Περί Μακεδονικού

'Αρθρο γνώμης του Κωνσταντίνου Μπουκουβάλα

Η λυκοσυμμαχία Συ.Ριζ.Α.-Αν.Ελ. κατάφερε πολύ γρήγορα να διχάσει για τρίτη φορά τους πολίτες.

Η πρώτη, πριν την εκλογή τους, με τον διαχωρισμό μνημονιακός-αντιμνημονιακός.

Η δεύτερη, στο δημοψήφισμα της 5/7/15, με τον διαχωρισμό ευρωπαϊστές-ανυπόταχτοι.

Η τρίτη, σήμερα, με τα καμώματα τους στο θέμα της ονομασίας της γείτονος χώρας, με το διαχωρισμό μακεδονομάχοι/γραφικοί, να-το-δώσουμε/προοδευτικοί.

Στην τελευταία περίπτωση κατάφερε όμως να διεμβολίσει τις παρατάξεις και να δημιουργήσει και τρίτη κατηγορία, αυτή των διαφωνούντων μεν με την κυβέρνηση και τους χειρισμούς της αλλά που συμφωνούντων (για διαφορετικούς λόγους) στην καλούμενη “ρεαλιστική” πολιτική της σύνθετης ονομασίας.

Το στοίχημα για όλους μας, είναι να μην ξεχαστεί το θέμα μετά τη λήξη του συλλαλητηρίου. Δεν είναι μόνο ζήτημα οπαδικό, άσπρο/μαύρο. Οι γείτονες μπορεί να έχουν λάθος αλλά δεν τρώνε ανθρώπους. Τα λάθη διορθώνονται και ο άνθρωπος αλλάζει. Το ίδιο ισχύει και για τη δική μας πλευρά.

Πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει λύση και ονομασία της γείτονος χωρίς τον όρο Μακεδονία. Διαδηλώνω αύριο γιατί πιστεύω πως αυτό δε μπορεί να λυθεί με το στανιό, δεν μπορεί να γίνει σε λίγο καιρό από την ανάληψη των καθηκόντων μιας κατά δήλωση προοδευτικής κυβέρνησης, χωρίς να έχει δείξει έστω κάποια δείγματα γραφής… κυβερνώντας τη χώρα της με την αναμενόμενη σοβαρότητα και σταθερότητα.

Από την άλλη, επειδή έχω διαβάσει πολύ και έχω ζήσει πολλές καταστάσεις που αφορούν το θέμα, το συμπέρασμα που έχω είναι πως σε έναν μεγάλο άνθρωπο άνω των 60, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και με αποκρυσταλλωμένες απόψεις είναι πολύ δύσκολο (όχι αδύνατο όμως) να αλλάξει η γνώμη του. Για έναν νέο άνθρωπο όμως είναι πιο εύκολο, ανάλογα και με το εκπαιδευτικό του επίπεδο αλλά και το επίπεδο επικοινωνίας που έχει κτίσει με άλλους λαούς και θρησκείες, να καταλάβει το σωστό από το λάθος, αυτό που ενισχύει την συνεργασία, την φιλία και την επικοινωνία από αυτό που διχάζει και προκαλεί κρίσεις και πολέμους.

Ο πολιτισμός και η εμβάθυνση σε αυτόν, που κόμισε η Ε.Ε. εδώ τώρα τελευταία και με αφορμή την κρίση/ευκαιρία για αλλαγή, έχουν αρχίσει να έχουν αποτελέσματα στην Ελλάδα. Ας σκεφτούμε πως είναι να ζεις σε ένα απομονωμένο γεωγραφικά (landlocked) κράτος που δε συμμετέχει στην Ε.Ε., στο Ν.Α.Τ.Ο., που το νόμισμα σου έχει ισοτιμία με το ευρώ 60/1, στην Βουλή σου έχεις κόμματα με εθνικό προσδιορισμό άλλης χώρας και το μόνο που σε κάνει υπερήφανο, είναι μια δική σου στρεβλή εκδοχή της ιστορίας.

Δεν μιλάμε για κάτι εύκολο, μιλάμε για κάτι δύσκολο, που θέλει το χρόνο του. Πόσο επενδύσαμε εμείς, συλλογικά και ο καθένας, στην προσπάθεια να αλλάξει αυτό (ως “ένδοξοι απόγονοι”); Συζητώντας μαζί τους, σε τρίτη γλώσσα, στα αγγλικά, στα γαλλικά; Πόσο προσπαθήσαμε να δώσουμε στους ανθρώπους να καταλάβουν πως αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό και δίκαιο, με όμορφο τρόπο τα τελευταία 27 χρόνια; Από λίγο ως καθόλου. Ίσως αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε, εμείς και μαζί τους να προσπεράσουμε με αυτόν τον τρόπο όλες τις διπλωματικές συμπληγάδες που δημιουργούν οι άσχετοι και τυχοδιώκτες πολιτικοί.