Ελλάς το μεγαλείο σου

της Νικολέττας Τσακίρη

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα αλλά και δυο αφυπνιστικά βίντεο στο YouTube του Σπύρου Σαμοΐλη και της Σοφίας Μουτίδου αποφάσισα να εξωτερικεύσω και να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.

Πριν λίγο καιρό στο Ρέθυμνο κάποιοι Κρητικοί έδειραν στην αγορά έναν άνθρωπο που κυκλοφορούσε με ένα φίλο του, γιατί τον πέρασαν για ομοφυλόφιλο – πράγμα πρωτοφανές για Κρητικό! Να σημειωθεί πως ο άνθρωπος είναι Γάλλος. Στη Θεσσαλονίκη πριν λίγες μέρες εξήντα άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου ξυλοκόπησαν έναν ποδηλάτη, γιατί φορούσε μια μπλούζα με τη φράση «Μολών λαβέ». Στην πολιτισμένη συμπρωτεύουσα επίσης ακροδεξιά μορφώματα, παπάδες και διάφοροι θρησκόληπτοι έκαναν πορείες, προπηλάκισαν θεατές και προσπαθούσαν να εμποδίσουν την παράσταση η «Ώρα του Διαβόλου». Και ας μην ξεχνάμε τους Κρητικούς συμφοιτητές του Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Γιάννενα που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία είτε γιατί ήταν ομοφυλόφιλος ή απλά ένα συνεσταλμένο και ευαίσθητο άτομο. Είμαστε στο 2017, σε μια ιστορικά δημοκρατική χώρα που κυριαρχεί η παρρησία. Ζούμε σε μια τόσο δημοκρατική κοινωνία που νομιμοποιούμε και εισάγουμε στη Βουλή ως κόμμα μια ακροδεξιά, εθνικιστική, παρακρατική ομάδα. Πού είναι το κράτος δικαίου να προστατέψει τα δικαιώματα των αδύναμων, των ανθρώπων που γίνονται θύματα εκφοβισμού, περιθωριοποίησης και προπηλάκισης εξαιτίας του χαρακτήρα τους, της σεξουαλικής τους κατεύθυνσης ή των πολιτικών τους πεποιθήσεων;

Δυστυχώς η βία, ο τραμπουκισμός και η μισαλλοδοξία δεν έχει όρια με τελευταίο περιστατικό την ιστορία του μικρού Αμίρ. Ο μικρός Αμίρ κληρώθηκε ως σημαιοφόρος του σχολείου του για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Επειδή η απόφαση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων έδωσαν στο μικρό Αφγανό να κρατήσει μια ταμπέλα με το όνομα του σχολείου του στην παρέλαση. Μερικοί, όμως, δεν έμειναν ευχαριστημένοι και ένα βράδυ πέταξαν πέτρες στα τζάμια του σπιτιού του. Μα η οικογένεια αυτή έφυγε από μια εμπόλεμη χώρα, για να έρθει σε μια δημοκρατική χώρα και εξακολουθεί η ζωή τους να κινδυνεύει. Γιατί; Διότι ο γιος τους κληρώθηκε να κρατήσει τη σημαία. Φανταστείτε τι θα γινόταν, αν ο Αμίρ ήταν ο καλύτερος μαθητής στην τάξη και κέρδιζε επάξια τη θέση του σημαιοφόρου! Τρομάζω στην σκέψη!

