Τα φαντάσματα του παρελθόντος

Άρθρο γνώμης του Στράτου Μαρινάτου

Παρελθόντος του χρόνου ,πλέον, και αφού κόπασαν τα συλλαλητήρια που τις τελευταίες εβδομάδες έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον, είναι ώρα να προβούμε σε ένα σχολιασμό των όσων συνέβησαν σ’ αυτές τις δυο κινητοποιήσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Εκ προοιμίου πρέπει να επισημανθεί μια σημαντική παρατήρηση: ότι όσοι πήραν μέρος ,προφανώς, δεν ήταν όλοι τους ακροδεξιοί. Κι αυτό ,γιατί για την πληθώρα συμπολιτών μας που παρεβρέθηκαν είναι αδιανόητο να δεχθούμε κάτι τέτοιο. Παρ’ όλα αυτά, όλοι οι ακροδεξιοί ήταν εκεί. Πράγματι, όλος ο βόρβορος και το έρεβος της κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος έλαβε μέρος. Το ζήτημα που τίθεται είναι γιατί κάποιοι απαξίωσαν τα συλλαλητήρια. Μήπως αυτοί είναι λιγότερο πατριώτες από τους υπόλοιπους; Η απάντηση βγαίνει ορμέμφυτα και είναι αρνητική. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τα αίτια εξαιτίας των οποίων αυτοί αποστασιοποιήθηκαν.
Κατ’ αρχάς, για κάποιους το ονοματολογικό αποτελεί ένα σοβαρό ζήτημα εθνικής κυριαρχίας που χρήζει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Σε περιόδους οικονομικής ευημερίας και κοινωνικής ευμάρειας ΊΣΩΣ το ζήτημα να είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον περισσότερων. Σήμερα, όμως, που η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα προτεκτοράτο, που οι δείκτες της ανεργίας έχουν ξεπεράσει το 20% (τουτ’ εστίν περίπου 1 εκατομμύριο άνεργοι) και που τα μνημόνια αφήνουν πίσω τους έναν κοινωνικό ορυμαγδό, κάθε νουνεχής πολίτης δίνει προτεραιότητα σε θέματα επιβίωσης. Από την πλευρά της η κυβέρνηση ασχημονεί σε βάρος των πολιτών, καθώς χρησιμοποιεί το σκοπιανό για να εξυπηρετήσει ιδιοτελείς σκοπούς. Από τη μια προσπαθεί να στρέψει το ενδιαφέρον των πολιτών σε θέματα δευτερεύουσας σημασίας, προκειμένου να συνεχίσει να περνά από το κοινοβούλιο υφεσιακά νομοσχέδια. Από την άλλη προβάλλοντας το συγκεκριμένο ζητημα προσπαθεί να δημιουργήσει ρήγματα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αναδεικνύοντας τους εκφραστές ακραίων απόψεων σε αντίθεση με τις φιλελεύθερες που υποτίθεται ότι εκφράζει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (είναι κοινό μυστικό, βεβαίως, οτι η ΝΔ συστεγάζει βουλευτές με ακραία πιστεύω).
Βασική αιτία αποτέλεσαν οι διοργανωτες των συλλαλητηρίων. Ποιοι ήταν οι διοργανωτές; Κύριος διοργανωτής ήταν κάποιος κύριος Μιχάκης. Ο κύριος αυτός ήταν υποψήφιος με τους ΑΝΕΛ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 στην Α’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης. Το αποτέλεσμα; Όχι και τόσο επιτυχημένο θα ‘λεγε κανείς ,αν λάβει υπόψιν του ότι τερμάτισε πρότελευταίος ανάμεσα στους υποψηφίους των ΑΝΕΛ , με μόλις 754 ψήφους. Το πρόβλημα ,ωστόσο, δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι τον Οκτώβριο του 2016 είχε παρεβρεθεί ως ομιλητής σε άλλο ένα συλλαλητηριο ,αυτή τη φορά στο Ωραιόκαστρο, για να διαδηλώσει κατά (ω του θαύματος!) δεκάχρονων μεταναστών που ,κατά