Με αίσθημα ευθύνης

του Γιώργου Κοσματόπουλου

 

Η σημερινή ημέρα αποτελεί ταυτόχρονα κατάληξη και αφετηρία. Κατάληξη μιας από τις πολλές προσπάθειες που έλαβαν χώρα την τελευταία πενταετία με στόχο την επανένωση του πολιτικού χώρου της λεγομένης Κεντροαριστεράς, ο οποίος για τέσσερις περίπου δεκαετίες εκφραζόταν από το ΠΑΣΟΚ, πριν από την εκλογική κατάρρευση του τελευταίου το 2012. Αφετηρία μίας πορείας που στόχο έχει τη δημιουργία ενός νέου κομματικού φορέα που θα αποτελέσει το όχημα του συγκεκριμένου χώρου.

Δε θα ήταν σκόπιμο να υποκριθεί κανείς ότι πνέει άνεμος αισιοδοξίας στα πανιά του ανεμοδαρμένου πλοίου της Κεντροαριστεράς. Δυστυχώς η ιδιότυπη πολιτική ορθότητα που καταδυναστεύει όλους τους τομείς του δημοσίου βίου ευνοεί τα κλισέ και τα στερεότυπα. Συνθήματα τετριμμένα , κούφια πολιτικού περιεχομένου που εξυμνούν την ‘’ενότητα’’, την ‘’πρόοδο’’ και άλλες έννοιες-λάστιχα κατακλύζουν κείμενα, ομιλίες, δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λίγες ήταν οι φορές που οι στενά εμπλεκόμενοι φάνηκαν διατεθειμένοι να προτάξουν σαφείς ιδεολογικοπολιτικές απόψεις και προγραμματικές θέσεις που θα μετουσιώσουν σε πράξη το όποιο όραμα διαθέτει κάθε υποψήφιος αρχηγός για τον χώρο. Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από τα διαδικαστικά με κάποιους να προσπαθούν να λάβουν πιστοποιητικά προοδευτικότητας προτάσσοντας ανέφικτες ιδέες όπως η εξ αποστάσεως ηλεκτρονική ψηφοφορία χωρίς καμία ουσιαστική δικλείδα ασφαλείας. Το πόσο αποκρουστική έγινε η συζήτηση αυτή φάνηκε από το γεγονός ότι σε όλες τις μετρήσεις των τάσεων της κοινής γνώμης το ενδιαφέρον για την εκλογή ηγεσίας στον νέο πολιτικό φορέα βρίσκεται πολύ χαμηλά στους δείκτες ενδιαφέροντος των πολιτών. Σε αυτό φυσικά έπαιξαν ρόλο τόσο η ασάφεια του όλου εγχειρήματος, όσο και η δυσκίνητη διαδικασία των τηλεμαχιών μεταξύ εννέα υποψηφίων, πολλοί εκ των οποίων αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, γραφικές προσωπικότητες.

Για όσους όμως ανήκουν στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο ακόμα και για αυτούς όπως ο υπογράφων που διατηρούν μεγάλες επιφυλάξεις για το όλο εγχείρημα η αποχή από τη διαδικασία, η περιχαράκωση στον μικρόκοσμό τους και η προσμονή της δικαίωσης για τις διαφωνίες που εκφράζουν δεν αποτελούν λύση. Στις οργανωμένες παρατάξεις οι αποφάσεις για το μέλλον τους λαμβάνονται πλειοψηφικά. Οι μειοψηφούντες έχουν δύο επιλογές. Είτε να συμμορφωθούν προς τις αποφάσεις σεβόμενοι την άποψη που πλειοψήφησε και προσδοκώντας να ανατρέψουν τους συσχετισμούς είτε να αποχωρήσουν εφόσον θεωρούν ανυπόφορη τη νέα κατάσταση. Προσωπικά ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Η άποψή μου είναι ότι η βέλτιστη λύση για τον χώρο θα ήταν η ουσιαστική ανασυγκρότηση του βασικού πολιτικού της φορέα που είναι το ΠΑΣΟΚ. Ανανέωση προσώπων, δομών, πολιτικών πρακτικών και επί της ουσίας διεύρυνση. Άλλωστε πλην της Προέδρου του και των υποψηφίων που ανήκουν σήμερα σε αυτό όλοι οι υπόλοιποι μέχρι πρότινος και για πολλά χρόνια ανήκαν σε αυτό το κόμμα. Η δημιουργία και συντήρηση πολυκομματικών σχημάτων όπου ουσιαστικά το μόνο κόμμα με ιστορία, μηχανισμό και πραγματική κοινωνική αναφορά είναι το ΠΑΣΟΚ ενώ οι υπόλοιποι κόμματα-σφραγίδες και προσωπικά μαγαζάκια δεν προμηνύει θετικά αποτελέσματα. Ούτε φυσικά μια διάλυση που επί της ουσίας θα είναι μόνο η αλλαγή της ταμπέλας έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη. Εν πάση περιπτώσει όμως εφόσον η πλειοψηφία του κόμματος αποφάσισε ότι η καλύτερη λύση είναι η διαδικασία που ακολουθείται αυτούς τους μήνες θα θέσω κι εγώ κάποια κριτήρια για την ανάδειξη του επικεφαλής.

