Περί μετακλητών

Άρθρο γνώμης του Κώστα Νικολόπουλου

Επειδή καλή η συζήτηση, αλλά καλύτερα είναι να καταλήγει και κάπου, πέρα από μικροκομματική αξιοποίηση και λαϊκισμούς, δυο ιδέες για τους μετακλητούς.
Ξεκινάμε από την κοινή παραδοχή ότι τα κυβερνητικά στελέχη χρειάζονται συνεργάτες για να κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Η μια λύση είναι αυτοί να είναι μόνιμοι υπάλληλοι που προκύπτουν από προκήρυξη θέσεων από το ΑΣΕΠ. Εδώ διασφαλίζεται το αδιάβλητο, η αξιοκρατία και η αποκομματικοποίηση του Κράτους. Οι υπάλληλοι αυτοί είναι συνεργάτες σε κάθε υπουργό που καταλαμβάνει τη θέση. Έχει τα παραπάνω πλεονεκτήματα, αλλά έχει το μειονέκτημα ότι μπορεί να μη συμφωνούν με την πολιτική του κόμματος, ή του υπουργού, να υπάρχουν δηλαδή προβλήματα στη συνεργασία και βέβαια μπαίνουν και θέματα εμπιστοσύνης.
Η δεύτερη λύση είναι να επιλέγουν οι ενδιαφερόμενοι πολιτικοί έναν αριθμό πιθανών συνεργατών, αλλά η τελική επιλογή να γίνεται από μια ανεξάρτητη αρχή, πχ το ΑΣΕΠ, με βάση τα προσόντα που είναι απαραίτητα για την κάθε θέση. Αν κανένας από τους προταθέντες δεν διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα, ο πολιτικός είναι υποχρεωμένος να προτείνει άλλους. Οι μετακλητοί δεν είναι μόνιμοι, αλλά η θητεία τους διαρκεί όσο και του κυβερνητικού στελέχους που τους επιλέγει. Με τον τρόπο αυτόν διασφαλίζεται τόσο ότι τις θέσεις των συνεργατών καλύπτουν άνθρωποι που διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα, όσο και ότι υπάρχει η εμπιστοσύνη και η δυνατότητα καλής συνεργασίας.
Ο μέγιστος αριθμός μετακλητών που αντιστοιχεί σε κάθε κυβερνητικό ρόλο είναι καθορισμένος και σταθερός για όλες τις κυβερνήσεις.
Οι αμοιβές των υπαλλήλων είναι οι ίδιες γι αυτές τις θέσεις, ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις.