“Πάντως, μπορούμε να πάμε και χειρότερα”

Άρθρο γνώμης του Σπύρου Στατήρη

 

Είναι ήδη έτοιμα τα δύο αντίπαλα -φεύ- στρατόπεδα με λόγο και αιτία την ανείπωτη καταστροφή : από τη μια όσοι θα την αποδίδουν στην ατομική ευθύνη, στα ακραία και ανεξέλεγκτα καιρικά φαινόμενα τα οποία εξελίσσονται σε παγκόσμια κλίμακα και αγγίζουν και τη χώρα και τα οποία σε μεγάλο βαθμό οφείλονται και στην αδηφάγο (sic) φύση του ανθρώπου να αξιοποιήσει/εκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους ΚΑΙ, από την άλλη, όσοι πιο πρακτικά θα αναζητούν ευθύνες στην οργανωμένη πολιτεία, στους ανθρώπους, οργανισμούς και φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης και κεντρικής διοίκησης σε επίπεδο εθνικό, στην απουσία κεντρικού σχεδιασμού και οργανωμένου εκπονημένου σχεδίου αντιμετώπισης τέτοιων κινδύνων όταν εκδηλώνονται. Δεν βλέπω να βγαίνει έτσι άκρη. Όχι πως διατείνομαι ότι ξέρω τον τρόπο να βρεθεί άκρη, αλλά ήδη διαβλέπω τη διάθεση κάποιων ένθεν κακείθεν να αποδυθούν σε μία νέας κοπής εμφυλιακή σύγκρουση με αφορμή την οποία, συγκαλυμμένα ή και πιο απροκάλυπτα, θα φάμε και πάλι τις σάρκες μας. Πάντως είναι γεγονός πως ενώ και στην “αρένα” του fb, αλλά και σε ραδιόφωνα, μπλοκ, σάιτ, κανάλια κλπ κλπ έχει βγει και έχει μιλήσει ο κάθε ανευθυνουπεύθυνος “κύριος αυγολέμονος” και η κάθε “πικραμένη Ελένη Λουκά”, όσο ακόμη συντασσόταν το παρόν πόνημα η ΠεριφεΡένα ακόμη αναζητείτο, ενώ και οι δηλώσεις του υπουργού Τόσκα ενώπιον του Ευρωπαίου Επιτρόπου για τη διαχείριση κρίσεων (ο οποίος τυγχάνει Κύπριος) ως ανεμοδείκτης διαχείρισης της καταστροφής, πιο πολύ ως ομολογία του “πιστεύω” ακούστηκαν (“πιστεύω ότι θα ανταποκριθούμε”, “πιστεύω ότι θα επιδιώξουμε”, “πιστεύω ότι θα συνεργαστούμε”) παρά ως λόγια εκπροσώπου μιας κυβέρνησης που έχοντας συναίσθηση της καταστροφής, ξέρει πως θα αντιμετωπίσει έστω εφεξής τα προβλήματα.