Τα πρώτα συμπεράσματα

του Γιώργου Κοσματόπουλου

Η εκλογική διαδικασία ανάδειξης του επικεφαλής του υπό σύσταση νέου φορέα στον πολιτικό χώρο της λεγομένης Κεντροαριστεράς ως προς το πρώτο σκέλος της ανήκει στην Ιστορία. Ο πρώτος γύρος της 12ης Νοεμβρίου ανέδειξε ως δίδυμο διεκδικητών της αρχηγίας τη Φώφη Γεννηματά και τον Νίκο Ανδρουλάκη οι οποίοι την προσεχή Κυριακή θα διασταυρώσουν εκ νέου τα ξίφη τους. Πέρα από το διαδικαστικό της σκέλος όμως πρώτη Κυριακή των εκλογών αυτών μας έδωσε αξιόπιστα στοιχεία για την ιχνηλάτηση του τοπίου στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Θα επιχειρηθεί στη συνέχεια μία πρώτη καταγραφή των συμπερασμάτων που εξήχθησαν από τις κάλπες της 12ης Νοεμβρίου.

1) Η συμμετοχή ήταν αναπάντεχα υψηλή καθώς άνω των 210.000 ατόμων αφιέρωσαν ενέργεια, χρόνο και χρήμα για να συμβάλουν δια της ψήφου τους στην ανάδειξη ηγεσίας ενός κόμματος που ακόμα δεν υφίσταται καν. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τα επιμέρους χαρακτηρίστηκα του εκλογικού σώματος πιστοποιούν τα εξής :
α) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να απορροφήσει τον κρίσιμο προοδευτικό χώρο που ιδεολογικοπολιτικά βρισκόταν ανάμεσα σε αυτόν και τη ΝΔ τις περιόδους της ομαλότητας και όπου σε αυτόν δέσποζε το κραταιό τότε ΠΑΣΟΚ. Ναι μεν ενισχύθηκε τα μάλα κατά τα χρόνια της επέλασής του στην εξουσία όντας καβάλα στο αντιμνημονιακό κύμα και εκμεταλλευόμενος την απογοήτευση και την αγανάκτηση πολλών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αλλά ποτέ δεν κατάφερε να τους πείσει ότι πραγματικά αποτελεί το νέο τους σπίτι. Η έλλειψη γερών θεμελίων σε αυτή τη σχέση οδήγησε αναπόφευκτα στη διάρρηξή της με την κατάρρευση του απατηλού οράματος Τσίπρα και την κατάληξη σε Μνημόνια πολύ πιο επαχθή οικονομικά, πολύ πιο άδικα κοινωνικά και πολύ πιο αναξιοπρεπή εθνικά παράλληλα με την απομυθοποίηση του Αριστερού ”ηθικού πλεονεκτήματος” με πληθώρα προκλητικών συμπεριφορών και σκανδάλων να χαρακτηρίζουν την συγκυβέρνηση του με τον Ακροδεξιό Καμμένο. Και αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκολπώθηκε στις εποχές της κυριαρχίας και της μηδενικής φθοράς του τη μεγάλη αυτή μάζα ψηφοφόρων, είναι πολύ πιο δύσκολο να το επιτύχει τώρα που βρίσκεται σε καθοδική τροχιά και σε κατάσταση αναμενόμενης εκλογικής συντριβής. Το μεγάλο δε πρόβλημα για τον Τσίπρα βρίσκεται στα ποιοτικά στοιχεία των ψηφοφόρων αυτών μιας και πρόκειται για άτομα της πάλαι ποτέ ισχυρής και ευημερούσας μεσαίας τάξης, μετριοπαθείς και εν πολλοίς παραδοσιακούς πολίτες οι οποίοι αφενός αποστρέφονται ακραία συντηρητικές, εθνικιστικές και σκοταδιστικές θέσεις αλλά αφετέρου διέπονται από αίσθημα πατριωτισμού, επιθυμούν την ανοδική κοινωνική κινητικότητα δια μέσου της μόρφωσης και της εργασίας και ζητούν ασφάλεια για αυτούς και τα παιδιά τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Τσίπρας δεν μπορεί να συγκρατήσει τις τάσεις φυγής του ανθρώπου της μεσαίας τάξης τον οποίο κόντρα σε όσα του υποσχέθηκε τον φτωχοποιεί βίαια αυξάνοντας τους φόρους που θα μείωνε ή θα καταργούσε με τον ίδιο τρόπο που μαντρώνει τους λούμπεν αριστεριστές του 3-4%, που ικανοποιούνται με την πολιτική ανοιχτών συνόρων, με ιδεοληπτικά νομοσχέδια τύπου διόρθωσης φύλου, σημαιοφόρων με κλήρωση, Παρασκευόπουλου κ.λπ. Ίσα –ίσα που πλέον η πριμοδότηση των αριστεριστών σε συνδυασμό με την οικονομική πολιτική αποκαλύπτει αυτό που έντεχνα σκέπαζε ο Τσίπρας δια της προσωπικής του επιβολής και κάτω από το θολό αντιμνημονιακό αφήγημα και είναι η βαθύτατη έχθρα του σκληρού πυρήνα των ΣΥΡΙΖΑίων έναντι της μεσαίας τάξης σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο. Η ψήφος της Κυριακής είχε βαθύτατα αντι-ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά και η αστειότητες των φερέφωνων του Μαξίμου περί μαζικής προσέλευσης Νεοδημοκρατών δεν κρύβει τον πανικό του.
β) Ο Μητσοτάκης παρά το Κεντρώο προφίλ του δεν έχει καταφέρει να αλιεύσει σημαντικό τμήμα των Κεντρώων πασοκογενών ψηφοφόρων στη λογική ”μη χείρον βέλτιστον’ και του μετώπου έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό οφείλεται όχι τόσο στο γεγονός της ύπαρξης στην πρώτη γραμμή Δεξιών όπως ο Γεωργιάδης ή ο Βορίδης αλλά κυρίως στην αδυναμία του να συμβιβάσει τις φιλελεύθερες θέσεις που παρουσιάζει κατά καιρούς για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος και την οικονομία με την προκλητική ασυλία που παρέχει η ΝΔ στον ολετήρα Καραμανλή ο οποίος έχει αναγορευθεί περίπου σε ”εθνικό κεφάλαιο” τη στιγμή που χρεοκόπησε τη χώρα. Επιπλέον, στερείται – τουλάχιστον σήμερα- της προσωπικής γοητείας που θα πείσει έναν προερχόμενο από την Κεντροαριστερά ψηφοφόρο ότι ο νέος δρόμος που εισηγείται θα είναι κοινωνικά δίκαιος. Πολλές φορές μιλά ως CEO ο οποίος βάζει σε δεύτερη μοίρα το κοινωνικό κράτος, που αποτελεί σημείο αναφορά της δικής μας Παράταξης κατά την Ιστορική της πορεία για πάνω από έναν αιώνα.
γ) Ο νέος φορέας έχει πεδίο δράσης μίας και τα κόμματα υφίστανται όταν καλύπτουν   κοινωνικές ανάγκες και εν προκειμένω μεγάλο τμήμα της κοινωνίας αισθάνεται ότι δεν καλύπτεται ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε από τη ΝΔ αλλά αντιθέτως του αποβλέπουν δια της ψήφου τους σε αυτόν.

