Στη μέγγενη της ”πολιτικής ορθότητας”

Άρθρο γνώμης του Γιώργου Κοσματόπουλου

Είναι λάθος να υποστηρίζεται  ότι η Ελλάδα απομακρύνεται συνεχώς  και σε όλους τους τομείς από τη Δύση. Υπάρχουν ζητήματα στα οποία υιοθετεί  γοργά και αποφασιστικά  τις τάσεις που αναπτύσσονται εκεί τα τελευταία χρόνια. Μία από αυτές είναι η ραγδαία εισχώρηση της λογικής της ”πολιτικής ορθότητας” στους κύκλους  των διαφόρων ελίτ και των  ισχυρών  διαμορφωτών της κοινής γνώμης.
Η ”πολιτική ορθότητα” υποτίθεται ότι στοχεύει στην προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της άρσης τους καθεστώτος περιθωριοποίησης που βιώνουν συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδας, στην εξάλειψης του ρατσισμού και γενικώς στην επίτευξης της ισότητας. Για να πετύχει τους σκοπούς της αυτούς επιδιώκει την εξάλειψη κοινωνικών συμπεριφορών και θεσμικών δομών που θεωρούνται προσβλητικές και  μειωτικές για ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων όπως οι μετανάστες, οι σεξουαλικές μειονότητες κλπ. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να είναι λεκτικές όπως μία καθημερινή  φράση μπορεί να είναι και η ίδια η κρατική αντιμετώπιση συγκεκριμένων ομάδων.
Σταδιακά η ”πολιτική ορθότητα” από υπόθεση λίγων γραφικών και ιδεοληπτικών (γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε  να χαρακτηριστεί πριν λίγα χρόνια κάποιος που θεωρούσε ρατσιστικό τον όρο ‘’λαθρομετανάστης’’ ή σεξιστική τη φράση ‘’τιμάω τα παντελόνια μου’’) έφτασε να αποτελεί σε μεγάλο βαθμό κυρίαρχη  ιδεολογία των ελίτ  που στοχεύει στην εκπλήρωση  συγκεκριμένων ακραίων αιτημάτων δυναμικών ομάδων πίεσης  μέσω  της αστυνόμευσης της σκέψης και της καταστολής της ελευθερίας της έκφρασης. Οι μηχανισμοί αστυνόμευσης και καταστολής  μπορεί να είναι θεσμικοί, όπως διάφορα νομοθετήματα, μπορεί να είναι  και καθαρά τραμπουκικοι και οχλοκρατικοί όπως  ο προπηλακισμός, η συκοφάντηση και ο στιγματισμός των διαφωνούντων. Κι αυτό  συμβαίνει δια  της απόδοσης χαρακτηρισμών με θετικό ή αρνητικό περιεχόμενο που αποτελεί τη μέγιστη μορφή εξουσίας. Οι  ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται δημοκράτες, προοδευτικοί, εναλλακτικοί, ευρωπαϊστές, πολυπολιτισμικοί, αντιρατσιστές, φιλειρηνιστές, αλληλέγγυοι,  εκσυγχρονιστές, οπαδοί της κοσμικότητας και του Διαφωτισμού ενώ όσοι διαφωνούν με τις απόψεις τους είναι φασίστες, συντηρητικοί,  ρατσιστές , σεξιστές, φαλλοκράτες, ομοφοβικοί, ισλαμοφοβικοί, αντιευρωπαϊστές, εθνικιστές, οπισθοδρομικοί κ.ο.κ. Έτσι, ο διαφωνών με τις θεωρίες τους τσουβαλιάζεται με κάθε είδους πραγματικά ακραία στοιχεία. Στόχος αυτής της μεθόδου είναι η τρομοκράτηση: Ο μέσος  δημοκράτης πολίτης να σοκαριστεί με την αδυσώπητη και μαζική επίθεση που θα δεχτεί  και να φοβηθεί μπροστά στο ενδεχόμενο να του αποδοθεί το στίγμα του συνοδοιπόρου των πραγματικών φασιστών και ρατσιστών. Τα τελευταία χρόνια  επίσης έχει στηθεί μία φάμπρικα αγωγών και μηνύσεων  με τους κάθε λογής  δικαιωματιστές να σέρνουν στα δικαστήρια ανθρώπους που τόλμησαν δημόσια να αμφισβητήσουν τα θέσφατά τους, στοχεύοντας και πάλι στην καταστολή της αντίθετης άποψης δια του φόβου της εμπλοκής σε δικαστικές περιπέτειες . Την ίδια στιγμή οι ίδιοι, έχοντας το ηθικό πλεονέκτημα του ακτιβιστή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  επιδίδονται σε κάθε είδους πρόκληση  έναντι αυτών που θεωρούνται ιερά για τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου και όταν βρεθούν απέναντι στις αντιδράσεις  αυτοθυματοποιούνται και αναγορεύονται σε μάρτυρες της προόδου.
