Τα Χριστούγεννα δεν είναι εποχή, είναι συναίσθημα!

Της Νάνσυ Ζαχοπούλου

Έρχονται Χριστούγεννα, μέρες  χαράς και αδελφοσύνης.  Όλα στη Θεσσαλονίκη είναι στολισμένα, από άκρη σε άκρη. Γύρω μου, υπάρχουν λαμπάκια, στολίδια και χριστουγεννιάτικα δέντρα. Υπάρχει κόσμος που ανυπομονεί να έρθουν οι γιορτές και τεράστια χαμόγελα σχηματίζονται στα πρόσωπα τους. Όμως, εκεί μέσα στο πλήθος αν παρατηρήσεις θα δεις και ανθρώπους που τα πρόσωπα τους μαρτυρούν μία δυσαρέσκεια σχετικά με τις γιορτές.

Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει ότι ο κόσμος ανυπομονεί για τον ερχομό των Χριστουγέννων, όμως όταν έρχονται η χαρά τους εξαφανίζεται  ξαφνικά. Θαρρείς και κάποιος έχει μπει μέσα τους και τους έχει κλέψει αυτή τη χαρά. Και εδώ έρχομαι εγώ και ρωτώ, που οφείλεται αυτό;

Είθισται ο κόσμος να συνδυάζει τις γιορτές με δώρα, ψώνια, καλοπέραση και ξεκούραση. Από αρχές Δεκέμβρη, οι περισσότεροι στολίζουν τα σπίτια τους για να χαρούν, να ξεχαστούν από τα προβλήματα και ως ένα σημείο το καταφέρνουν. Ωστόσο, όσο πλησιάζουν οι μέρες αδειάζουν τα πορτοφόλια, οι λογαριασμοί έρχονται ο ένας μετά τον άλλον και οι υποχρεώσεις αυξάνονται. Επιπλέον, τα παιδιά πάντα ζητάνε δώρα αυτό τον καιρό ανεξαρτήτως ηλικίας και αν οι γονείς δεν μπορούν να τους τα αγοράσουν στενοχωριούνται. Και κάπως έτσι  ο ενθουσιασμός μετατρέπεται σε απογοήτευση.

Βέβαια, υπάρχουν και οι άνθρωποι που αυτή τη περίοδο είναι ολημερίς και ολονυχτίς στα μαγαζιά για να βρούμε τα τέλεια δώρα και καταλήγουν με πράγματα που δεν χρειάζονται. Τους φτάνει απλά να κάνουν ψώνια και να είναι υπερκαταναλωτικοί. Παράλληλα, ξοδεύουν πολλά χρήματα και για καλοπέραση, όμως στο τέλος δεν διασκεδάζουν όσο θα έπρεπε. Αυτό συμβαίνει επειδή θεωρούν αναγκαία την καθημερινή έξοδο, έχεις δεν έχεις χρήματα. Άραγε, αυτό είναι τελικά το νόημα των ημερών; Δηλαδή όσοι δεν έχουν οικονομική άνεση δεν δικαιούνται να χαρούν ;

Κάπου εδώ θα πρέπει να θυμίσω πως τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που όλοι γινόμαστε παιδιά, μεγάλοι και μικροί. Τα Χριστούγεννα των παιδικών μας χρόνων, αν θυμάμαι καλά  γινόμασταν ευτυχισμένοι με απλά πράγματα, άρα μήπως ήρθε η ώρα για ένα ταξίδι στο χρόνο για να θυμηθούμε τι πραγματικά έκανε ευτυχισμένα τα Χριστούγεννα;

Ταξίδι στο χρόνο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Αυτό που μας μαρτυρούσε πως ήρθαν Χριστούγεννα ήταν η σχολική γιορτή. Ανυπομονούσαμε όλοι να έρθει εκείνη η μέρα για να έρθουν να μας καμαρώσουν οι γονείς μας, να μας χειροκροτήσουν που καταφέραμε να αποστηθίσουμε μερικά λογάκια και που ξεδιπλώσαμε το καλλιτεχνικό μας ταλέντο. Ακόμα και αν ξεχνούσαμε το κομμάτι μας, όλοι μας χειροκροτούσαν γιατί σημασία είχε η προσπάθεια. Αυτό ήταν που μας γέμιζε.