την δική του άποψη, αποτελούσαν κίνδυνο για την τοπική κοινωνία, σπέρνοντας έτσι τον σωβενισμό και την μισαλλοδοξία. Κάνοντας, λοιπόν, μια επίδειξη πατριδοκαπηλίας, κατέστη διοργανωτής και κατάφερε για λίγα λεπτά να ικανοποιήσει τα ηγετικά του ένστικτα. Δεν ξεχνάμε, φυσικά, τον στρατηγό εν αποστρατεία, Φραγκούλη Φράγκο, ο οποίος έκλεισε την ομιλία του με την αλήστου μνήμης φράση «Ζήτω ο ελληνικός στρατός» που μόνο σε σκοτεινές εποχές του παρελθόντος μπορεί να παραπέμψει, καθώς και τον κρητικό ομιλητή που χρησιμοποίησε στην ομιλία του την εξής μαντινάδα: «Σήμερα που εσμίξαμε Κρήτη-Μακεδονία, θα γίνει ολοκαύτωμα για την ονομασία». Μάλλον στον συγκεκριμένο κάποιος θα πρέπει να διδάξει την ιστορική και εννοιολογική βαρύτητα της λέξης «ολοκαύτωμα»…
Απ’ όλα αυτά δεν αφίσταται η εκκλησία. Η εκκλησία που ως θεσμός υποτίθεται ότι ενώνει(;) και δεν καλλιεργεί τη διχόνοια. Σίγουρα, τις δύο τελευταίες εβδομάδες το μόνο που κατάφερε ήταν το δεύτερο. Παράλληλα με το πρώτο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης διεξάγοταν άλλο ένα στα Καλάβρυτα από τον δοκησίσοφο «άγιο» μητροπολίτη της περιοχής και τη γλυκιά του ελπίδα (κατά δήλωσή του), την… Χρυσή Αυγή. Ο μητροπολίτης δήλωσε στα Καλάβρυτα ότι προτιμά τον χαρακτηρισμό του ΝΑΖΙΣΤΉ, γιατί έχει σχέση με την έννοια της πατρίδας, από αυτόν του ΑΡΙΣΤΕΡΟΎ. Η αλήθεια είναι οτι δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς κάτι καλύτερο από έναν άνθρωπο εξέχουσας ρυπαρότητας, εκπρόσωπο του χριστεμπορίου που είχε διατελέσει ταγματάρχης ελληνικής χωροφυλακής επί δικτατορίας , αν έχει ακούσει και προηγούμενές του δηλώσεις. Κι όλα αυτά, βέβαια, τα λέει έχοντας απεμπολέσει ότι τον Δεκέμβριο του 1943 τα Καλάβρυτα είχαν υποστεί ολοκαύτωμα από τους ναζι.
Τέλος, ειδική αναφορά απαιτεί ο φαρισαϊσμός του πολιτικού προσωπικού ,όσον αφορά το παρόν ζήτημα ,που αποδεικνύεται με πλείστα παραδείγματα. Το 2016 ,όταν ο υπουργός κ. Μουζάλας είχε χρησιμοποιήση τον όρο Μακεδονία αναφερόμενος στα Σκόπια, ο Πάνος Καμμένος οδύρονταν στα κανάλια ότι θα παραιτούνταν από το υπουργείο του και θα απέσυρε την στήριξή του από την κυβέρνηση αν δεν έφευγε ο πρώτος από αυτή. Μετά από λίγες μέρες, βέβαια, βάφτισε τον λόγο παραίτησής του γλωσσικό ολίσθημα και παρέμεινε στην κυβέρνηση. Παλιότερα, το 2011, η καγκελάριος της Γερμανίας χαρακτήρισε την συγκεκριμένη περιοχή Μακεδονία, υπονομεύοντας τις διαπραγματεύσεις, όμως τότε δεν είδαμε κανέναν να αντιδρά. Όπως, επίσης, κανείς δεν αντέδρασε και το 2004, λίγες μέρες πριν την εκλογή Μπους, όταν οι ΗΠΑ προέβησαν σε παρόμοιες δηλώσεις.
Καταληκτικά, φρονώ ότι ορθά έπραξαν όσοι δεν συμμετείχαν στα συλλαλητήρια, διότι αυτά έλαβαν ακραίες κομματικές αποχρώσεις, χωρίς αυτό να αναιρεί τον αρχικό μου ισχυρισμό. Υπάρχουν πολύ σπουδαιότερα ζητήματα που είναι αδήριτη ανάγκη να λυθούν άμεσα. Καλό θα ήταν, ακόμη, η κυβέρνηση της χώρας να σταματήσει να διχάζει τους πολίτες, όπως έχει πράξει και στο παρελθόν (βλέπε δημοψήφισμα 2015) και από την δική της πλεύρα η αντιπολίτευση να λάβει μια συγκεκριμένη στάση επί του θέματος.