Το ιδεολογικό υπόβαθρο των ζηλωτών  της ”πολιτικής ορθότητας”  εδράζεται στη σχετικοποίηση των πάντων ώστε να επέλθει η ισοπέδωση που οι ίδιοι ονομάζουν ισότητα. Τα φύλα και οι οικογένεια για παράδειγμα είναι σχετικά. Άρα ο καθένας μπορεί να τα ερμηνεύσει κατά το δοκούν και η Πολιτεία οφείλει να τηρεί ίσες αποστάσεις από την κάθε ερμηνεία προκειμένου να μην καταπιέζει τους ερμηνευτές. Και οι ίσες αποστάσεις δεν είναι η εξασφάλιση εκ μέρους του κράτους ότι ο κάθε ένας μπορεί αν εκφράζει τη γνώμη του και να ζει σύμφωνα με τα θέλω του εφόσον έχει συναίσθηση των πράξεών του και δεν  παραβιάζει τους νόμους αλλά η θεσμοποίηση  κάθε τέτοιας ερμηνείας -ανεξαρτήτως τελικών αποτελεσμάτων για την κοινωνία- και ταυτόχρονα η ποινικοποίηση κάθε αντίθετης με αυτήν  άποψης.
Η έξαρση της πολιτικής ορθότητας στη χώρα μας συνδυάστηκε με την σταδιακή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την τελευταία τριετία που συγκυβερνά με τους ΑΝΕΛ έλαβε τα χαρακτηρίστηκα μάστιγας. Αυτό οφείλεται τόσο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου κόμματος όσο και στον αντίκτυπο που είχε η ραγδαία του άνοδος στα παραδοσιακά κόμματα της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2012 ήταν ένα  αριστερίστικο κόμμα διαμαρτυρίας.  Είχε στις τάξεις τους στελέχη που έλκυαν την πολιτική τους καταγωγή από το πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού τον κατεξοχήν φορέα της καφενειακής προχειρότητας και ουρανομήκους υποκρισίας.  Ενός κόμματος τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του οποίου είχαν αυτοαναγορευθεί σε πεφωτισμένη ελίτ και αντιμετώπιζαν με περηφάνια το ότι εκλογικά και κοινωνικά αποτελούσαν μειοψηφία μιας και αισθάνονταν ότι έτσι δεν ‘’λερώνονταν’’ συγχρωτιζόμενοι με την ‘’οπισθοδρομική πλέμπα’’. Αυτό το υλικό ο Αλέκος Αλαβάνος το εμπλούτισε με διαφόρων αποχρώσεων περιθωριακές αριστερίστικες συνιστώσες για να δημιουργηθεί ο  ΣΥΡΙΖΑ. Ο συνδυασμός αστικής υποκρισίας και οπορτουνισμού  από τη μία και πολιτικού περιθωρίου από την άλλη γέννησε ένα κόμμα όπου βασικά εκπροσωπούσε κάθε λογής ακραίο αίτημα και υπό νορμάλ συνθήκες η απήχηση των θέσεων αυτών μεταφραζόταν σε ένα ποσοστό που μετά βίας του εξασφάλιζε την είσοδο στη Βουλή.
Με την είσοδο  όμως της  χώρας μας στην εποχή των Μνημονίων, το 2010, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και ο άκρατος λαϊκισμός που επικράτησε επί μίας ελληνικής κοινωνίας που βρισκόταν σε παραζάλη, φούσκωσαν τα ποσοστά των ακραίων κομμάτων με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μέσα στον πανικό τους δεν μπόρεσαν αν ερμηνεύσουν με ορθό τρόπο το φαινόμενο αυτό. Έτσι, μπήκαν σε μία διαδικασία συνεχούς προσπάθειας να αποδείξουν ότι ανανεώθηκαν και εκσυγχρονίστηκαν.Φυσικά, δεν είχαν καμία ελπίδα παίζοντας στο γήπεδο του Τσίπρα και αυτό οδήγησε τον τελευταίο στη μεγάλη νίκη του 2015.
Μετά την κατραπακιά από την Ευρώπη και το τέλος των ψευδαισθήσεων, η Πρώτη φορά Αριστερά εξέλαβε ως ζήτημα επιβίωσης την υλοποίηση μιας ατζέντας στα κοινωνικά και εθνικά θέματα που θα της εξασφάλιζε το Αριστερό ‘’προοδευτικό’’ της πρόσημο το οποίο ταυτίζεται εκ μέρους των κέντρων εξουσίας με την ”πολιτική ορθότητα”. Αφενός, για να ισορροπήσει στο εσωτερικό της λόγω της πλήρους διάψευσης των προσδοκιών στην Οικονομία. Αφετέρου, για να διαφοροποιηθεί από τον Ακροδεξιό της εταίρο και να εγκλωβίσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που όπως προαναφέρθηκε  είχαν μπει στην συμπλεγματική λογική κατάθεσης πιστοποιητικών προοδευτικών πολιτικών φρονημάτων. Και –  ω του θαύματος – διάφορες πλευρές  που κατά τα άλλα θεωρούσαν ως βασικό ζήτημα επιβίωσης της χώρας την απομάκρυνση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ξαφνικά συνασπίζονται μαζί τους σε  κοινωνικά και εθνικά  ζητήματα στο όνομα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της υπεύθυνης εξωτερικής πολιτικής.
