“Τι είδα στο debate”

Άρθρο του Κώστα Νικολόπουλου, εκπαιδευτικού

Για πρώτη φορά έγινε ντημπέητ μεταξύ των υποψηφίων αρχηγών κόμματος πριν από τις εκλογές.
Αυτό από μόνο του ήταν θετικό και πιστώνεται στον χώρο ως μια ακόμα καινοτομία που πρώτος εισήγαγε και δοκίμασε στην πολιτική ζωή της χώρας.
Απέχει βέβαια πολύ από το να είναι μια ουσιαστική διαδικασία με τα αποτελέσματα και τα οφέλη που θα μπορούσε να έχει. Υπό αυτή την έννοια επιδέχεται πολλές βελτιώσεις.
Μια βασική παρατήρηση είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν τόσοι πολλοί περιορισμοί και κανόνες.
Αν σκεφτούμε ότι η όλη συζήτηση που ακολούθησε, προκλήθηκε από την απάντηση που έδωσαν δύο εκ των υποψηφίων σε ερώτηση που τους έθεσε συνυποψήψιοςτους, εύκολα φτάνει στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να υπάρχει ευκαιρία για ζωντανό διάλογο μεταξύ τους.
Μια δεύτερη είναι ότι δύο ώρες σε τέτοια διαδικασία μεταξύ τόσο πολλών υποψηφίων εφ όλης της ύλης, είναι φανερό ότι μόνο συνθήματα και κορώνες προλαβαίνουν να εκθέσουν και όχι ολοκληρωμένες απόψεις επί συγκεκριμένων θεμάτων.
Πρέπει λοιπόν να διοργανώνονται περισσότερα ντημπέητ και μάλιστα θεματικά για να υπάρχει αρκετός χρόνος ουσιαστικού διαλόγου.
Μια άλλη είναι τα ντημπέητ ξεκίνησαν στο τέλος σχεδόν της προεκλογικής περιόδου και ενώ έχουν διαμορφωθεί οι βασικές τάσεις μεταξύ των πολιτών που ενδιαφέρονται. Θα μπορούσαν να είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα ώστε να έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και στο τελικό αποτέλεσμα.
Επίσης η σύνθεση του πάνελ περιείχε προβλήματα. Δεν ήταν τόσο ο μεγάλος αριθμός των υποψηφίων, όσο η επίγνωση ότι το ένα τρίτο από αυτούς δεν θα έπαιζε σχεδόν κανένα ρόλο στο εγχείρημα. Αυτό από μόνο του λειτουργεί εκφυλιστικά. Χωρίς να παραβιάζεται η δημοκρατική αρχή, θα πρέπει να υπάρχουν θεσμικές εγγυήσεις που θα διασφαλίζουν το κύρος της διαδικασίας.
Την άλλη φορά λοιπόν και αφού αξιοποιηθεί αυτή η εμπειρία, ακόμα καλύτερα.