Ανδρουλάκης ή συντήρηση;

Η 12η Νοεμβρίου αποτελεί ορόσημο αναφορικά με την πραγμάτωση μιας αέναης και διαρκούς προσπάθειας για την ενοποίηση του κατακερματισμένου πολιτικά χώρου της κεντροαριστεράς ήδη από το 2012. Ύστερα από πέντε και πλέον έτη η προσπάθεια αυτή έλαβε σάρκα και οστά με την ενεργό συμμετοχή τόσο της κοινωνίας των πολιτών όσο και των υποψηφίων για την ηγεσία του νέου προοδευτικού φορέα. Η μαζικότητα της συμμετοχής είναι αυτή που αποδεικνύει ότι το εγχείρημα έχει έρεισμα στην κοινωνία και άρα η υπόθεση της κεντροαριστεράς μόνο χαμένη δεν είναι. Η ίδια η συμμετοχή των μελών που αριθμεί άνω των 210.000 εγγυάται την ενότητα την επόμενη μέρα.

Ως εδώ όλα καλά, όμως παραμένει το ερώτημα, σε ποια βάση και κατεύθυνση ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική θα οδηγηθεί το νέο κόμμα. Και αν βιαστεί κανείς να απαντήσει ότι η ιδεολογία του νέου κόμματος θα είναι η σοσιαλδημοκρατία, τότε ίδια είναι η αντίληψη περί σοσιαλδημοκρατίας της Φ. Γεννηματά με αυτή του Ν. Ανδρουλάκη; Ασφαλώς και όχι. Και εξηγώ γιατί. Η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ενώ πιστώνεται το άνοιγμα του κόμματος της προς τις λοιπές φίλιες δυνάμεις του χώρου με τη ΔΗΣΥ αντί να μεταβάλλει την ρητορική της προς μια ευρύτερα προοδευτική κατεύθυνση κατέστησε σαφές πώς πρόθεση της είναι η ανακύκλωση του παλαιοπασοκικού παραδείγματος και η δημιουργία ενός κόμματος στη λογική του ΠΑΣΟΚ and friends. Αυτό χρειάζεται τόσο ο χώρος όσο και η χώρα; Σύμφωνα με την προηγούμενη λογική ναι. Δηλαδή η αναστήλωση των κομματικών λαβάρων του παρελθόντος αναπολώντας μνήμες που πλέον αφορούν μονάχα τους ιστορικούς και όχι τις ανάγκες της κοινωνίας. Βαρονίες, τζάκια, πελατειακές λογικές, θρασύδειλος συνδικαλισμός αποτελούν τις παθογένειες που μαστίζουν τόσο το χώρο της κεντροαριστεράς όσο και το ελληνικό πολιτικό σύστημα στο σύνολο του. Εάν ο αναγνώστης δεν ενοχλείται από τα παραπάνω και θεώρει πώς όλα είναι καλώς καμωμένα έχει επιλογή αυτήν την Κυριακή, την επιλογή της συντήρησης και της διατήρησης ενός μικρού μαγαζιού.

  Εγώ όμως θα επιθυμούσα να σας αναπτύξω μια άλλη επιλογή αυτή της ρήξης και της ανανέωσης, αυτής που φέρει την ελπίδα και ακούει στο όνομα Νίκος Ανδρουλάκης. Πρώτον για μια ρήξη με το παρελθόν και με τα λάθη που κόστισαν στη χώρα και στη παράταξη και μια ρήξη με τις πελατειακές λογικές. Δεύτερον για τη δημιουργία ενός φορέα που οργανώνεται σε ευρωπαϊκά πρότυπα, αντικατοπτρίζει τις αρχές, τις αξίες και τα οράματα της Σοσιαλδημοκρατίας του 21ου αιώνα και δε στρουθοκαμηλίζει στις ψηφοφορίες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα  αλλά στηρίζει υπερήφανα και ανοιχτά το δικαίωμα εκάστου ενός συμπολίτη μας στον αυτοπροσδιορισμό. Τρίτον για την ανανέωση των προσώπων και την είσοδο νέων ανθρώπων με προσφορά στην πολιτική και την απόσυρση άλλων που ασχέτως του πόσο και αν προσέφεραν μόνο βλάβη προκαλούν με την παρουσία τους. Και τέταρτον για την ελπίδα της ανασυγκρότησης εκείνης της Αριστεράς που εδράζεται στο Κέντρο και αποδεικνύει το κοινωνικό της πρόσωπο μέσα από απτά έργα κοινωνικής πολιτικής και την καταρράκωση της δήθεν ριζοσπαστικής Αριστεράς του φραπέ με τα χέρια στην τσέπη.

Εγείρεται όμως ένα ερώτημα από δύσπιστους κάποτε συχνά όμως κακεντρεχείς, καλά αφού δεν είναι βουλευτής ο Ν. Ανδρουλάκης πώς θα ηγηθεί της κοινοβουλευτικής ομάδας, πώς θα αντιπαρατεθεί με τους Α. Τσίπρα και Κ. Μητσοτάκη; Προκειμένου να απαντήσω στο ερώτημα θα παραδειγματιστώ από την ευρωπαϊκή εμπειρία. Ο Martin Schulz όταν έλαβε το χρίσμα του SPD για την καγκελαρία αρχές του 2017 δεν ήταν βουλευτής και όμως μια χαρά κατεύθυνε το SPD στις εκλογές και είχε και περισσότερο χρόνο στη διάθεση του για τη διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας. Δεύτερο παράδειγμα λιγότερο γνωστό στον αναγνώστη είναι ο Stefan Löfven, ο νυν πρωθυπουργός της Σουηδίας και πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών. Ο Löfven εξελέγη πρόεδρος μη όντας βουλευτής το 2012 και δύο χρόνια μετά κατόρθωσε εκείνο που φάνταζε ακατόρθωτο, την παλινόρθωση των Σοσιαλδημοκρατών στην κυβέρνηση μετά από οκτώ πέτρινα χρόνια. Μάλλον δεν τον εμπόδισε η μη βουλευτική ιδιότητα αλλά του έδωσε περαιτέρω ώθηση για τη νίκη. Συμπερασματικά λοιπόν η μη βουλευτική ιδιότητα σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή εμπειρία μόνον όπλο στρατηγικό αποτελεί παρά μειονέκτημα.

Με βάση την ήδη διαμορφωθείσα κατάσταση το δίλλημα είναι ξεκάθαρο: Ανδρουλάκης ή συντήρηση; Εγώ όπως και στον πρώτο γύρο έτσι και την Κυριακή 19 Νοεμβρίου θα επιλέξω ανανέωση ψηφίζοντας έναν άνθρωπο της γενιάς μου, το Νίκο. Εσείς;

 

Λευτέρης Κ. Ντότσικας

Πολιτικός Αναλυτής