Και επειδή η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν συμμερίζεται καθόλου τις πρωτοποριακές αυτές απόψεις τους  αρχίζει  το προαναφερθέν τσουβάλιασμα : Όποιος τολμάει, επί παραδείγματι, να πει – με επιστημονικά επιχειρήματα –  ότι κατά τη γνώμη του δεν πρέπει να επιτρέπεται η αλλαγή φύλου από τα 15  αυτομάτως μπαίνει στην ίδια μοίρα με τον χρυσαυγίτη που λέει ‘’κρέμασμα στα τραβέλια’’ από τους  opinion leaders του διαδικτύου και των ΜΜΕ . Όποιος διαφωνεί – και πάλι με σοβαρά επιχειρήματα-    με την αναδοχή παιδιών από ομοφυλόφιλους είναι αυτομάτως αντιευρωπαϊστής γιατί ‘’αυτά γίνονται και στην Ευρώπη’’ και οπισθοδρομικός γιατί δε θέλει ‘’να ανοίξει δρόμους στην κοινωνία (με τα παιδιά σε ρόλο φτυαριού προφανώς )’’. Όποιος υποστηρίξει, με επιχειρήματα ιστορικά,νομικά, διπλωματικά, ότι είναι λάθος η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια  είναι εθνικιστής κι αν πήγε και στα συλλαλητήρια παίζει να έχει κάνει τατουάζ τη σβάστικα, επειδή στις εκατοντάδες χιλιάδες λαού ήταν και κάποιοι χρυσαυγίτες Όποιος υποστηρίζει ότι είναι βλαπτική για τα συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου η λύση που προωθείται στο Κυπριακό  αυτομάτως είναι εθνικιστής και πολεμοχαρής. Άσε που πάει κόντρα στην ‘’μεγάλη μας οικογένεια’’ της ΕΕ και το ΝΑΤΟ, κάτι που αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως ! Και η λίστα δεν τελειώνει την ίδια στιγμή βέβαια που  η ”πολιτκή ορθότητα” ξεγυμνώνεται μιας  και οι κατά τα άλλα υποστηρικτές της Δημοκρατίας αποστρέφονται τον διάλογο και αυτοί που ομνύουν στον ορθό λόγο δε θέλουν καν να ακούν πορίσματα της Επιστήμης εφόσον αυτά δε συμφωνούν με τις απόψεις τους.
Η μέγγενη της πολιτικής ορθότητα σφίγγει ολοένα και οδηγεί στην παράνοια. Το μόνο που κατορθώνει είναι να απονομημοποιεί ακόμη περισσότερο το σύστημα στα μάτια της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινής γνώμης και να οξύνει τις αντιδράσει φαινόμενο που φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό. Στην Ευρώπη  ο σκεπτικισμός έναντι της Ένωσης και η άνοδος της Δεξιάς δεν αφορούν  πλέον  χώρες με οικονομικά προβλήματα άλλα και χώρες που παρά την οικονομική τους ευμάρεια καταδυναστεύονται από την πολιτική ορθότητα που τους απαγορεύσει ακόμη και να αντιδράσουν στην κατάρρευση παραδοσιακών σταθερών των κοινωνιών τους. Στις ΗΠΑ, την μήτρα της πολιτικής ορθότητας, εξελέγη ο Τραμπ έχοντας σαν σημαία την στροφή προς το εσωτερικό και την ανόρθωση του Αμερικανικού τρόπου ζωής . Την ίδια στιγμή οι ινστρούχτορες της κοινής γνώμης απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα απαντούν οικτίροντας του πολίτες για την οπισθοδρομικότητά τους. Αναφέρονται υποτιμητικά στον ‘’μέσο λευκό ετερόφυλο χριστιανό άντρα’’. Ονειρεύονται Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θεωρώντας παρωχημένη την έννοια του έθνους-κράτους και της ιδιαίτερης ταυτότητας του κάθε λαού.  Βαφτίζουν ρεαλισμό και υπευθυνότητα την περιφρόνηση των εκλογικών σωμάτων.
Μπαίνουμε σε σκοτεινές εποχές και κάποιοι νομίζουν ότι πετώντας πυροτεχνήματα θα ξεγελάσουν το σκοτάδι…