Ηλίας Μουτάφτσης: Ο άσσος του καράτε που κάνει τους Έλληνες περήφανους

Του Χάρη Εμμανουηλίδη

Θα μπορούσε να ήταν ένας καφές με έναν φίλο μου αλλά όχι, θα μπορούσε να έχει πολλές εκδοχές σίγουρα, όμως δεν θα φανταζόταν κάνεις ότι ήταν μια συνέντευξη με έναν ΑΝΘΡΩΠΟ που γνώρισα προ ολίγων λεπτών. Και όμως λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να με καλωσορίσει και να με κάνει να νιώσω οικεία μέσα στο δικό του «σπίτι», το «σπίτι» της «κουκουβάγιας».

Ο λόγος για τον Ηλία Μουτάφτση έναν αθλητή που με το ταλέντο του και την σκληρή  δουλειά του, κατάφερε να φτάσει ένα σκαλοπάτι από τον Παγκόσμιο μετάλλιο, αυτή την φορά αρκέστηκε στην 5η θέση, την επόμενη δεν θα «λυπηθεί» κανέναν στο διάβα του.

Το καράτε πολλοί το θεωρούν ένα «δευτερεύον» άθλημα (αδίκως βέβαια) σε σύγκριση με τα πιο δημοφιλή στην Ελλάδα, όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, άλλοι το θεωρούν ένα μοναχικό άθλημα. Όχι όμως ο Ηλίας! «Έφυγα από τα στερεότυπα των υπολοίπων γιατί ανέκαθεν σαν χαρακτήρας μου άρεσε το διαφορετικό, δεν θα κρύψω ότι μου άρεσε και να ξεχωρίζω, χωρίς να είναι πάντα καλό αυτό». Τι μπορεί να κάνει ένα παιδί όμως να θέλει να ασχοληθεί με το άθλημα; «Ήμουν ένα αρκετά δραστήριο παιδί και δεν ήθελα και πολύ για να «ανάψει» η σπίθα μέσα μου, λίγο οι πολεμικές ταινίες και οι ταινίες δράσης που έβλεπα μικρός και ως πρότυπα τον Τσάκι Τσαν και τον Μπρους Γουίλις». Βέβαια όταν ανακοινώνεις στους γονείς σου την επιθυμία να ασχοληθείς με ένα «δυναμικό» άθλημα οι αντιδράσεις ποικίλουν. «Ο μπαμπάς ως παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ήθελε να ακολουθήσω τα βήματα του, όπως έκανε και ο αδερφός μου. Ασχολήθηκα τρία χρονιά με το ποδόσφαιρο, όμως το καράτε κέρδισε στην καρδιά μου».

Το άθλημα πίσω από τις επιτυχίες του έχει όμως και δυσκολίες. «Δεν είναι όσο εύκολο νομίζει κάποιος το να προπονηθείς. Σαν σύνολο, σαν χωρά είναι δύσκολο να βρεθούν οι αθλητές από την Βόρεια και την Νότια Ελλάδα σε έναν κοινό τόπο και να γίνουν πρώτα ανταγωνιστικοί μεταξύ τους και μετά ανταγωνιστικοί με τις άλλες χώρες, οι υποδομές από την άποψη προπονητών είναι εξαιρετικές αλλά δεν υπάρχει η οικονομική άνεση να βρισκόμαστε συχνά μεταξύ μας οι αθλητές»

Αθλητισμός και ντόπινγκ, δυο εννοείς ταυτόσημες ;

«Σε αθλήματα όπως στο καράτε είναι περιορισμένες οι επιλογές που μπορεί να έχεις για κάποιο ενισχυτικό. Εγώ είμαι κατά, ακόμα και στα συμπληρώματα. Άμα ξέρεις καλό καράτε και έχεις και γρήγορη σκέψη και αντίδραση, όσο γρήγορος να είναι ο άλλος, ότι και να «πιει» δύσκολα θα σε βάλει «κάτω». Δεν είναι όπως σε αθλήματα ταχύτητας, που φαίνεται έντονα η διαφορά».

Δεν είμαστε λίγοι όσοι θεωρούμε το καράτε ένα «μοναχικό» άθλημα, όμως κάπου εδώ μάλλον αλλάζουμε γνώμη «πίσω από τον αθλητή υπάρχει μια ολόκληρη οικογένεια, ένα προπονητικό τιμ, όλα αυτά φτιάχνουν την καλύτερη ομάδα. Στο καράτε απλά μαθαίνεις να μάχεσαι για τον εαυτό σου, χωρίς να περιμένεις τους άλλους».

Μια κουκουβάγια στον δρόμο του

Εκτός από την οικογένεια του, τους προπονητές του ο Ηλίας μας μιλάει και για μια ακόμα, λίγο πιο «διαφορετική» οικογένεια που έχει να τον στηρίζει. «Ο Κυριάκος, είναι αυτός που με προσέγγισε, από την πρώτη στιγμή με αγκάλιασαν και ήταν διπλά μου, όχι μόνο στα εύκολα που είναι όλοι, αλλά και στα δύσκολα. Η OWL είναι μια οικογένεια! Εργάζομαι στην «οικογένεια» μου και αυτή είναι που με στηρίζει εδώ και χρονιά. Άλλες χρονιές είχα επιτυχίες και άλλες αποτυχίες αλλά πάντα τους έβλεπα εκεί. Έχω μάθει διπλά σε αυτούς τους ανθρώπους. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους κάλους φίλους! Εγώ κοιτάω να είμαι πρώτα σωστός απέναντι τους για να θέλω να είναι και αυτοί μαζί μου».

«Πάντα φροντίζω την αθλητική μου εικόνα, προσέχω να είμαι πρώτα σωστός αθλητής. Ολόκληρος ο τρόπος ζωής μου κυμαίνεται κοντά στον θεό, μου δίνει την ώθηση να συνεχίσω. Όταν αγωνίζομαι πάντα σκέφτομαι να μην τραυματιστώ, μετά σκέφτομαι την προσπάθεια την γονιών μου να με φτάσουν εδώ μέσα από θυσίες, και μετά έρχεται η OWL».