“Του ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται” και άλλα τέτοια χαριτωμένα …

Άρθρο γνώμης του Σπύρου Στατήρη

Αναρωτιέται μια φίλη αν με αφορμή (και) το επεισόδιο με τον νεκρό Κατσίφα στην επικράτεια της Αλβανίας, διαφαίνεται το ενδεχόμενο να “ζεσταθεί” περισσότερο ακόμη και τελικά να εκκολαφτεί το αυγό του φιδιού δηλαδή του ρατσισμού, του φασισμού, του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας στην καθ’ ημάς ευρωπαΐζουσα Ανατολή. Δεν θέλω να το παίξω ούτε εσχατολόγος ούτε γενικώς εξυπνάκιας και ψευδοπροφήτης του καναπέ, νομίζω όμως ότι αυτό το αυγό έχει εκκολαφθεί εδώ και καιρό.
Από την εποχή του ΛΑ.ΟΣ που προλείανε τον δρόμο για την καβάλα στο άλογο ροπαλοφόρο και κουμπουροφόρο ΧΑ, έχει κυλήσει πολύ νερό στο μύλο και δυστυχώς λίγες φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων και φορέων στάθηκαν γενναία απέναντι στο φαινόμενο, χωρίς να λαϊκίσουν χωρίς να φτάσουν στο άλλο άκρο και χωρίς να πουλήσουν απλά δικαιωματισμό και κουκουρούκου αριστερίλα.
Δεν θα υπεραναλύσω αλλά κάπου εδώ και με φρέσκο το επεισόδιο Κατσίφα και τις ελληνικές σημαίες που φαίνεται να έχουν την τιμητική τους ολούθε, λες και ζούμε μια παρατεταμένη 28η Οκτωβρίου, που ήρθε και κούμπωσε με τη συναλλαγή Τσίπρα-Ιερώνυμου, μπορεί λίγο πολύ να αντιληφθεί κανείς ποιο είναι μάλλον το μεγαλύτερο κακό που έχει επιφέρει το δίπολο Σύριζα-ΑΝΕΛ στην ελληνική κοινωνία, και αυτό δεν είναι άλλο από την αποκαθήλωση κάθε γνήσιας αριστερής προοδευτικής παρακαταθήκης.
Ξαφνικά εμφανίζονται καθημερινά σαν τα μανιτάρια φωνές ή καλύτερα κραυγές μεμονωμένων προσώπων ή φορέων οι οποίοι είτε καταριούνται τη δημοκρατία είτε “θυμούνται” με τρυφερότητα την εθνοσωτήριο 7ετία ή, πολύ περισσότερο, ανακαλύπτουν τον “υπερήφανο” “καθαρό” “λόγο” της “στιβαρής” ΧΑ- πολλά τα εισαγωγικά, αλλά πως αλλιώς να περιγράψει κανείς το εν λόγω μόρφωμα/ βδέλυγμα που στην Ελλάδα του 2018 είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολικής μας πραγματικότητας;
Την ίδια στιγμή ο τρισμέγιστος αριβίστας Αλέξης Τσίπρας -αναφέρομαι, δε, στον ΠΘ έχοντας κατά νου ταυτόχρονα όλο αυτό το δίκτυο που λειτουργεί γύρω του – έχει καπηλευθεί κάθε πιθανή και απίθανη παρακαταθήκη της αριστεράς προκειμένου να ξεθάψει και να ακονίσει το τσεκούρι του εμφυλιοπολεμικού διχασμού προς εξυπηρέτηση της μικροκομματικής του ατζέντας. Και κάπως έτσι, φτάνοντας και στο προκείμενο: δεν είναι ότι ο ΠΘ και το συν αυτώ δίκτυο έχει καταφέρει να απαξιώσει κάθε αίτημα της αριστεράς, αλλά κυρίως έχει “καταφέρει” να δηλητηριάσει τη συνολική συζήτηση περί αριστεράς : ό,τι ακουμπάει πλέον, είτε μεμονωμένα ως ζήτημα είτε ως γενικότερη θεματική, σχεδόν αυτόματα δηλητηριάζεται, απαξιώνεται και καθίσταται βορά κάθε αντιδραστικής φωνής η οποία σαν να τρέφεται από αυτή την τοξίνη, βρίσκει έδαφος και ευκαιρίες να πουλήσει σημαίες, πατρίδα και εθνικό φρόνημα από τα καλάθια. “Αυτοί τα ξεπουλάνε όλα. Οι Ευρωπαίοι μας θέλουν για σκουπιδότοπο και πάρκινγκ λαθρομεταναστών, μουσουλμάνων και άλλων τέτοιων που είναι δικό τους δημιούργημα. Εμείς γιατί τους ανεχόμαστε όλους αυτούς, λαθραίους και ευρωπαίους;
Όλοι στα τσακίδια, να να μας αφήσουν ήσυχους, να επιστρέψουμε περήφανα σε όλα αυτά που κάνουν την Ελλάδα μεγάλη”. Δηλαδή μικρή, συφοριασμένη, αυτοαναφορική, ημιμαθή και κομπλεξική.
Είναι Νοέμβριος 2018 και ειλικρινά αναρωτιέμαι, είμαι μόνο εγώ που δεν τολμώ καν να σκεφτώ και να προβλέψω πως θα είμαστε σε ένα χρόνο από τώρα;