“Πόσο ακόμα;”

Άρθρο γνώμης του Βασίλη Χρίστογλου

Έχω καιρό να γράψω για τέτοια θέματα αλλά νομίζω ότι με αυτά που γίνονται το τελευταίο καιρό πραγματικά δεν μπορώ να μείνω σιωπηλός. Ειδικά όταν αυτά λαμβάνουν χώρα στο ίδιο μου το πανεπιστήμιο. Οπότε δράττομαι της ευκαιρίας, και με αφορμή την επίθεση σε καθηγητή του πανεπιστημίου όπου τον χτύπησαν και τον έκλεψαν, να γράψω για ένα θέμα που πραγματικά είναι στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες και ταλαιπωρεί φοιτητές και καθηγητές.

Πραγματικά τι γίνεται με την ασφάλεια στα πανεπιστήμια; Έχουμε σχεδόν κάθε μέρα περιστατικά κλοπών, βίας εναντίον φοιτητών και καθηγητών με μια ασφάλεια ελλειπής και την φοιτητική κοινότητα ανίκανη να αντιδράσει. Ακούω με μεγάλη έκπληξη ανθρώπους είτε αυτοί είναι πολιτικοί είτε αυτοί είναι καθηγητές είτε αυτοί είναι φοιτητές να θεωρούν πως ‘’η φοιτητική κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτά τα εγκληματικά στοιχεία’’. Να τα αντιμετωπίσει πως; Καμία απάντηση και καμία επεξήγηση. Απλά λέμε κάτι για να το λέμε. Και εκεί εννοείται μπαίνει η συζήτηση για το άσυλο. Μια έννοια που κυριαρχεί στο πανεπιστήμιο, παρατάξεις μαλώνουν και δημιουργούν ολόκληρο θέμα γύρω από αυτό. Από την μια πλευρά έχεις αυτούς που δηλώνουν πως το άσυλο προστατεύει την ελευθερία της πανεπιστημιακής κοινότητας στην έκφραση ιδεών και στην έρευνα. Ενώ από την άλλη πλευρά αυτό που πολλοί ισχυρίζονται είναι πως το συγκεκριμένο άσυλο έχει καταχρησθεί από ανθρώπους του εγκλήματος. Και οι δύο οι πλευρές έχουν τα point τους. Όμως έχω την εντύπωση πως και δια μαγείας να καταργηθεί το άσυλο δεν πρόκειται να λυθούν τα προβλήματα.

Και έρχεται το ερώτημα που το ακούμε συχνά: Να μπει η αστυνομία στα πανεπιστήμια; Πολλές και διάφορες ερμηνείες υπάρχουν για το συγκεκριμένο ερώτημα. Κάποιοι αισθάνονται πιο ασφαλείς γνωρίζοντας πως θα μπορέσουν γρήγορα να απευθυνθούν σε κάποιον για την ασφάλεια τους ενώ άλλοι αισθάνονται έναν κίνδυνο(!) για την ελευθερία τους( τώρα αυτό πως γίνεται δεν ξέρω). Πάντα είχα μια δυσκολία στο να δώσω απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα. Ίσως γιατί ποτέ δεν εξηγούσε κανείς το όλο σκεπτικό. Σε αυτή την κατάσταση που βρίσκονται ορισμένες πανεπιστημιουπόλεις της Ελλάδας θεωρώ προς το παρόν ότι η αστυνόμευση του χώρου ίσως είναι μία λύση. Προσωπικά δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει για να καθαρίσει ο χώρος από άτομα που βάζουν σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα φοιτητών και εργαζομένων. Γιατί βέβαια έχουμε ακούσει και το άλλο παλαβό: ‘’ Να φτιάξουμε ομάδες φρούρησης’’. Πραγματικά το έχω ακούσει μέσα σε συνέλευση και δεν πίστευα στα αυτιά μου. Δεν είναι δουλειά των φοιτητών αυτή. Πρώτον μπαίνουν σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι και δεύτερον τι δουλειά έχουν να το παίξουν ‘’αστυνομικοί’’ δεν μπορώ να καταλάβω. Τέτοιες προτάσεις είναι επικίνδυνες και δεν βοηθούν καθόλου την κατάσταση.

Η κατάσταση λοιπόν φοβάμαι ότι έχει φτάσει στο απροχώρητο. Όταν σχολές κλείνουν γιατί δεν υπάρχουν οι ουσιώδεις συνθήκες ασφάλειας στο χώρο, τότε έχουμε πρόβλημα. Και δεν υπάρχει καμία υπερβολή σε αυτό γιατί υπάρχουν και αυτοί που προσπαθούν να παρουσιάσουν μια διαφορετική κατάσταση του τύπου ‘’ δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα.’’ Το θέμα είναι να μην είναι άσχημα τα πράγματα ούτε στο ελάχιστο. Το ξέρω ζητάω πολλά και κατά καιρούς θα βλέπετε ότι πολλές φορές σκέφτομαι λίγο ουτοπικά αλλά αν δεν αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο και δεν υπάρξει μία πολιτική να ακολουθηθεί στο ζήτημα αυτό φοβάμαι πως τα χειρότερα θα τα βρούμε μπροστά μας εμείς και οι επόμενες γενιές φοιτητών. Γιατί είναι συνήθεια να υπάρχει δράση μόνο όταν σοβαρά πράγματα γίνονται. Και αυτό είναι μια δυσάρεστη αλήθεια.

 

Υ.Γ Και αυτή είναι μόνο η αρχή. Από εδώ και στο εξής θα παραθέτω τις ενοχλητικές απόψεις μου, όπως λέει και ο αξιαγάπητος συνάδελφος πλέον Απόστολος Σύρρης, για γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό αποκλειστικά στο σάιτ των newn(gr)!