Ήμουν και εγώ στο Γυμνάσιο σημαιοφόρος και θυμάμαι την προσπάθεια, τον ανταγωνισμό, την αντιπάθεια για το συμμαθητή σου, τη βαθμοθηρία και όχι τη γνώση, το άγχος, το ξενύχτι. Άραγε, άξιζε τον κόπο, το φθόνο και όλο αυτό το συνονθύλευμα αρνητικών συναισθημάτων; Η σημαία μας είναι εθνικό σύμβολο και στην παρέλαση πρέπει να τιμούμε αυτούς πολέμησαν για την ελευθερία μας έχοντας απελευθερωθεί και εμείς οι ίδιοι από αρνητικές, χαιρέκακες σκέψεις και δηλητηριώδη συναισθήματα. Από εθνικό σύμβολο έγινε βραβείο, «λάφυρο» επιβράβευσης, μετάλλιο, κύπελλο σε έναν αγώνα/ κούρσα με θεμιτό και αθέμιτο ανταγωνισμό. Πιστεύω πως ο σημαιοφόρος καλό είναι να συγκεντρώνει πολλά χαρακτηριστικά όπως ήθος, διαγωγή, βαθιά γνώση της ιστορίας μας, βαθμολογικές επιδόσεις (χωρίς απαραίτητα να αναφερόμαστε στον άριστο μαθητή) και να είναι ελληνικής καταγωγής. Σωστά διαβάσατε ελληνικής καταγωγής, γιατί θεωρώ πως αντιλαμβάνεται καλύτερα κάποια ιστορικά γεγονότα και ταυτίζεται, συμπάσχει. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να παρακάμψουμε το αλλοδαπό μαθητή που συγκεντρώνει αυτά τα στοιχεία στο πρόσωπό του. Μπορεί να παρελάσει κρατώντας τη σημαία της χώρας του, περνώντας μηνύματα ισότητας, φιλοξενίας και αλτρουισμού. Πάντως στη θέση των εκπαιδευτικών του μικρού Αμίρ θα προσπαθούσα να τον προστατέψω και σίγουρα δε θα ήμουν αμέτοχη.

Κάποτε σπούδασα Φιλολογία, γιατί αγαπούσα τόσο πολύ αυτήν τη χώρα και ήθελα να μελετήσω λεπτομερώς τις διάφορες πτυχές του ένδοξου παρελθόντος. Πλέον δε βρίσκω καμία ομοιότητα, εξέλιξη, κάποια σύνδεση. Πού είναι η ειρήνη, ο πολιτισμός, τα αθλητικά ιδεώδη, η φιλοξενία, η δημοκρατία; Ώρες – ώρες αυτή η χώρα με πνίγει σαν θηλιά στο λαιμό και ντρέπομαι που το εκμυστηρεύομαι αλλά υπάρχουν φορές που ντρέπομαι για την καταγωγή μου. Η μόνη μου υπερηφάνεια είναι για το τότε.


Αλλά και σεις είστε διχασμένοι εκεί έξω. Επιτίθεστε στον Αμίρ αλλά συγκινείστε, όταν ο Αντετοκούμπο υψώνει τη σημαία μας στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και δηλώνει Έλληνας. Αν έμενε εδώ και δούλευε, θα λέγατε πως έφαγε τις δουλειές σας. Το ίδιο συνέβη με το Δήμα, τη Μανιάνη, τον Γκάλη, τον Κακιασβίλη. Αγκαλιάσατε το Γερμανό Ρεχάγκελ με τη βοήθειά του οποίου πήραμε το Euro το 2004 (κύριε Τσιάρτα για σένα χτυπά η καμπάνα). Κυνηγάτε τους ομοφυλόφιλους λες και είναι μάγοι και μάγισσες αλλά ανέχεστε να τους παρακολουθείτε στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στις σειρές. Εκεί αναγνωρίζετε το χαρακτήρα, το ταλέντο και την προσφορά στη χώρα και στις τέχνες και κάνετε τα στραβά μάτια στην σεξουαλική κατεύθυνση. Τελικά τι είμαστε οι Έλληνες, οι απόγονοι των ηρώων; Είμαστε ρατσιστές, συντηρητικοί, συμφεροντολόγοι, επικριτικοί, άδικοι, ανακριβείς, μισαλλόδοξοι. Αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι ριζικά και αν δεν αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, δε θα μπορέσουμε να κάνουμε τον κόσμο αυτόν καλύτερο. Είναι κρίμα, γιατί οι γονείς μας έδωσαν τα ηνία, για να πλάσουμε ένα καλύτερο αύριο και τώρα που πλησιάζει αργά – αργά η σειρά μου, σκέφτομαι πως θα δώσω και εγώ την σκυτάλη σε κάποιον άλλον και απογοητεύομαι.