή.  Παρέμεινε εκεί για άλλα 7 χρόνια, ενώ και στις δύο συνολικά θητείες του είχε απολογισμό 92 γκολ σε 388 παιχνίδια.

Το «αντίο» του στα γήπεδα παραμυθένιο, καθώς όχι μόνο έπαιξε στη δύση της καριέρας του στη Μπόκα Τζούνιορς, την ομάδα που τον ανέδειξε επαγγελματικά στο ξεκίνημά του, αλλά θέλησε να ξαναφορέσει και τη φανέλα της Αρχεντίνος, της πρώτης του ομάδας.

Μετά από την αποχώρησή του από τους “χενέιζες” με επεισοδιακό τρόπο το καλοκαίρι του 2014 επέλεξε να μετακομίσει στην Αρχεντίνος, την οποία οδήγησε -πριν ανακοινώσει πως κρεμάει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια- στην επιστροφή της στα μεγάλα σαλόνια. Ηγέτης μέχρι την τελευταία του στιγμή…

 

Διακρίσεις

Συνολικά οι τίτλοι του με την Μπόκα Τζούνιορς ήταν 5 πρωταθλήματα Αργεντινής το 1998 Apertura, 1999 Clausura, 2000 Apertura, 2008 Apertura, 2011 Apertura, 3 Κόπα Λιμπερταδόρες το 2000, 2001, 2007, 1 Διηπειρωτικό Κύπελλοτο 2000, 1 Recopa Sudamericana το 2008, 1 Κύπελλο Αργεντινής το 2011-12.

Με την εθνική Αργεντινής κατέκτησε 1 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20 το 1997 και 1 χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο το 2008.

Ατομικά επιτεύγματα: Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Αργεντινή το 2000, 2001, 2008, 2011, Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Λατινική Αμερική το 2001, Καλύτερος ξένος παίκτης στη La Liga το 2004-05, Πιο καλλιτέχνης παίκτης (βραβείο της Marca) το 2005, Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005 το Ασημένια Μπάλα, Παγκόσμιο Κύπελλο 2006 αναδείχθηκε πρώτος σε ασίστ και στο Κόπα Λιμπερταδόρες το 2007 βγήκε πολυτιμότερος παίκτης.