17 Νοεμβρίου του 2020

Αρθρο του Κωνσταντίνου Μπουκουβάλα, ελεύθερου επαγγελματία διεθνών μεταφορών στο #newngr #opinions

17 Νοεμβρίου του 2020 …και όλες οι βεβαιότητες αυτής της χώρας έχουν καταρρεύσει. Η αίσθηση της επάρκειας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, η αίσθηση της ασφάλειας και της φιλικής αντιμετώπισης των πολιτών από την Αστυνομία, η κάποια αίσθηση αισιοδοξίας για την Οικονομία, η ψευδαίσθηση έστω ότι “έξω πάμε καλά”, όλα έχουν κονιορτοποιηθεί στον σφυρόμυλο της καθημερινότητας του κορονοϊού. Τέλος, μια τηλεκπαίδευση που, το λιγότερο, είναι αναποτελεσματική και γίνεται μέρα με τη μέρη η χλεύη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ήρθε λοιπόν και το κερασάκι στην τούρτα εδώ και κάποιες ημέρες, με αφορμή τις άναρθρες κραυγές μέρους της αντιπολίτευσης εν’ όψει του εορτασμού του Πολυτεχνείου, η απαγόρευση συναθροίσεων άνω των τεσσάρων ανθρώπων σε όλη την Επικράτεια. Σαν να υπήρχε περίπτωση κάποιοι να “εορτάσουν” με το δικό τους απείθαρχο τρόπο όπως πολλές δεκαετίες τώρα, σε χώρους μακριά από το Πολυτεχνείο Αθηνών ή άντε, της Θεσσαλονίκης.

Βέβαια, πίσω από τις λέξεις πέρα από τον Αλέξη, κρύβεται και η κρυφή κατάφαση της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας, στο μικρό δικομματισμό που αυτή εξ’ άλλου δημιούργησε από το 2009, όταν αγνοούσε στη βουλή τις αγορεύσεις του Πα.Σο.Κ. και απευθυνόταν στο Συ.Ριζ.Α. ως σαν να ήταν από τότε αξιωματική αντιπολίτευση. Σήκωσε με άλλα λόγια το γάντι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στον καταιγισμό της πολεμικής του Τσίπρα και του Βαρουφάκη (και κάπου εκεί στο βάθος μέσα στα δέντρα βλέπουμε ένα μικρούλι ΚΚΕ).

Γιατί όμως όλη αυτή η προσπάθεια; Μήπως γιατί η προσπάθεια να κηρυχθεί ο “πρωθυπουργός που πάταξε τον κορωνοϊό” στο πρώτο κύμα της πανδημίας σκάλωσε αφού όχι ένα κόμμα, αλλά ένα κοινωνικό ρεύμα, του υπενθύμισε ποιοι ήταν οι δημιουργοί, στυλοβάτες και ανανεωτές του Ε.Σ.Υ.; Μήπως γιατί υπάρχει ακόμα, ένας πολιτικός χώρος που δεν ακολουθεί μια μηδενιστική πολιτική, αλλά συναινεί όπου πρέπει, αδειάζοντας με αυτόν τον τρόπο οποιοδήποτε πολιτικό καπέλωμα τυχόν επιχειρείται από τη Ν.Δ.; Μήπως γιατί – εν τέλει – το κόμμα του δεν έχει προτάσεις, παρά μόνο μια διαχειριστική λογική του “βλέποντας και κάνοντας”, μια λογική Ψωροκώσταινας;

Βολεύει λοιπόν πολύ την κυβέρνηση η εξώθηση στα άκρα της πολιτικής ατζέντας, η οποία συνοδεύτηκε από τη σχετική παρέλαση στα κανάλια ακροδεξιών μελών ή συνοδοιπόρων του κόμματος. Τελικά, από το κλίμα αυτό της ανευθυνότητας μόνο ένας πολιτικός χώρος θα βγει κερδισμένος, αυτός της μετριοπάθειας, της συναίνεσης, ο χώρος που προτείνει να πέσουν οι τόνοι και να επέλθει άμβλυνση των παθών. Στο μεταξύ το κόστος, θα το πληρώσουν οι πολίτες, με πολλαπλούς τρόπους και η επόμενη μέρα θα είναι πολύ δυσκολότερη, για την Υγεία, την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική. Όμως γι’ αυτό η Κεντροαριστερά είναι εδώ. Για τα δύσκολα.