Το δράμα του Καμμένου

Άρθρο γνώμης του Ακύλα Α. Μήτκα

Σε μια περίοδο που η αγωνία και η απογοήτευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων βρίσκονται στα ύψη αναφορικά με το καυτό θέμα της συμφωνίας με τα Σκόπια, οφείλουμε να συμπαρασταθούμε σε έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές, αν όχι τον βασικό, του όλου εγχειρήματος και της έκβασης του. Ο Πάνος Καμμένος εξαιτίας αποκλειστικά των δικών του χειρισμών και λόγων είναι αναγκασμένος να παρακολουθεί το κόμμα του να διαλύεται μέρα με τη μέρα και τα όποια λαϊκά ερείσματα του είχαν απομείνει να εξαερώνονται.

Τη τελευταία δεκαετία έχουμε δει να συμβαίνουν σχεδόν τα πάντα στο πολιτικό μας σύστημα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ταραγμένη εποχή του Μνημονίου χάρισε στον κόσμο τον όρο «kolotoumba» τον οποίο βέβαια οι Financial Times χρεώνουν μόνο στον Αλέξη Τσίπρα για τις αποφάσεις του το 2015. Στην πραγματικότητα ο αληθινός πατέρας του «kolotoumba» δεν είναι άλλος από τον Π. Καμμένο. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα έξι σημεία της ιδρυτική διακήρυξης των Ανεξαρτήτων Ελλήνων για να πειστεί ότι το κόμμα που επαγγέλονταν την κατάργηση των μνημονίων, τη διαγραφή του «επαχθούς» χρέους, τη διεκδίκηση των Γερμανικών οφειλών, την προάσπιση των συντηρητικών ελληνικών αξιών και πολλά ακόμη, έχει παραβιάσει κάθε του υπόσχεση και κυριολεκτικά στερείται λόγου ύπαρξης. Για την ονομασία των Σκοπίων δεν γίνεται αναφορά στην διακήρυξη των Αν.Ελ. αλλά ο πρόεδρος τους είχε φροντίσει να ορκιστεί αρκετές φορές και μάλιστα «ενώπιον Θεού και λαού» ότι το όνομα της Μακεδονίας είναι αδιαπραγμάτευτο.

Και ενώ υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το ελληνικό εκλογικό σώμα μπορεί να ανεχτεί και την πιο ανερυθρίαστη αλλαγή στάσης στα περισσότερα ζητήματα, η πρόσφατη ψήφος εμπιστοσύνης των Αν.Ελ. στη συγκυβέρνηση  και η υπογραφή της συμφωνίας με τα Σκόπια στις Πρέσπες φαίνεται πως εξάντλησαν την αντοχή και των πιο εύπιστων υποστηρικτών αυτής της αλλόκοτης συνεργασίας. Ο Καμμένος αξίζει όσο κανένας άλλος να βρίσκεται στο επίκεντρο των πυρών τόσο της αντιπολίτευσης όσο και του θιγόμενου από τη συμφωνία ελληνικού λαού. Τον Ιανουάριο του 2015 και κυρίως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο Καμμένος έλαβε μια πολύ συγκεκριμένη εντολή την οποία μάλιστα ο ίδιος αντιλαμβανόταν πλήρως κρίνοντας από τα τηλεοπτικά σποτ με τον μικρό Αλέξη που θα μάθαινε να γράφει και με το δεξί.

Οι ψηφοφόροι κατανοούσαν στο συλλογικό τους υποσυνείδητο τους κινδύνους που θα  έφερε μια ισχυρή αριστερή κυβέρνηση για τα εθνικά θέματα και τελικά είχε δίκιο κρίνοντας από τους χειρισμούς του Κοτζιά στο Σκοπιανό, τη Βόρεια Ήπειρο, το προσφυγικό και τις σχέσεις με τη Τουρκία. Οι Αν.Ελ. και ο Καμμένος θα αποτελούσαν τη δικλίδα ασφαλείας που θα απέτρεπε το Σύριζα από το να πάει τη χώρα πολύ αριστερά. Τελικά αποδεικνύεται ότι το μόνο για το οποίο ενδιαφέρθηκαν πραγματικά αυτός και οι βουλευτές του ήταν η διατήρηση της υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Προτίμησε αυτός αλλά και άλλοι λαλίστατοι και πολυγραφότατοι πολέμιοι μιας κακής συμφωνίας όπως ο Κ. Ζουράρις, να προδώσουν όλους όσους τους στήριξαν, να προδώσουν τις ιδέες τους και κυρίως να βλάψουν το εθνικό συμφέρον. Η τραγική πορεία των Αν.Ελ. επιβεβαίωσε και έκανε πιο ορατή από ποτέ την αρρώστια που μαστίζει την πολιτική μας ζωή και η οποία χρεώνεται σχεδόν αποκλειστικά στη συγκυβέρνηση.

Στις ερχόμενες εκλογές δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα απαλλαγούμε οριστικά από το τοξικό και επικίνδυνο για τη χώρα Σύριζα, μπορούμε όμως να είμαστε αισιόδοξοι ότι θα εξαφανιστεί πολιτικά ένα από τα πιο εθνικολαϊκιστικά και επιζήμια σχήματα της Μεταπολίτευσης.