Το ταγκό της «φωτιάς»

Του Τηλέμαχου Περτσινίδη

Πόσο κοντά είναι η καταξίωση από την απαξίωση; Στην περίπτωση των φετινών τελικών, του Copa Libertadores, είναι 180 λεπτά. Δύο παιχνίδια, που αν τα κερδίσεις θα μπεις στο πάνθεον και αν τα χάσεις, θα γνωρίσεις τι θα πει ταπείνωση. Αυτό είναι το παιχνίδι, Μπόκα Τζούνιορς-Ρίβερ Πλέιτ.

Λίγες ώρες απέμειναν για τη σέντρα στο «Λα Μπομπονέρα», τη θρυλική έδρα της Μπόκα και ο απανταχού ποδοσφαιρικός φίλαθλος κόσμος, ελπίζει σήμερα το παιχνίδι να ξεκινήσει. Βλέπετε, χθες «άνοιξαν οι ουρανοί» στο Μπουένος Άιρες, με αποτέλεσμα ο πρώτος τελικός να αναβληθεί και έτσι προγραμματίστηκε για σήμερα στις 21:00.

Εκεί όπου το πάθος ξεχειλίζει, εκεί όπου η τρέλα περισσεύει. Εκεί όπου το ποδόσφαιρο, είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα σπορ. Είναι τρόπος ζωής, έντονα συναισθήματα. Είναι μια ιστορία αγάπης.

Πρώτη φορά στην ιστορία, οι δύο μεγαλύτερες αργεντίνικες ομάδες, διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε τελικό Copa Libertadores. Και αν σε πολλούς, απλά το παιχνίδι αυτό φαίνεται ως ένα ακόμη, κοινό, παιχνίδι, τότε σίγουρα κάνουν λάθος.

Το μίσος που υπάρχει, ανάμεσα στους δύο συλλόγους, είναι απύθμενο. Εξάλλου, σύμφωνα με τους αστικούς μύθους, πρόκειται για δύο συλλόγους που εκπροσωπούσαν από την αρχή διαφορετικές κοινωνικές τάξεις.

Από τη μία πλευρά ήταν οι άνθρωποι της εργατικής τάξης και από την άλλη πλευρά πολίτες πιο ευκατάστατοι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το γεγονός ότι και οι δύο σύλλογοι, προέρχονταν από την ίδια περιοχή, γιγάντωσε την αντιπαλότητα.

Έτσι λοιπόν, γνωρίζοντας και οι δύο, ότι δεν γίνεται να συνυπάρξουν στην ίδια περιοχή, μαζί και ειρηνικά, αποφάσισαν να δώσουν ένα παιχνίδι και όποιος νικούσε θα παρέμενε εκεί, ενώ ο ηττημένος θα έφευγε με «σκυφτό» το κεφάλι.

Η περιοχή εκείνη, ονομάζονταν Μπόκα και πλέον μας είναι εύκολο να καταλάβουμε, ποιος αναδείχθηκε νικητής. Η ομάδα της εργατικής τάξης με τα κιτρινομπλέ, κατάφερε να επικρατήσει, αναγκάζοντας τους «Μιλιονάριος», δηλαδή την Ρίβερ, να αποχωρήσει.

Με το πέρασμα των χρόνων, η έχθρα μεγάλωσε. Οι σχέσεις των δύο ομάδων πέρασαν αρκετά κύματα. Συγκρούσεις τόσο εντός των τεσσάρων γραμμών, όσο και εκτός αυτών.

Οι οπαδοί τους, αγαπιούνται να μισιούνται. Αυτοί της Μπόκα, αποκαλούν τους αντιπάλους τους με το προσωνύμιο «gallinas» (κότες). ενώ κείνοι της Ρίβερ Πλέιτ τους πικάρουν φωνάζοντάς τους «chanchitos» (γουρουνάκια), υπονοώντας ότι μυρίζουν άσχημα.

Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα, που σε συγκρούσεις μεταξύ των δύο έχουν σκοτωθεί εκατοντάδες άνθρωποι, ενώ τραυματίστηκαν άλλοι τόσοι.

Η πιο μαύρη σελίδα των αιματοβαμμένων «superclasico» γράφτηκε τον Ιούνιο του 1968 στο «Μονουμεντάλ» όταν οπαδοί της Μπόκα συνεπλάκησαν με αστυνομικούς, με τραγικό απολογισμό τον θάνατο 71 νέων ανθρώπων. Σήμερα, αρκετά χρόνια αργότερα, τα αίτια της τραγωδίας παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Το 2011, περνώντας ξανά σε αγωνιστικό πλαίσιο, η Ρίβερ Πλέιτ ένιωσε τι θα πει πίκρα του υποβιβασμού. Η ομάδα έπαιξε διπλούς αγώνες μπαράζ με την Μπελγκράνο Κόρδοβα, χάνοντας 2-0 στον πρώτο και η ισοπαλία με 1-1 στον δεύτερο, αποτέλεσε τη «ταφόπλακα», με τους φίλους του συλλόγου μετά τη λήξη να ξεσπούν είτε σε λυγμούς, ενώ άλλοι προκάλεσαν σοβαρά επεισόδια.

Φυσικά, η Μπόκα Τζούνιορς δε θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη, με τον υποβιβασμό της αιώνια αντιπάλου της. Τα συναισθήματα μεικτά. Από τη μια είχαν την ευκαιρία να «πικάρουν» για πάντα τους εχθρούς τους, από την άλλη όμως, το πρωτάθλημα δε θα είχε την ίδια γεύση, δίχως το ντέρμπι αυτό.

Φέτος, 7 χρόνια μετά, οι δύο θρυλικοί σύλλογοι, θα αντιμετωπιστούν στους τελικούς, της μεγαλύτερες διασυλλογικής διοργάνωσης της Λατινικής Αμερικής, διεκδικώντας το «ιερό δισκοπότηρο» του θεσμού.

Οι οπαδοί και των δύο γνωρίζουν καλά, πως αν νικήσουν τότε θα γνωρίσουν την πλήρη καταξίωση, ενώ αν χάσουν θα απαξιωθούν. Δύο αγώνες, «ζωής και θανάτου». Και εδώ, δεν μετράει πλέον η ποιότητα και η ικανότητα, αλλά το πάθος και η τρέλα. Γιατί εδώ, είναι η Λατινική Αμερική.