Το κοινό αφήγημα vol.2

Άρθρο του Ευριβιάδη Ελευθεριάδη

 

Το ΠΑΣΟΚ μου θυμίζει μία ομάδα με ένδοξη ιστορία, που προσπαθεί να βρει εκ νέου την ταυτότητα της. Κάνει μία καλή εμφάνιση, μία μέτρια και μία κακή. Και ξανά από την αρχή.

Όλα αυτά μου έρχονται στο μυαλό παρατηρώντας τι γράφτηκε και σχολιάστηκε από φίλους και στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή του Κινήματος Αλλαγής, αν προτιμάτε, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την υπόθεση NOVARTIS στη Βουλή.

Αλληλοχτυπήματα μεταξύ Παπανδρεικών και Βενιζελικών που κρατάνε ψηλά την κόντρα που ξεκινάει από το 2007, πέρασε στο 2011 και κορυφώθηκε το 2015. Καλά δεν υπάρχει ούτε ένας να τους πει ότι δεν προσφέρουν τίποτα στο χώρο που υποτίθεται υπηρετούν με αυτά που γράφουν και λένε; Φίλους δεν έχουν, να τους πάρουν από το χέρι, να τους πουν μία καλή κουβέντα;

Από την άλλη, βλέπω και το άκυρο που ψήφισαν όλοι μαζί με το Ποτάμι, και αναρωτιέμαι: δεν κουράστηκαν με τη δήθεν απολιτίκ στάση; Δεν αφήνει κανένα μα κανένα αποτύπωμα. Κανένα.

Έπρεπε να κρατήσουν ένα κοινό και ενιαίο αφήγημα σχετικά με την ιστορία του Κινήματος και την υπεράσπιση του, και αφήσανε τον Σαμαρά και τον Γεωργιάδη να υπερηφανεύονται για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης.

Και δεν βγήκαν όλοι μαζί να πούνε, «κύριοι μείωση φέραμε μόνο εμείς με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Εσείς τότε είσαστε στις πλατείες των αγανακτισμένων μαζί με τους Συριζαίους, στον αντιμνημονιακό σας αγώνα. Αυτόν τον αγώνα που πουλήσατε το 2012, όπως έκανε ο Τσίπρας το 2015. Δεν διαφέρετε και πολύ σε αυτό.»

Κλείνοντας, διάβασα και για κάτι νέες απολιτικ γραφικές ιστορίες περί συνέδρων που πέρα από διορισμό, θα προέρχονται και από κλήρωση. Μία φράση έχω να πω: όχι άλλες ποταμίσιες απολιτικ δήθεν κινήσεις. Κουραστήκαμε.

Είσαι το ΠΑΣΟΚ με την πιο βαριά φανέλα και παίζεις 5-4-1 σαν να είσαι ομάδα του συμπαθή Μπάμπη Τεννέ.