Με βάση την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και τα όσα ακούστηκαν θεωρώ ότι ο ηγέτης της παράταξης θα πρέπει καταρχάς να έχει ως ιδεολογικοπολιτικό άξονα τις αξίες που διαφοροποιούν την Παράταξη από τη Δεξιά και την Αριστερά. Τουτέστιν συνδυασμός ελεύθερης αγοράς και κοινωνικού κράτους κόντρα στην οικονομική αναρχία των μεν που γεννά φούσκες και τον αδιέξοδο κρατισμό των δε που γεννά ελλείμματα και χρέη. Ταυτόχρονα ο πατριωτισμός ήταν ανέκαθεν το έτερο σήμα –κατατεθέν της, κόντρα στον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία από τη μία και στον εθνομηδενισμό από την άλλη. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά οφείλουν να διέπουν την ατζέντα της Παράταξης μπολιασμένα με ρεαλισμό και υπευθυνότητα. Αυτές είναι οι ουσιαστικές διαφοροποιήσεις από τους άλλους πολιτικούς χώρους και όχι ο ρηχός ψευτοπροοδευτισμός. Με αυτή την πυξίδα η Παράταξη θα αναλάβει τις ιστορικές τις ευθύνες ώστε αποκτήσει η χώρα μια κυβέρνηση που με τολμηρές μεταρρυθμίσεις θα βγει από τη κρίση και δε θα συμβάλλει στην μπαχαλοποίηση προς άγραν ψήφων.Σε οτιδήποτε δε, αφορά τα οργανωτικά, έχω στέρεα την πεποίθηση ότι ο ηγέτης δεν μπορεί να είναι εξ αποστάσεως και ημιαπασχόλησης. Δεν έχει μέλλον μία κατάσταση διαρχίας εντός και εκτός Βουλής, δεν μπορούν τα σοβαρά κόμματα να παίζουν το ”σπασμένο τηλέφωνο”. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες που δεν ξεπερνιούνται έτσι απλά.

Υπό το πρίσμα αυτό θα ψηφίσω την Κυριακή τη Φώφη Γεννηματά. Οι τακτικοί αναγνώστες του site αλλά και της προσωπικής μου αρθρογραφίας γενικότερα θυμούνται ότι έχω ασκήσει ιδιαίτερα σκληρή κριτική στα πεπραγμένα της ως Προέδρου του ΠΑΣΟΚ όταν διαφωνούσα με απόψεις και ενέργειές της. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι στην κατάσταση που καλώς ή κακώς βρισκόμαστε είναι η πιο κατάλληλη για να ηγηθεί δεδομένου ότι είναι Αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος του χώρου (ίσως και του μόνου εδώ που τα λέμε…) είναι Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, έχει δηλώσει ότι δε θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη, έχει δεσμευθεί ότι το ΠΑΣΟΚ δε θα διαλυθεί, κάτι που για εμένα είναι ιδιαίτερα σημαντικό βάσει των απόψεων που παρέθεσα πιο πάνω για την κατ’ εμέ καλύτερη και πλέον ρεαλιστική λύση για την ανασυγκρότηση του χώρου.

Ξέρω ότι ο αναγνώστης αυτών των γραμμών ενδεχομένως επηρεαζόμενος από το γενικότερο κλίμα, με θεωρήσει σκληρό, κυνικό και συντηρητικό. Δεν ωφελεί όμως να προσποιούμαστε, να στρογγυλεύουμε τα λόγια μας αν θέλουμε να είμαστε χρήσιμοι αλλά μόνο ένα θέλουμε να σταδιοδρομήσουμε ως δημοσιοσχεσίτες περιπλανώμενοι παραγοντίσκοι ή γραφικοί των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Πάνω από όλα, τώρα κρίνεται το αίσθημα ευθύνης του καθενός.