“Η επόμενη μέρα”

του Ευριβιάδη Ελευθεριάδης

Η διαδικασία των εκλογών για την ανάδειξη του επικεφαλής της Κεντροαριστεράς, βρήκε το κοινό του προοδευτικού χώρου με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Το χαμόγελο της μεγάλης συμμετοχής της πρώτης Κυριακής, ακολούθησε μία αμηχανία λόγω των λιγότερων ψηφοφόρων της δεύτερης αναμέτρησης, αλλά και μίας απαξίωσης στα social media εξαιτίας της επικράτησης των υποψηφιοτήτων με έντονο πασοκικό χαρακτήρα.

Η άποψη μου ότι ένας βασικός κίνδυνος που ελλοχεύει σε αυτήν την προσπάθεια, είναι να καταστεί η όλη προσπάθεια μία επανασυσπέιρωση των στελεχών και των οπαδών του ΠΑΣΟΚ. Να περάσει δηλαδή σαν μήνυμα στην κοινωνία, ότι η πολυδιαφημιζόμενη ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πυροτέχνημα, μία επικοινωνιακή φούσκα του ΠΑΣΟΚ.

Ποια πρέπει να είναι η επόμενη μέρα του νέου φορέα για να πρωταγωνιστήσει στον πολιτικό χάρτη;

Βασική συνθήκη είναι ότι η ολοκλήρωση του εγχειρήματος δεν θα αποτελέσει και αυτή μια μακρόχρονη διαδικασία. Τώρα που ο κόσμος της παράταξης είναι ζεστός, οφείλει, κατά κύριο λόγο η κ. Γεννηματά, να προχωρήσει στο ιδρυτικό συνέδριο του φορέα. Είτε πρόκειται για ενιαίο φορέα, είτε για μία συνομοσπονδία κομμάτων, τάσεων και κινήσεων, η διαδικασία οφείλει άμεσα να ολοκληρωθεί.

Η αέναη διαδικασία μίας ανασυγκρότησης, εκφυλίζει και διακωμωδεί το εγχείρημα.

Η ολοκλήρωση με όρους σύνθεσης, θα δημιουργήσει στο βαθμό που θα τα καταφέρει η ηγεσία, ένα νέο αφήγημα, το οποίο θα υπηρετήσουν και θα υπερασπιστούν συνολικά τα στελέχη του νέου φορέα.

Προς την κατεύθυνση αυτή, εκτιμώ ότι συμβολικές κινήσεις, όπως ενοποίηση ή στενή συνεργασία των κοινοβουλευτικών ομάδων του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού είναι αναγκαίες, τόσο για την ουσία της ενιαίας φωνής μέσα στη Βουλή, όσο και για την έξωθεν καλή μαρτυρία.

Δεύτερη σημαντική συνθήκη, είναι αν θα καταφέρει η νέα ηγεσία να κεφαλαιοποιήσει την τεράστια δυναμική που κατέδειξαν οι χιλιάδες φίλοι και στελέχη που τις δύο Κυριακές συνέβαλαν καθοριστικά στην ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας. Είναι ένα μεγάλο ανθρώπινο κεφάλαιο, σε μία εποχή πλήρους απαξίωσης των κομμάτων και της πολιτικής, να συγκεντρώνονται ή και να κινητοποιούνται τόσοι άνθρωποι και εθελοντικά να προσφέρουν το χρόνο τους σε μία τέτοια διαδικασία. Αποτελούν εγγύηση ότι υπάρχει ενεργό έμψυχο δυναμικό το οποίο αν καταφέρει να το εμπνεύσει και να το καθοδηγήσει η ηγεσία, μπορεί να επικοινωνήσει το φορέα σε κάθε γειτονιά και επαγγελματικό χώρο.

 

Συνοψίζοντας και σεβόμενος το αποτέλεσμα των εκλογών, καταλήγω σε δύο ζητήματα που πρέπει να σκεφτεί η ηγεσία: 1. Την άμεση ολοκλήρωση των διαδικασιών  και 2. Την εκμετάλλευση του συνόλου του στελεχιακού δυναμικού με όρους πολιτικούς και οργανωτικούς.