Όμως, το πιο συναρπαστικό κομμάτι ήταν η Παραμονή Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Μαζευόμασταν ανά παρέες και ξεχυνόμασταν στους δρόμους με τα τριγωνάκια μας, από τα χαράματα  τραγουδώντας τα κάλαντα. Χτυπούσαμε τις πόρτες με τη σειρά μία-μία. Μας υποδεχόντουσαν με χαρά και μας πρόσφεραν μελομακάρονα, κουραμπιέδες και φυσικά Σ – Ο – Κ – Ο – Λ – Α – Τ – Ε –Σ . Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που μας προκαλούσε τόσο ενθουσιασμό για αυτές τις μέρες., ούτε τα κέρματα που μας έδιναν στο τέλος. Αυτό που μας έκανε εντύπωση πάντα ήταν ο τρόπος που μας έβαζαν μέσα στα σπιτικά τους, σαν να ήμασταν δικά τους παιδιά.  Στο τέλος, όταν ερχόταν η ώρα για να γυρίσουμε στα σπίτια μας, ανταγωνιζόμασταν ποιος θα φάει περισσότερες σοκολάτες χωρίς να τον πονέσει η κοιλιά του.

Ωστόσο, εννοείται πως η μέρα των Χριστουγέννων ήταν η πιο ξεχωριστή. Ο λόγος ήταν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι που πάντα ήταν πλούσιο, όχι μόνο με φαγητά αλλά με το κυριότερο, τους δικούς μας  ανθρώπους. Όλη η οικογένεια μαζί ενωμένη και ευτυχισμένη, γύρω από το δέντρο να περιμένει την ώρα του φαγητού, ενώ παράλληλα κάναμε όνειρα και θέταμε στόχους για τη νέα χρόνια. Μα πάνω από όλα ήμασταν ευγνώμων γιατί ήμασταν όλοι μαζί και υγιείς.

Και ερχόμαστε στη Παραμονή Πρωτοχρονιάς, άλλη μία σημαντική βραδιά. Αφού μαζευόμασταν στο σπίτι μετά τα κάλαντα, περιμέναμε να νυχτώσει για να μαζευτούμε όλοι μαζί οικογενειακώς. Στήναμε τα επιτραπέζια παιχνίδια γύρω από το δέντρο και υποχρεώναμε τους πάντες να παίξουν. Στόχοι της βραδιάς ήταν να κερδίσουμε το φλουρί και να παραμείνουμε ξύπνοι μέχρι να έρθει ο Άγιος Βασίλης.  Συνήθως, αποκοιμόμασταν μετά τη κοπή της πίτας, ωστόσο όλο αυτό μας χαροποιούσε πάντα. Και φυσικά, περισσότερο ευτυχισμένους έκανε τους γονείς μας, καθώς παρακολουθούσαν πόσο χαρούμενοι ήμασταν.

Τα δώρα που κάναμε εμείς στους γονείς μας ήταν πάντοτε τα καλύτερα, επειδή ήταν φτιαγμένα από αγάπη. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο και ακριβό αυτό που τους δίναμε, αλλά σύμφωνα με αυτά που μας έλεγαν, άξιζαν όλα τα λεφτά του κόσμου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να δίνω μία χριστουγεννιάτικη κάρτα που μέσα έγραφε « Καλά Χριστούγεννα μαμά, σε αγαπώ πολύ» και αυτό ήταν το καλύτερο δώρο του κόσμου για εκείνη.

Τελικά, ποιο είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων;

Πλέον μπορεί να μην είμαστε παιδιά αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να κάνουμε τα φετινά μας Χριστούγεννα ξεχωριστά.  Πως μπορούμε να τα κάνουμε αυτό;  Καταρχάς, οφείλουμε στον εαυτό μας να είμαστε πάντα ευγνώμων για την υγεία μας και που έχουμε  την οικογένεια μας δίπλα μας. Υπάρχουν άνθρωποι που θα περάσουν τις γιορτές μακριά από τους αγαπημένους τους. Υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι δεν έχουν καν τα απαραίτητα. Αυτό είναι αρκετό για να εκτιμήσουμε όσα έχουμε.

Επιπλέον, δεν χρειάζεται να δώσουμε μια περιουσία για δώρα. Ακόμα και το πιο μικρό δωράκι μπορεί να δημιουργήσει τα μεγαλύτερα χαμόγελα, αρκεί να το χαρίσεις με αγάπη. Η κίνηση είναι που μετράει, τα δώρα είναι συμβολικά. Σημασία έχει ποιος σου το δίνει. Όμως το καλύτερο δώρο είναι μία αγκαλιά στους αγαπημένους σου ανθρώπους και λίγος ποιοτικός χρόνος μαζί τους. Τα πνευματικά αγαθά είναι που μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας και μας συνοδεύουν μια ζωή.

Υ. Γ. 1  Μη ξεχάσετε να πείτε σε οικογένεια, φίλους και συντρόφους πόσο τους αγαπάτε και πόσο χαίρεστε που τους έχετε στην ζωή σας.

Υ. Γ 2 Φάτε και πιείτε μέχρι σκασμού.

Υ.Γ 3 ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!