“Περασμένα μεγαλεία που τα διηγείσαι και δεν κλαις, τα χαίρεσαι.”

Άρθρο γνώμης του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

Κομμάτια ενός παρελθόντος, που ακόμα και τις μαλακίες του, τις ζήσαμε.

Ο καλός μου φίλος και σύντροφος, Λιγνός Γεώργιος, δημοσίευσε ένα περιστατικό, από το πρώτο πανσπουδαστικό του ’76, στην Πάντειο.

Σε εκείνο, το πρώτο συνέδριο, λοιπόν, ήμουν στο Προεδρείο. Ο δε Σταματάκης Γεώργιος, ήταν δίπλα μου, μαζί με το πολύ εργατικό παλικάρι, που διέπρεψε εκτός Ελλάδος, χωρίς να δουλέψει δευτερόλεπτο και δεν είχε τα γκογκόβια, να αναλάβει την ευθύνη για το έγκλημα του Σάμινα και να παραιτηθεί, ο περίφημος Παπουτσής.

Ήταν τότε, που τον έφερε ο άλλος, μεγιστάνας της απάτης, πρωταγωνιστής, στο εθνικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ, τον προηγούμενο χρονο, Στέφανος Τζουμάκας, που έβαζε πλώρη για άλλα αξιώματα.

Η τραγωδία αυτού του πρώτου συνεδρίου, ήρε την καταγωγή της, στην άθλια απαίτηση της ΚΝΕ, που λόγω υποτροφιών και άλλων τεχνασμάτων, είχε σπείρει, στις λεγόμενες χώρες του υπαρκτού, δήθεν σοσιαλισμού, δεκάδες «σπουδαστές», οι οποίοι έπρεπε να ξεχρεώσουν το αντίτιμο της υποτροφίας.

Και βάλθηκαν τις πρώτες δέκα μέρες, του συνεδρίου, να νομιμοποιήσουν, υποτίθεται, πάνω από 150 άτομα, μπορεί και 200, που φυσικά ανέτρεπαν, άρδην, όχι απλώς τους φυσικούς συσχετισμούς των φοιτητικών εκλογών, στην Ελλάδα, αλλά συνολικά την εικόνα του φοιτητικού κινήματος, που θα μετατρέπονταν σε ένα σοβιετοθρεμμένο ανοσιούργημα.

Και επέμεναν σε αυτό, τόσο φανατικά, που σε έπιαναν τα διαόλια και έτσι όπως είμαι ήσυχος άνθρωπος, άκακος, με ανάγκασαν να επιδίδομαι σε ύβρεις και βωμολοχίες, που, ποτέ μου δεν είχα φανταστεί, ότι θα ξεστόμιζα.

Οι πιο μαχητικοί, από αυτούς τους σερσερήδες, που ήθελαν να νομιμοποιηθούν κιόλας, ήταν όντως αυτη η κομσομόλα από την Τσεχία κι ενας σοβιετικός πράκτορας κανονικός. Σίγουρα, ανώτερο στέλεχος της υπηρεσίας ασφαλείας, του καθεστώτος.

Στην πρώτη γραμμή της μάχης, γι αυτή τη αθλιότητα, ήταν σχεδόν όλο το πρώτο θρανίο των κνιτών. Ο Γιώργος ,θυμάται τον υπάλληλο του Τροχανά και συνάδελφο τότε, επί απάτης Τροχανά, εννοούμε, τον Βούρτση.

Αλλά πρώτο βιολί, έπαιξε εκείνη τη εποχή, σε αυτό το θέμα, ο πολύ γλυκός κατά τα άλλα φίλος και σύντροφος και από όλα τα καλά, που αγαπηθήκαμε πάρα πολύ, στην πορεία, Τριαντάφυλλος Ντραβαλιάρης. Είχε δίπλα του, το Μαρούκη , είχε δίπλα του επίσης, το Σκώκο, τον Δεϊμέζη, και πολλούς ακόμα, που ειλικρινά περισσότεροι από αυτούς, πιστέψτε με, μου έρχονται ως γλυκία ανάμνηση.

Είμαι σίγουρος, οτι και όλοι αυτοί, όπως και όλοι εμείς, νιώθουμε τέτοια οδύνη, που, υποτίθεται πολεμούσαμε για τα ιδανικά, για να γίνει σύνεδρος η κομσομόλα. Αλλά, πιστέψτε με, σε καμιά περίπτωση, παρά τις αβλεψίες, παρα τις ανοησίες, παρά το ένα και το άλλο, σε καμιά στιγμή, του μετέπειτα βίου μου, δεν βρέθηκα σε διάθεση, να σβήσω όλο αυτό το παρελθόν.

Θα ‘λεγα πως το κουβαλάω, ακόμη και ως κειμήλιο, γιατί η διόρθωση δεν ήρθε, λόγω τσέπης, λόγω συμφέροντος, λόγω του οτιδήποτε. Άδικου και βρώμικου.

Ήρθε, λόγω του ότι, συνειδητοποίησα το λάθος και είμαι ευτυχής γι αυτό.