Σε μια ρώγα από σταφύλι έπεσαν δυό τρεις σπουργίτες

Turkish seismic research vessel Oruc Reis is seen in Istanbul, Turkey, August 22, 2019. Picture taken August 22, 2019. REUTERS/Murad Sezer
Αυτό το αλαλούμ που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, έχει στομώσει και τα πιο κοφτερά σπαθιά, των ορθοτομούντων, τον λόγον της αληθείας, τα τελευταία χρόνια.
Ειλικρινά, μετά την αθλιότητα-ανοησία, που θέλαν να επιμερίσουν ευθύνες, σε αυτούς που τους έφτιαξαν, κατ εικόνα κα ομοίωση τους, δηλαδή τα παιδιά τους, έχουν πάντα εύκαιρη στο τσεπάκι και μία Παναγία, που νομίζουν ότι μπορεί να σώζει, τη αθλιότητα τους, ενώ δεν λησμονούν ν’ ακούνε τους Βελόπουλους, στα τσοντοκάναλα και να εμφανίζονται λεβέντες παλικάρια, στα καφενεία. Και όχι μόνον άντρες. Μην κλέψουμε τη γυναικεία συνεισφορά, σε ετούτη την παράνοια!!!!
Έτοιμοι, όχι μόνο να τσακίσουν τους γειτόνους, αλλά, να πάρουν και την Πόλη, επειδή όπως διαφημίζουν και τα διάφορα λαθρόβια έντυπα, που κυκλοφορούν στα περίπτερα , πρόκειται για θρησκευτικό μνημείο του έθνους και της Ορθοδοξίας. Πράγμα που σημαίνει, πως όποιος το αγγίζει, του κόβουμε τα χέρια.
Σε ένα άρθρο του, ο Yasar Yakis προχθές, προσπάθησε, με τρόπο σαφή, να περιγράψει το πρόβλημα και την δεινή θέση, στην οποία έχει περιέλθει η Τουρκία.
Τέως Υπουργός Εξωτερικών, των κυβερνήσεων του ΑΚΡ και Πρόεδρος της Επιτροπής Εναρμόνισης της Τούρκικης Εθνοσυνέλευσης,
Ο βήχας, του γεμάτου απορία ψάλτη, ακούστηκε μέχρι ψηλά στο βουνό.
Το ίδιο ηλεκτρονικό περιοδικό, που δημοσίευσε αυτό το άρθρο, ενημερώνει τον Τούρκο πολίτη, ακόμη και με τις απόψεις του Συρίγου, του Ιορδανίδη και πολλών αρθρογράφων ελληνικών εντύπων. Είδατε έστω και μισό, site, έντυπο , ότι θέλετε περί το άθλημα, να δημοσιεύει άποψη Τούρκου, αντίθετη από αυτή που γουστάρουν, τα εθνικά μας μίντια;
Είναι η πελώρια διαφορά, στην αντίληψη που έχουμε για τη ενημέρωση, όσο γίνεται ευρύτερη και σφαιρική.
Χρόνια πριν, ο Yasar Yakis, ήταν ακόμα Υπουργός Εξωτερικών, εάν θυμάμαι καλά, μίλησε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, του Ελληνικού Κοινοβουλίου, και τους «προβοκάρισε» ανοικτά, λέγοντας τους πως, αυτός για να καταλαβαίνει τι γίνετε στην Ελλάδα, είχε Έλληνα Σύμβουλο. Και τους ανέφερε και το όνομα.
Τους το είπε, γιατί, είναι αδύνατον με ακαδημαϊσμούς, να προσεγγίσεις την σημερινή Τουρκία και να αποκτήσεις άποψη, για το τι μπορεί να συμβαίνει εκεί. Ήθελε να τους παροτρύνει, να αποκτήσουν και αυτοί Τούρκους συνεργάτες, να ανοίξει μια νέα εποχή, στις ελληνοτουρκικές διπλωματικές σχέσεις.
Φυσικά δεν έγινε ποτέ.
Ο ίδιος, σε ανοιχτή συζήτηση, δημόσια, σε αίθουσα του λιμανιού Θεσσαλονίκης, παρότρυνε τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, καλη του η ώρα του φίλου μας, να κινηθεί σε παρόμοια κατεύθυνση , τώρα που και η Τουρκία, όπως είχε πει, αντιλαμβάνονταν, πως ο δρόμος της Ευρώπης είναι μονόδρομος και γι αυτήν…
Ο συγχωρεμένος ο Μιχάλης, βρήκε την ιδέα έξοχη. Δεν πρόλαβε όμως, δυστυχώςς να τη θέσει σε εφαρμογή
Το λέω αυτό επίσης, γιατί ο Μπάιντεν προχθές, σε συνέντευξη του ,ανέφερε πως πρέπει επιτέλους να στηρίξουμε και την αντιπολίτευση, σε αυτήν τη χώρα. Οι δε ανόητοι, και το CHP ανάμεσα σε αυτούς, φοβήθηκαν πως ο Μπάιντεν, προτρέπει το CHP, να προχωρήσει σε πραξικόπημα.
Και όμως το τεράστιο πρόβλημα στην Τουρκία, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν η αδυναμία της αντιπολίτευσης, να αποκτήσει μια ισχυρή φωνή, για να αντιμετωπίσει την λαίλαπα του Ερντογάν.
Δεν το έπραξε ποτέ.
Σήμερα όμως, είναι απολύτως απαραίτητο, να διαμορφωθεί από αυτό το έρμο το CHP, μια παντουρκική ενότητα, που θα ανατρέψει ένα καθεστώς, το οποίο με νύχια και με δόντια, προσπαθεί να το συντηρήσει ο Ερντογάν, για να σώσει τον εαυτό του και την οικογένεια του, από τις σίγουρες διώξεις για πελώρια εγκλήματα και ψεύδη, σε βάρος του τουρκικού λαού.
Και εδώ, καλούνται να παίξουν ρόλο σημαντικό, και ο Αλι Μπαμπατζάν και ο Νταβούτογλου, και μια σειρά προσωπικότητες, που έπαιξαν ρόλο καθοριστικό, στις εξελίξεις των τελευταίων ετών.
Είναι χρέος των δημοκρατικών δυνάμεων, σε όλη την Ευρώπη, να στηρίξουν αντίστοιχες πρωτοβουλίες, που στην ουσία διαμορφώνουν, το νέο χάρτη των συνεργασιών στη νοτιοανατολική Ευρώπη, όπου καλούμαστε να παίξουμε ρόλο, βασισμένοι στις δικές μας δυνάμεις.