2) Το αποτέλεσμα της Κυριακής διέλυσε το ροζ συννεφάκι κάποιον για το τι εστί Κεντροαριστερά στην Ελλάδα. Κεντροαριστερά είναι το ΠΑΣΟΚ. Οι υποψήφιοι που είναι σήμερα μέλη του κέρδισαν πάνω από το 70% των ψηφοφόρων τα κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά των οποίων αναλύθηκαν ανωτέρω. Επιβάλλεται επομένως από την αμείλικτη πραγματικότητα να σταματήσει η φλυαρία σχετικά με το ”τοξικό ΠΑΣΟΚ” που ”πρέπει να δώσει τη θέση του στη σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία”και που κατά τους φορείς των απόψεων αυτών, ουσιαστικά σημαίνει «οικονομικό πρόγραμμα ΝΔ και κοινωνικό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ» δηλαδή πλήρη οικονομική και κοινωνική αποσάθρωση στο όνομα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού. Ακόμη ενθυμούμε ‘’προσωπικότητα του ευρύτερου χώρου” να γράφει στο facebook πριν δύο χρόνια, ”θα μας λεηλατήσει ο Κυριάκος επειδή Φώφη δεν πήγε στη Βουλή να ψηφίσει το σύμφωνο συμβίωσης” αλλά και την άποψη που άκουσα την Κυριακή από ψηφοφόρο του Θεοδωράκη ότι συμμετέχει στο εγχείρημα ”μόνο και μόνο για να τελειώσει επιτέλους το ΠΑΣΟΚ”. Οι μεγαλύτεροι ηττημένοι άλλωστε είναι οι πιο ‘’φιλελεύθεροι’’ και ”εκσυγχρονιστές” εκ των υποψηφίων : Ο Καμίνης από φαβορί στο ξεκίνημα της κούρσας για τη δεύτερη θέση ούτε που κατάφερε τελικά να απειλήσει τον Ανδρουλάκη, ενώ ο Θεοδωράκης καίτοι Πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος μετά βίας έπιασε διψήφιο ποσοστό Τα υπόλοιπα δε σχήματα του χώρου (ΔΗΜΑΡ, ΚΙΔΗΣΟ, ΕΔΕΜ, Κινήσεις κλπ) είχαν απειροελάχιστη συμβολή στη διαμόρφωση του αποτελέσματος.

3) Κατέρρευσε η θεωρία που έλεγε ότι αν η παράταξη θέλει να έχει μέλλον, θα πρέπει να στραφεί σε μία σκληρή αντι-Δεξιά ρητορική. Ο Ραγκούσης που πόνταρε τα ρέστα του σε μία ακραία λαϊκίστικη προεκλογική καμπάνια με αυτό το περιεχόμενο είδε μόνον 2 στους 100 πολίτες να επιβραβεύουν την ατζέντα του που περιελάμβανε στην καλύτερη περίπτωση θνησιγενή κυβέρνηση μειοψηφίας Μητσοτάκη στη χειρότερη περίπτωση ακυβερνησία και απανωτές εκλογές υπό τον εκτρωματικό νόμο Τσίπρα. Ακόμη, πρότεινε πρόκληση εκλογών το 2020 αν δεν προταθεί ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας εις εκ των Σημίτη και Παπανδρέου ενώ προκάλεσε και μία ανούσια κόντρα με την Εκκλησία ‘’αποκαλύπτοντας’’ ότι υπάρχουν ομοφυλόφιλοι Μητροπολίτες. Αν μη τι άλλο, η συντριβή του είναι δείγμα ωριμότητας της Παράταξης.

Η επικράτηση Γεννηματά και η πρόκριση Ανδρουλάκη στον β γύρο όπου και θα αναμετρηθούν στις 19 Νοεμβρίου αποτελούν απότοκα των παραπάνω γεγονότων διαφοροποιούμενα βέβαια σε επιμέρους χαρακτηριστικά τους. Θα ακολουθήσει πριν τις κάλπες ένα ακόμη κείμενό μου αποκλειστικά για τους δύο αντιπάλους. Προς το παρόν, το πρόσημο των εξελίξεων είναι θετικό για τον χώρο μας…