Το σημείωμα της Δευτέρας.

Άρθρο του Ευριβιάδη Ελευθεριάδη

Έχει περάσει αρκετός καιρός, που κάποιος μπορεί αν αισθάνθηκε αισιόδοξος για την πορεία της χώρας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό σκέλος. Σιγά σιγά, η κοινωνία δυστυχώς συνηθίζει να ζει στα όρια της φτώχειας και της ανέχειας.

Αναφέρομαι κυρίως στο κομμάτι, της κοινωνικής όσμωσης και ευθύνης. Αφορμή για αυτό στάθηκε το post του Βαξεβάνη σχετικά με την επίθεση με γκαζάκια στη γυναίκα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Πραγματικά ο ξεπεσμός και η τραγική τοποθέτηση πολλών διαμορφωτών της κοινής γνώμης, νομίζω οδήγησε τη χώρα σε αυτό το κοινωνικό αδιέξοδο.

Οι δημοσιογράφοι, οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, είναι στο επίπεδο που ζητάει η κοινωνία. Και όλα τα χρόνια της κρίσης η κοινωνία ζητούσε αίμα και εκδίκηση. Και πάντα υπήρχαν δημοσιογράφοι να το προσφέρουν. Είτε με ψέματα, είτε με υπερβολές, είτε με στοχοποιήσεις προσώπων.

Σημασία δεν είχε αν μία είδηση ήταν αληθινή. Σημασία έχει να πετάξουμε συνωμοσία, ψέμα και λάσπη γιατί το ακροατήριο αυτό ψάχνει και αναζητάει.

Άρρωστη κοινωνία. Δεν είναι οικονομική η κρίση. Αυτό θα ήταν το λιγότερο.