“Το κοινό αφήγημα”

Άρθρο γνώμης του Ευριβιάδη Ελευθεριάδη

Είναι αξιοσημείωτη η συσπείρωση που παρουσιάζουν πάντα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Η προσπάθεια υπεράσπισης των πεπραγμένων όλων των κυβερνήσεων της συντηρητικής παράταξης, ξεκινάει από την κορυφή. Ποτέ δεν θα ακούσαμε τον εκάστοτε Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, να μην υπερασπίζεται κάποιον προκάτοχο του. Ακόμη καλύτερα, δεν θα τον ακούσουμε ποτέ να τον  κατηγορεί για κάτι. Εδώ ο Κώστας Καραμανλής, με τις γνωστές του ευθύνες στο ζήτημα της χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας, χαίρει τεράστιας εκτίμησης σε όλο το φάσμα των δεξιών ψηφοφόρων, καθώς ένα πέπλο προστασίας από όλα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τον καλύπτει διαρκώς.

Και από την άλλη πλευρά τι; Τα πισώπλατα μαχαιρώματα, η εσωστρέφεια, οι διασπάσεις είναι στο DNA των στελεχών της Κεντροαριστεράς. Η έλλειψη κοινού αφηγήματος είναι το μεγαλύτερο μείον στην προσπάθεια ενοποίησης του χώρου.

Πως πραγματικά, θα ενοποιήσεις πολιτικά και οργανωτικά ένα χώρο, όταν τα ίδια τα στελέχη δεν έχουν μία κοινή στάση, μία κοινή θέση στο ζήτημα της χρεοκοπίας, της κρίσης, των μνημονίων;

Οι μεν θα στηρίζουν τις επιλογές της πρώτης διακυβέρνησης, οι δε τις επιλογές της συγκυβέρνησης. Μια στήριξη που γίνεται πολλές φορές με γηπεδικούς όρους και συνθήματα, με μοναδικό σκοπό να επιβεβαιώσει την πολιτική τους άποψη και παρουσία.

Η πολιτική δεν είναι ή άσπρο ή μαύρο. Δεν μπορεί να φταίει ή μόνο ο Παπανδρέου ή μόνο ο Βενιζέλος. Δεν μπορεί κάποιοι να θέλουν να μας τραβήξουν στο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι στον Μητσοτάκη. Σίγουρα υπάρχει και κάτι ενδιάμεσα. Κάτι που πρέπει να συνθέσει και όχι να διαιρέσει. Κάτι που πρέπει να προσθέσει και όχι να βάζει διαχωριστικές γραμμές ή εμείς ή αυτοί.

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι για τον προοδευτικό χώρο να βγάλει ένα κοινό αφήγημα για την κρίση, τα αίτια της και την προοπτική της χώρας. Δεν είναι εύκολο, όσο παραμένουμε οπαδοί. Πρέπει να δούμε ποιο πρόσωπο μπορεί να εκφράσει τους περισσότερους, αν όχι όλους.

Αυτός που θα καταφέρει να εκφράσει τον περισσότερο από κόσμο, θα καταφέρει να διαμορφώσει το αφήγημα του προοδευτικού χώρου, το οποίο θα αντιπαρατεθεί στο αφήγημα της συντηρητικής παράταξης, που βολεύει και το Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.

Η κρίση έφερε το μνημόνιο ή το μνημόνιο την κρίση; Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία, κατάφεραν στον πρώτο γύρο να κερδίσουν την κοινή γνώμη και να μας πείσουν ότι το μνημόνιο έφερε την κρίση, απαλλάσσοντας στην ουσία τη διακυβέρνηση του 2004-2009 από όλες τις ευθύνες της.

Τώρα όμως πρέπει να ξεκινήσει ο δεύτερος γύρος. Τώρα η δημοκρατική προοδευτική παράταξη πρέπει να εκφράσει ένα κοινό ενιαίο αφήγημα, αφήνοντας πίσω τις έριδες του παρελθόντος.

Αλήθεια ποιος μπορεί να εκφράσει καλύτερα αυτό το ενιαίο αφήγημα; Ποιος μπορεί να συνθέσει και να μην βάλει νέες διαχωριστικές γραμμές; Ποιος μπορεί να δώσει μία προοπτική ενίσχυσης του χώρου, με κόσμο και κοινωνικές δυνάμεις που καλώς ή κακώς είχαν γυρίσει την πλάτη τους στο χώρο;

Νομίζω ότι προοπτικά την ανάγκη αυτή μπορεί να την καλύψει ο δήμαρχος Καμίνης. Δεν θα μπω σε πιο τεχνικές και πολιτικές λεπτομέρειες. Ούτε θα κρίνω το έργο του στην Αθήνα.

Στη συγκεκριμένη συγκυρία, το πλέον βασικό είναι ο εκφραστής του όλου και όχι του μερικού.  Και εκτιμώ ότι το μεγαλύτερο υποσύνολο του όλου μπορεί να το συσπειρώσει ένα στέλεχος πολιτικό, που ούτε εσωκομματικές έριδες δημιούργησε, ούτε μπορεί η κοινωνία να του χρεώσει το αμαρτωλό παρελθόν του χώρου μας.

Διεύρυνση χρειάζεται και όχι απλή διαχείριση.